Jednym z ciekawszych teoretyków sztuki był Leon Chwistek. Ten matematyk, filozof, malarz i logik urodził się w 1884 roku w Krakowie. Zmarł 20 sierpnia 1944 roku w Barwisze niedaleko Moskwy. Ojcem Leona był Bronisław, a matką Emilia z Majewskich. On był lekarzem, a ona pianistką i malarką, co z pewnością wywarło wpływ na późniejszą karierę Chwistka. Co ciekawe, jednym z nauczycieli Emilii był słynny Jan Matejko.

Chwistek studiował filozofię i matematykę na Uniwersytecie jagiellońskim. W wieku dwudziestu dwóch lat doktoryzował się dzięki rozprawie o aksjomatach. Następnie przez kilkanaście lat nauczał matematyki w jednym z krakowskich gimnazjów. Gdy w 1910 roku trafił do Wiednia, urzekło go weneckie malarstwo z epoki renesansu. Tak bardzo zafascynował się sztuką, że od 1913 roku studiował rysunek na paryskiej uczelni, gdzie po raz pierwszy w życiu spotkał się z kubizmem.

Pomiędzy rokiem 1914, a 1916 Chwistek należał do szeregów Pierwszej Brygady Legionów. Rok później założył z przyjaciółmi grupę „Ekspresjoniści Polscy”, która po dwóch latach zmieniła nazwę na „Formistów”. Ze względu na swoje upodobania i doświadczenie, malarz został głównym teoretykiem grupy. Gdy w 1941 roku wojska niemieckie zagrażały Lwowowi, uciekł razem z sowietami. Pod koniec życia nauczał analizy matematycznej i należał do Związku Patriotów Polskich, który mieścił się ZSRR.

Twórczość malarska Chwistka nie była może zbyt bogata, gdyż zajmował się on głównie matematyką. Nie przeszkodziło mu to jednak w malowaniu różnych miast, a szczególnie Łodzi. Najpopularniejszym obrazem artysty jest „Szermierka” namalowana w 1920 roku. Należy również dodać, że malarz udzielał się także literacko, a jego powieść „Pałace Boga” budziła wiele kontrowersji – głównie ze względu na radykalizm społeczny.

Po śmierci artysty jego prochy umieszczono w masowej mogile, gdzie pochowano wiele ofiar stalinowskich represji. Znajduje się ona na Cmentarzu Dońskim w Moskwie. Jeżeli ktoś chciałby złożyć hołd Chwistkowi, to może udać się na symboliczny grób, który postawiono w Krakowie.Podobne wpisy:

• 8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna
• Oscar Wilde
• Książka „Kodeks Leonarda da Vinci”
• Wolfgang Amadeusz Mozart
• Malarstwo Luciana Freuda

Leon Chwistek – teoretyk i matematyk is a post from: artstore.pl

Jan Rustem urodził się w Turcji w 1762 roku. Ten ceniony portrecista (który z równie wielką pasją malował sceny rodzajowe) według niektórych źródeł był synem Ormianina i Francuzki, a według innych – Grekiem. Odkąd skończył dziesiąty rok życia, stale przebywał na dworze księcia Czartoryskiego w Polsce i nie ma w tym nic dziwnego, gdyż to właśnie Adam Czartoryski sprowadził go do tego kraju. Posiadał solidne wykształcenie, gdyż studiował malarstwo u J. P. Norblina w Warszawie, a także u M. Bacciarellego (zajęcia odbywały się w pracowni mistrza).

W roku 1788 Rustem odbył podróż do Berlina, a w 1793 na Litwę. Co ciekawe, podczas swojej wizyty w Niemczech wstąpił do loży wolnomularskiej. Niecałe osiem lat później został już nauczycielem i wykładał rysunek na wydziale sztuki w niezwykle wówczas cenionym Uniwersytecie Wielińskim, gdzie wiele osób doceniło jego talent. Nauką rysunku zajmował się przez osiemnaście lat, gdyż później objął stanowisko profesora malarstwa. Do grona jego uczniów należeli między innymi: Józef Oleszkiewicz, Kanuty Rusiecki i Walenty Wańkowicz. W roku 1812 mianowano go nadwornym konsyliarzem, a w 1818 został radcą kolegialnym uniwersytetu.

W swoim życiu malarz wykonał zaledwie dziesięć autoportretów farbami olejnymi oraz kredką. Podkreślał w nich swoje niecodzienne rysy twarzy. Jego najbardziej znane portrety poświęcone były jednak innym osobom, a wśród modeli Rustema znaleźli się między innymi: J. Śniadecki, J. Bielkiewicz, Katarzyna Florentini, wielu profesorów uniwersytetu, na którym pracował… Jednym z najpopularniejszych portretów jest „Portret Krystyny z Gerhardów Frankowej”. Obraz powstał prawdopodobnie w roku 1819. Artysta namalował go farbami olejnymi na płótnie o wymiarach 85 x 67 centymetrów. Obecnie obraz znajduje się w Litewskim Muzeum Sztuki.

Dorobek artystyczny Rustema jest jednak o wiele bogatszy. Wykonał on kilka portretów rodzajowych w stylu antycznym (na przykład M. Mirskiej jako Terpsychory czy M. Mirskiego jako Amora), które spotkały się z pozytywną oceną krytyków. Artysta namalował także kilka miniatur (najbardziej znana przedstawia Tadeusza Kościuszkę) oraz akwareli, z których warto wymienić dwie: „Na targu” i „Turek z koniem”. Rustem tworzył także krajobrazy i kompozycje mitologiczne. Niewiele osób wie o tym, że projektował on również dekoracje i kostiumy dla wileńskiego teatru.

Rustem zmarł w Puszkach dnia 21 czerwca 1835 roku. Obecnie jego dzieła zdobią między innymi muzea: warszawskie, krakowskie, wileńskie, lwowskie, drezdeńskie i wiele innych.Podobne wpisy:

• Stylizacje Maren Esdar
• Vincent van Gogh
• Krytyk Adolf Furtwängler

Jan Rustem – polski malarz rodzajowy is a post from: artstore.pl

Był jednym z najsłynniejszych pisarzy urodzonych w Dublinie. Oscar Wilde przyszedł na świat 16 października 1854 roku i żył czterdzieści sześć lat. Główną dziedziną sztuki jaką zajmował się Wilde była literatura. Jednym z najważniejszych i najbardziej znanym dziełem pisarza jest Portret Doriana Graya. Historia opowiedziana w książce do tej pory jest niezwykle oryginalna i unikatowa, a przecież od daty jej publikacji minęło prawie sto dwadzieścia lat. Co najciekawsze, jest to jedyna powieść jaką przez całe swoje życie napisał Wilde. Z czasem autor zmuszony został do wprowadzenia kilku poprawek i ocenzurowania niektórych fragmentów, ale powieść i tak budziła duże oburzenie wśród czytelników oraz krytyków.

Po opublikowaniu powieści (było to piąte dzieło pisarza) pisał głównie komedie i wydawał je praktycznie każdego roku. To właśnie te satyryczne utwory przyniosły artyście największą sławę. Tytuły kilku z nich: Wachlarz Lady Windermere (1892 rok), Kobieta bez znaczenia (1894), Bądźmy poważni na serio i Mąż idealny.

Wcześniej jednak pisarzowi nie było łatwo. Za młodu starał się być jak najbardziej ekstrawagancki, dlatego też nosił włosy dłuższe niż jego rówieśnicy i otaczał się przedmiotami charakterystycznymi dla kobiet. Niektóre z jego zachowań można było określić jako zniewieściałe. Wtedy też ukształtował się jego styl – modernistyczny estetyzm i dołączył do tych artystów, którzy tworzyli zgodnie z zasadą
Sztuka dla sztuki.

Chociaż na początku naśmiewano się ze stylu Oscara Wilde ‘a, to po jakimś czasie stał się on cenionym autorytetem w dziedzinie sztuki. Wtedy też zaczęto go zapraszać na różne znaczące imprezy i prezentacje, które w tamtym czasie odbywały się dosyć często. W 1882 roku Wilde pojechał nawet wykładać do USA, co najlepiej świadczy o tym jak bardzo poważano jego poglądy. Dwa lata później pisarz ożenił się z Constance Lloyd i mieli wspólnie dwójkę dzieci. Zmienili oni później nazwisko na Holland.

Życie Wilde’a było bardzo skomplikowane, a zajęciami, których imał się artysta, można by spokojnie obdzielić kilka osób. Był on bowiem wydawcą Woman’s World, dziennikarzem, pisarzem, filologiem, poetą i krytykiem sztuki. Rozległe zainteresowania nie uchroniły niestety go przed więzieniem, gdyż w 1895 roku został oskarżony o kontakty homoseksualne. Karę dwóch lat ciężkich robót odbył w więzieniu, ale najgorsze było dla niego to, że w międzyczasie żona zmieniła nazwisko i razem z dziećmi opuściła kraj. Przez ciężkie prace artysta podupadł na zdrowiu i po opuszczeniu więzienia musiał zmienić nazwisko. Zmarł na zapalenie opon mózgowych i przed śmiercią przeszedł na katolicyzm.

Po śmierci Wilde’a opublikowano jego długi, pisany jeszcze z więzienia list (zawierał około trzydziestu tysięcy słów), który pisarz wysłał do Alfreda Douglasa. Zawarł w nim opisy niektórych wydarzeń ze swojego życia. O pisarzu i jego życiu nakręcono jak do tej pory dwa filmy – Procesy Oskara Wilde’a (1960 rok) i Wilde (1997). Oprócz tego powstał również film Dorian Gray, który spotkał się z pozytywnymi reakcjami widzów.Podobne wpisy:

• Yoko Ono instruuje
• Salvador Dali – Dziennik geniusza
• Leon Chwistek – teoretyk i matematyk
• Książka „Kodeks Leonarda da Vinci”
• Wolfgang Amadeusz Mozart

Oscar Wilde is a post from: artstore.pl

Obraz Rembrandta „Izaak i Rebeka” jest namalowany farbą olejną. Jego wymiary to 121,5 x 166,5 centymetrów. Powstał około roku 1665. Najciekawsze jest to, że tradycyjny tytuł tego amsterdamskiego obrazu, czyli „Żydowska narzeczona” został nadany dopiero w 1825 roku. Pisał o tym niegdyś Mieczysław Wallis, polski filozof i krytyk sztuki.

„Izaak i Rebeka” podobnie jak inne obrazy namalowane przez Rembrandta Harmensza van Rijna (tak właśnie brzmi pełne imię i nazwisko artysty) był w przeszłości przedmiotem wielu sporów. Wynikały one głównie z tego, że każdy interpretował go na swój własny sposób. Najwięcej wątpliwości ludzie mieli co do tego czy obraz ten jest ilustracją jakiegoś fragmentu Biblii, zwyczajnym portretem czy może po prostu sceną rodzajową.

Każdą z tych teorii popierano wieloma argumentami i na przykład za faktem, że obraz ten jest ilustracją do Biblii przemawia to, iż może to być Tobiasz z Sarą, Jakub z Rachelą lub nawet Boasa i Ruta. Ostateczna decyzja również przysporzyła wiele problemów, gdyż tak naprawdę ciężko było poprzeć którąś z par jakimiś sensownymi argumentami.

Niektórzy uważali, że modelami dla artysty były żywe osoby i sądzono nawet, że postać mężczyzny wzorowana jest na synu artysty – Tytusie, a kobieta na jego żonie. Nie wszyscy się z tym zgadzali, gdyż z takim samym uporem uważano, że modelami jest portugalski poeta posiadający żydowskie korzenie – Miguel de Barrios z żoną Abigail de Pinia.

Jakby nie było, sam obraz jest wyjątkowo udanym dziełem malarza. Wyjątkowe kolory, w których dominuje czerwień, brąz i żółć mocno kontrastują z odcieniem ludzkiej skóry. Stojący z lewej strony mężczyzna bardzo czule spogląda na młodszą od siebie kobietę i jedną rękę trzyma nieśmiało na jej ramieniu, a drugą na piersi kobiety, która tę rękę przykrywa swoją własną. Gest ten prawdopodobnie symbolizuje ogromne uczucie, jakim wzajemnie darzą się te dwie osoby.

„Izaak i Rebeka” był malowany krótkimi pociągnięciami pędzla, Rembrandt kładł grube warstwy farby na płótno. Niektóre akcenty mocniej podkreślał kolorem białym, dzięki czemu są one bardziej świetliste niż pozostała część obrazu. Dzięki grubej fakturze widz wprost czuje dużą wagę ciężkich i bogato zdobionych strojów, w które odziane jest para z obrazu.

Rembrandt z pewnością ma w swoim dorobku wiele lepszych i bardziej znanych prac, ale to właśnie dlatego, że „Żydowska narzeczona” jest często pomijanym dziełem, warto poświęcić chociaż chwilę na zadumę nad tym obrazem.Podobne wpisy:

• Tajemniczy uśmiech Mony Lisy
• Obraz Narodziny Wenus
• Nie mała, nie czarna – latte art
• Szukamy sztuki w reklamie
• Tajemnicze malarstwo długopisowe

Izaak i Rebeka (Żydowska narzeczona) is a post from: artstore.pl

Urodził się 30 czerwca 1853 roku we Fryburgu Bryzgowijskim. Adolf Furtwängler – bo o nim mowa – nie od razu został wybitnym krytykiem, gdyż zajmował się w również innymi rzeczami. Archeologia i wykładanie na uniwersytecie to tylko przykładowe z jego licznych zajęć. Ten niemiecki historyk sztuki zmarł 10 października 1907 roku, ale pozostawił po sobie naprawdę dużo.

Furtwängler urodził się w mieście, w którym nauczał jego ojciec. Nic więc dziwnego, że tak chętnie uczył się nowych rzeczy. Studiował w Lipsku oraz Monachium. To właśnie tam poznał Heinricha Brunna. On opowiedział mu o swojej metodzie porównawczej i Adolf Furtwängler rozwinął ją później w krytyce sztuki.

Jedną z ciekawszych decyzji w jego życiu było podjęcie się prac przy wykopaliskach w Olimpii, które prowadził Schliemann. Miało to miejsce w 1878 roku, a już dwa lata później dwudziestosiedmioletni wówczas Furtwängler, został pracownikiem berlińskiego muzeum. Co ciekawe, lata te wspominał później jako najlepszy okres swojego życia. Po jakimś czasie zaczął również wykładać w tym mieście, by w końcu rozpocząć nauczanie archeologii na uczelni w Monachiom. W międzyczasie pracował przy wykopaliskach na Eginie (greckiej wyspie położonej w Zatoce Sarońskiej), gdzie znaleziono kilka cennych rzeczy z zamierzchłych czasów (były to głównie wyroby ceramiczne).

Wspólnie z Georgiem Loeschcke opublikował w 1879 roku książkę, w której opisane były znalezione w Mykenach przedmioty wykonane z ceramiki. Była to pierwsza na świecie tak kompletna publikacja, która znacznie ułatwiła późniejsze datowanie wykopalisk ceramicznych. Rozróżniono w niej style mykeński i geometryczny oraz skupiono się na wzorach i rysunkach, którym nikt wcześniej nie poświęcił należytej uwagi. Furtwängler był również pierwszą osobą, która brała pod uwagę nawet drobne odłamki zniszczonych naczyń.

Żoną historyka była Adelheid Wendt, za którą wyszedł w 1885 roku. W tym czasie opublikował także dwutomowy katalog greckiej ceramiki, który zatytułował: „Antikensammlung Berlin Beschreibung der Vasensammlung im Antiquarium”. Osiem lat później wydał publikację poświęconą autorom greckich rzeźb antycznych i to właśnie ta publikacja przyniosła mu sławę. Rozpoznał bowiem wielu nieopisanych wcześniej twórców, natomiast w roku 1891 opracował nową rekonstrukcję rzeźby Atena Lemnia, która do dzisiaj stoi w jednym z muzeów znajdujących się w Dreźnie.

Gdy Furtwängler umarł (w 1907 roku złapał dyzenterie – zakaźną chorobę jelit), niektóre z jego prac były kontynuowane przez Friedricha Hausera, a prowadzone przez niego badania przejęło kilku jego uczniów. Adolfa Furtwänglera pochowano w Atenach.Podobne wpisy:

• Stylizacje Maren Esdar
• Vincent van Gogh
• Jan Rustem – polski malarz rodzajowy

Krytyk Adolf Furtwängler is a post from: artstore.pl

Lucian Freud to współczesny malarz, którego twórczość zazwyczaj oceniana jest niezwykle skrajnie. Oczywiście wynika to z faktu, że po potomku słynnego psychiatry oczekuje się równie wielkich dzieł. O ile jednak Sigmunt tworzył teorie, to Lucian powinien błyszczeć kunsztem i praktycznymi dziełami swojej twórczości. Czy tak jest w rzeczywistości?

Wiele osób uważa, że swoją sławę Lucian Freud zawdzięcza wyłącznie słynnemu dziadkowi. Każdy ma na ten temat inną teorię, więc ciężko jest dojść do jakichś konkretów. Styl malarza o słynnym nazwisku to bardzo oryginalna odmiana realizmu. Popularny był szczególnie w latach sześćdziesiątych, a najczęstszymi dziełami tworzonymi w tym stylu były portrety przyjaciół i akty.

Wiele kontrowersji wywołały akty performera Leigh Bowery’ego, które artysta namalował jakiś czas temu. Jego model jest stałym gościem na różnego rodzaju gejowskich imprezach, więc nic dziwnego, że takie obrazy poruszyły opinię publiczną. Do najsłynniejszych obrazów Freuda bez wątpienia należy akt Big Sue, na którym ciało ogromnie grubej modelki nabiera iście zwierzęcych cech. Lucian Freud portretował jednak także bardziej znane osoby – jedną z najsłynniejszych jest Królowa Elżbieta II, której portret powstał dziewięć lat temu i – jak nie trudno się domyśleć – od razu stał się przyczyną wielu dyskusji.

Niektórzy krytycy, w obrazach malowanych przez wnuka, doszukują się nawet ukrytych treści i twierdzą, że artysta poprzez malarstwo przekazuje teorie swojego dziadka. Nie warto jednak w ten sposób podchodzić do dzieł brytyjskiego malarza, ponieważ może to utrudnić samodzielną interpretację. Na pewno na twórczość malarza miało wpływ jego życie – do Wielkiej Brytanii trafił w 1933 roku (po tym, jak Adolf Hitler doszedł do władzy) i starał się uzyskać obywatelstwo tego kraju. Otrzymał je dopiero sześć lat później. Freud ukończył wiele szkół artystycznych, więc przygotowanie teoretyczne posiada naprawdę na wysokim poziomie. W swoim życiu żonaty był z kilkoma kobietami.

Niedawno (w 2008 roku) w Londynie odbyła się wystawa retrospektywna malarza, na której widzowie mogli obejrzeć osiemdziesiąt jego dzieł. W tym samym roku jeden z obrazów na aukcji osiągnął cenę 34 milionów dolarów, więc artysta na pewno posiada coś więcej, oprócz sławnego nazwiska.

Podobne wpisy:

• Wolfgang Amadeusz Mozart
• Kolaże Joseby Elorzy
• Oscar Wilde
• Leon Chwistek – teoretyk i matematyk
• Książka „Kodeks Leonarda da Vinci”

Malarstwo Luciana Freuda is a post from: artstore.pl

To słynne dzieło zostało namalowane przez artystę Sandro Botticellego, którzy tworzył w epoce renesansu. Dokładna data powstania obrazu nie została nigdy ustalona. Niektórzy sądzą, że powstał on pomiędzy rokiem 1484, a 1486. Inni zaś uważają, że „Narodziny Wenus” artysta namalował w tym samym roku co „Wiosnę”, czyli w 1478. Oba obrazy mają jeszcze jedną wspólną cechę – powstały na zlecenie bogatego i potężnego rodu Medyceuszy, a dokładniej zamówił je sam Lorenzo di Pierfrancesco de’Medici.

Artysta malując obraz zaczerpnął tematykę z hymnów homeryckich i nawiązał do neapolitańskiej filozofii. Jak można wywnioskować z tytułu, dzieło przedstawia mitologiczną scenę narodzin bogini Wenus. Jej naga – zasłaniająca swe wdzięki długimi włosami – postać znajduje się w samym centrum obrazu. Wenus stoi w wielkiej muszli, z której – zgodnie z legendą – się zrodziła. Muszla ta jest unoszona przez niewielkie fale. Z lewej strony obrazu widz może zaobserwować dwoje złączonych Zefirów, czyli bogów wiatru zachodniego. Jednym z nich jest ciemnowłosy mężczyzna, a drugim kobieta, której włosy są koloru bardzo podobnego do tego, który posiada wychodząca z muszli Wenus. Splecione Zefiry swoimi podmuchami popychają narodzoną boginię w stronę brzegu, na którym znajduje się bogini pór roku Hor. W swoich rękach trzyma ona długi, czerwony płaszcz przyozdobiony kwiecistym motywem, którym chce okryć nagą Wenus. Owocowy gaj, który umieszczony jest z prawej strony obrazu nieco odchodzi od charakterystycznych dla Botticellego kolorów, które zazwyczaj utrzymane są w jasnej tonacji. Zamknięta kompozycja dzieła sprawia, że widz od samego początku skupia się na tych czterech postaciach, zaś jego szczególną uwagę przyciąga tytułowa Wenus. Sposób w jaki zakrywa ona swoje intymne części ciała przywodzi na myśl pozę Venus pudica (słowo pudica pochodzi z języka łacińskiego i oznacza skromność oraz wstydliwość).

Oglądając „Narodziny Wenus” warto przyjrzeć się tym nielicznym szatom, które noszone są przez postacie znajdujące się na obrazie. Sprawiają wrażenie niezwykle lekkich – szczególnie dotyczy do sukni, którą ma na sobie wspomniana wcześniej bogini Hor. Botticelli w przeciwieństwie do innych artystów swojej epoki nie przykładał większej wagi do szczegółów anatomicznych malowanych przez siebie postaci, dlatego też szyja Wenus jest niezwykle długa. Nie przeszkodziło to jednak miłośnikom twórczości malarza, dla których bohaterka obrazu jest symbolem piękna.Podobne wpisy:

• VI Japoński październik w Pałacu w Wilanowie
• Izaak i Rebeka (Żydowska narzeczona)
• Książka „Kodeks Leonarda da Vinci”

Obraz Narodziny Wenus is a post from: artstore.pl

Jedną z podstawowych i najpopularniejszych sztuk plastycznych jest malarstwo. Wiele osób próbuje swoich sił w tej dziedzinie i nie ma w tym nic dziwnego, gdyż malarstwo może być praktykowane zarówno przez osoby, które studiowały je przez wiele lat, jak również i przez największych amatorów. Żeby uprawiać malarstwo nie trzeba ponosić prawie żadnych kosztów ani dysponować pracownią artystyczną i jest to jeden z elementów, które wpłynęły na dużą popularność tej sztuki. Dodatkowo malarstwo ma to do siebie, że jeżeli ktoś chciałby spróbować w zaciszu swojego własnego domu własnych sił w malowaniu, to nic nie stoi mu ku temu na przeszkodzie, a nawet jeżeli okaże się, że nie posiada on do malowania nawet minimalnego talentu, to przecież nie trzeba się z nikim tym dzielić.

Podłożem, na które będzie się nanosić barwy, może być w dzisiejszych czasach praktycznie wszystko: papier, płótno, szkło… nikogo już nie dziwią nawet najbardziej wymyślne powierzchnie, gdyż na przestrzeni ostatnich lat artyści próbowali już chyba wszystkich dostępnych opcji. W malarstwie bardzo łatwo można zaobserwować różnice w stylach, które są charakterystyczne dla każdego twórcy. Wystarczy zresztą zestawić ze sobą na przykład malarstwo abstrakcyjne z naturalistycznym. Dzieła abstrakcjonistów raczej nie przypadłyby do gustu naturalistom i odwrotnie, a każdy z tych kierunków ma miliony swoich miłośników.

Malarstwo jest bardzo związane z historią, o czym najlepiej świadczy chociażby bogaty zbiór obrazów, które zachowały się z ubiegłych epok. Wiele obrazów ukazuje sceny biblijne i mitologiczne, a w dodatku malowane były one różnymi technikami i na zróżnicowanych podłożach. Nie ma to jednak żadnego znaczenia, gdyż tak naprawdę liczy się jedynie postrzeganie świata. Dlatego właśnie każdy artysta może inaczej odwzorowywać widziane przez siebie obrazy i nie można żadnemu z nich odmówić racji. Istotne jest jednak to, że bardzo często techniki malarskie są charakterystyczne dla danej epoki. Przykładem może być na przykład kolaż. Zaczęto go stosować dopiero w epoce kubizmu i chociaż nie wszyscy są zgodni co do tego, że jest to technika malarska we właściwym tego słowa znaczeniu, to dzięki niej można zrozumieć, jak różnorodne i bogate jest malarstwo.

O ile dawniej liczył się głównie talent, oryginalność lub znajomości, to w dzisiejszych czasach schodzą one na dalszy plan. Wielu malarzy zaczyna w swojej pracy korzystać z dobrodziejstw technologii, a popularne programy graficzne są wykorzystywane przez nich praktycznie każdego dnia. Warto jednak pamiętać, że pomimo tego, że o wiele łatwiejsze jest tworzenie prac przy użyciu komputera, to prawie wszystkie stosowane w przeszłości techniki malarskie są wciąż stosowane. Podobnie zresztą jak farby, z których najpopularniejszymi są: farby akrylowe, farby olejne, farby w sprayu i akwarele. Farby rozróżnia się między innymi dzięki takim cechom, jak czas schnięcia, gęstość i lepkość.

Pisząc o malarstwie nietrudno dojść do oczywistego pytania, a mianowicie: czy malarstwo będzie się wciąż rozwijało? Chociaż w chwili obecnej wydaje się, że osiągnięto już w tej dziedzinie wszystko, to patrząc na poprzednie epoki warto zaryzykować stwierdzenie, że będzie. Bez wątpienia.Podobne wpisy:

• Czym jest sztuka?
• Wystawa malarstwa Janiny Rachwald

Sztuki plastyczne: malarstwo is a post from: artstore.pl

Rzeźbiarz Gehard Demetz urodził się w 1972 roku we Włoszech. Jego prace są oryginalne, makabryczne, niecodzienne i zapadające w pamięć. Nie są to oczywiście jedyne określenia, których krytycy oraz zwyczajni widzowie używają do określenia dzieł tego artysty, ale są one najczęściej stosowanymi. Prace Demetza wprawiają w zakłopotanie i pobudzają do refleksji, co zresztą stanowi jedną z podstawowych ról sztuki.

Rzeźby Geharda Demetza są niepokojące i bardzo realistyczne. Artysta nie ukrywa tego, że jego wizja dziecięcego świata jest mroczna. Widać to nawet na zaprezentowanej tu pracy – dziewczynka, która obcina sobie czarny krawat nożyczkami – niejedną osobę przyprawi o gęsią skórkę. Warto również wspomnieć o tym, że jest to jedna z najdelikatniejszych prac rzeźbiarza.

Wszystkie jego dzieła mają jedną wspólną cechę. Są one złożone z wielu bloków. Dlatego też widz ma na początku wrażenie, że wykonano je z kartonu. Na ich siłę wyrazu niewątpliwie wpływa fakt, że stworzono je w naturalnej wielkości.

Niektórym rzeźby Demetza kojarzą się z horrorami. W końcu nie ma w tym nic dziwnego, gdyż nieodgadnione spojrzenia dzieci przedstawionych na jego rzeźbach, naprawdę budzą grozę, w pewien sposób rzucają oskarżenia ludziom, którzy im się bezczynnie przyglądają. Rzeźby symbolizują ból i pragnienie zrozumienia, co można wnioskować po wyrazach ich twarzy. Są one wykonane niezwykle starannie i realistycznie co dodatkowo potęguje to wrażenie. Cierpienie dzieci – rzeźb jest widoczne nawet dla osób, które nie poświęcą czasu na przemyślenie przesłania, jakie te dzieła posiadają. Demetz przyznaje, że ogromny wpływ na jego twórczość mają… statuy świętych, które obserwował w dzieciństwie. W swojej pracy dąży głównie do tego, aby pobudzić widzów do przemyśleń.

Do tej pory prace artysty prezentowane były między innymi we Włoszech i Niemczech. Jeżeli ktoś chciałby dowiedzieć się czegoś więcej o tym niecodziennym rzeźbiarzu, powinien odwiedzić jego stronę oficjalną (dostępną w języku angielskim), która znajduje się pod adresem http://demetz.zeroduemedia.com/ .Podobne wpisy:

• Żywe pamiątki
• Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!
• Luizą wyrzeźbione
• Jak Japonia flirtuje z Zachodem
• Park cały w rzeźbach

Oryginalne rzeźby pewnego włoskiego artysty is a post from: artstore.pl

„Fantazyjne pejzaże” to tytuł wystawy prac artystki Janiny Rachwald, którą można oglądać od szesnastego lipca do trzydziestego pierwszego października. Wystawa znajduje się w toruńskim Muzeum Etnograficznym im. Marii Znamierowskiej – Prüfferowej. Znajduje się ono w Toruniu przy Wałach gen. W. Sikorskiego 19. Muzeum jest czynne przez cały tydzień; w dniach od poniedziałku do piątku w godzinach 9:00 – 16:00, a w weekendy 10:00 – 16:00. Jeżeli ktoś zdecyduje się na obejrzenie wystawy, to będzie musiał kupić bilet. Normalny kosztuje czternaście złotych, a ulgowy jest tańszy o 6. Oczywiście bilet wstępu upoważnia zwiedzającego do obejrzenia wszystkich ekspozycji, które w danej chwili znajdują się w muzeum.

Janina Rachwald to bardzo nietuzinkowa artystka obdarzona niezwykłą wyobraźnią. Powszechnie uważa się, że artystka zostawiła po sobie ponad tysiąc obrazów. Malarka często zmieniała miejsce zamieszkania, dlatego też na jej obrazach można odnaleźć zabytki i budynki charakterystyczne dla różnych i niepowiązanych ze sobą miast. Ponieważ ostatnie lata swojego życia spędziła w Toruniu, to duża liczba obrazów artystki poświęcona jest właśnie temu ciekawemu miastu. Można nawet zaryzykować stwierdzenie, że dzięki obrazom Rachwald Toruń oraz inne miasta, w których malowała, zyskały nieśmiertelną sławę.

Na wystawie znajdzie się znacząca część dorobku artystycznego malarki i jest to wyjątkowa okazja dla wszystkich, których interesuje niecodzienne spojrzenie na otaczającą ich rzeczywistość. Artystka słynęła z niezwykle odważnej kolorystyki, która jest charakterystyczna dla większości jej obrazów. Realistyczne odwzorowywanie rzeczywistości, żywe kontrasty i nieco oniryczne wizje sprawiają, że obrazy te podobają się zarówno osobom znającym się na sztuce, jak również i tym, którzy wystawy malarskie odwiedzają jedynie sporadycznie.

Warto również wspomnieć o tym, że Janina Rachwald malowała różnymi technikami. Jej obrazy powstawały między innymi przy użyciu akwarel, ale artystka równie często tworzyła monotypie, ekslibrisy i obrazy malowane na szkle.

Na tę niecodzienną wystawę prac nieżyjącej już artystki zapraszają kuratorki Bożena Olszewska i Aleksandra Jarysz.Podobne wpisy:

• Sztuki plastyczne: malarstwo
• Książka – małe dzieło sztuki
• Miłość w sztuce

Wystawa malarstwa Janiny Rachwald is a post from: artstore.pl