Nasze oczy – potężne narzędzie i źródło zdobywania wiedzy, poznawania świata, ale i one mogą się mylić, ulegając złudzeniom. Tę właśnie sferę optyki i funkcjonowania naszego wzroku i mózgu wykorzystał w swoich obrazach meksykański malarz Octavio Ocampo, który doskonale porusza się na płaszczyźnie wyobraźni i skojarzeń, zmuszając widza do pewnego wysiłku poznawczego, rodząc niepewność i niejednoznaczność, malując obrazy w obrazie

Octavio urodził się 28 lutego 1943 roku w Meksyku. Wychowywał się w rodzinie twórców i już jako dziecko miał spory kontakt ze sztuką. I choć jego największą pasją okazało się malarstwo, nie ograniczał się tylko do tego rodzaju sztuki. Próbował swoich sił w tańcu, rzeźbie i sztuce filmowej (tworzył dekoracje do filmów i spektakli teatralnych), wciąż będąc jednak wierny malarstwu. Obrazy Ocampo pełne są symboliki, nieskończenie fascynujące i wciągające.  Patrząc na jego prace dostrzec można pewne podobieństwo do obrazów Giuseppe Arcimboldo, który tworzył owocowo-warzywne portrety ludzi, posługując się techniką nakładania.

Szukając własnego stylu Ocampo szybko znalazł ten właściwy kierunek bazujący na tajemniczej atmosferze, złudzeniach optycznych i metamorfizmie (przez krytyków sztuki nazwany polimorfizmem).  Momentami ocierał się o surrealizm i malarstwo magiczne, stosując różnorodne sztuczki malarskie oraz zestawiając realistyczne i graficzne detale obrazów. Im dłużej ogląda się portrety artysty, tym więcej szczegółów zaczyna się w nich dostrzegać. Tworzy się pewna całość i logiczna opowieść.

Z daleka zauważa się np. starego człowieka z sennym wyrazem twarzy, żółtymi włosami i brodą (obraz Wizje Kichota). Gdy zaś spojrzy się wnikliwie na pierwszy plan wysuwają się wiatraki, Don Kichot na koniu Rosynant i jego wierny przyjaciel Sancho Pansa. Dookoła świat, który istnieje tylko w umyśle Don Kichota, m.in. twarz Dulcynei (lewy górny róg), złowrogie mityczne stwory i szaleństwo Kichota symbolizowane przez pysk psa.

Ocampo tworzył portrety polimorficzne na zamówienie, mi.in. dla Jane Fonda, Jimmy’ego Carter’a, Cesar Chavez, czy Cher.

zapraszam do galerii prac artysty: http://www.visionsfineart.com/ocampo/aa_index.html

• Tak to jest z organizmami artystów
• W magicznym świecie Jacka Yerki
• Igranie z kiczem
• Sztuka ciała u Hansa Bellmera
• Plotka według Pawła Skurskiego

Octavio Ocampo – król iluzji is a post from: artstore.pl

Pomniki wznoszone na cześć, pomniki z okazji, pomniki i rzeźby dla ozdoby, czy rzeźby upamiętniające zawsze przyciągają uwagę turystów i aż proszą się o sfotografowanie. Zimne, nieczułe, czasem przypominające lub nie dające zapomnieć, ale  szczęśliwie ktoś wpadł na pomysł, że pomniki mogą zacząć żyć własnym życiem.  Jednym z pomysłodawców stał się na przykład arcybiskup  Sławoj Leszek Głódź, proponując (jako honorowy obywatel Warszawy) wzniesienie mosiężnej rzeźby kapeli podwórkowej, która wygrywałaby przechodniom warszawskie szlagiery.

Realizatorem pomysłu (pierwotnie Pomnika Warszawiaka) jest rzeźbiarz Andrzej Renes, który tchnął artystycznego ducha w piątkę muzykantów: skrzypka, akordeonistę, gitarzystę, bandżolistę oraz bębniarza. Rzeźba ma przypominać atmosferę Warszawy sprzed lat, kiedy to różne kapele wędrowały po warszawskich podwórkach przygrywając i śpiewając popularne piosenki.

Każdy, kto chce wysłuchać jednej ze 100 piosenek (np. “Bal na Gnojnej”, “U cioci na imieninach” czy “Franka” – spis piosenek znajduje się na bębnie) granych przez kapelę powinien udać się do Warszawy na ulicę Kłopotowskiego przy skrzyżowaniu z ulicą Floriańską i wysłać sms’a o treści KAPELA z numerem wybranej piosenki na numer 7141 (koszt 1.22 brutto).

Wieczorami Pomnik Kapeli Podwórkowej jest podświetlany, a mrugające kolorowe światła sprawiają wrażenie jakby grajkowie tańczyli.

Podobne wpisy:

• Luizą wyrzeźbione
• Jak Japonia flirtuje z Zachodem
• Park cały w rzeźbach

Żywe pamiątki is a post from: artstore.pl

Nie do końca rozumiem powód, choć w domysłach pojawia się ich kilka, ukrywania się autora jednego z najcenniejszych graffiti. Wszyscy wiedzą, że istnieje, że ma dobry styl, poczucie humoru, ale mało kto go widział, bo choć swoje graffiti maluje w bardzo publicznych miejscach – np. londyńskie ZOO, to nikt nie przyłapał go na graficiarskiej aktywności. Być może Brytyjczyk Banksy, bo o nim mowa, działa w myśl zasady – objawić sztukę, ukrywać artystę – oto cel sztuki.

Nie wiadomo, jak brzmi jego prawdziwe imię i nazwisko – znany jest tylko pseudonim. Podobno (wg angielskich gazet) urodził się w 1974 roku w Bristolu. Zna go praktycznie cały świat, ale jego tożsamość wciąż jest jedną wielką tajemnicą. Graffiti Banksy’ego zdobią ściany posiadłości wielu hollywodzkich gwiazd i cenione są przez znawców tematu – głównie za inteligentny przekaz i treść. Swoją drogą nie sposób nie odróżnić jego sztuki od prac innych graficiarzy – jest bardzo charakterystyczna. Banksy Używa bardzo różnych technik, często sięga po technikę szablonową i obrazy dające efekt 3D. Tworzy także kolaże fotograficzne, rzeźby, instalacje, a ostatnio nawet film Exit Through The Gift Shop – o człowieku, który próbuje zrealizować film o Baksy’m.

Swoimi pracami naznacza miejsca całego świata – często wybiera te trudno dostępne, co dodaje mu unikalności. Graffiti Banksy’ego znalazły się m.in na murze dzielącym Palestynę i Izrael (680 kilometrowy mur ozdobił 12 obrazami, np. obrazem sielanki na plaży, chłopca, który próbuje pokonać mur, malując białą  drabinę, czy panoramą gór widzianych zza okna), w Muzeum Brytyjskim. Banksy przemycał również i wieszał swoje prace w najsłynniejszych muzeach świata, jak Tate w Londynie i MoMa w Nowym Jorku.

Każdy obraz Banksy’ego ma swoje głębokie znaczenie i niesie ze sobą sporą dawkę buntu przeciwko polityce świata, wojnom i ludzkim tragediom oraz mądre przesłanie – czasem przedstawione z humorem, innym razem z uderzająca ironią. Nic dziwnego, że prace, które początkowo uznane zostają za naruszenie (mały akt wandalizmu) nie są usuwane – wręcz przeciwnie traktowane są, jak wartościowa i droga sztuka (niektórzy nawet kradną fragmenty graffiti, odrywając części murów, a inni chronią, niczym średniowiecznych fresków). Wartościowa i cenna również dlatego, że jej autor jest tak bardzo niedostępny. Są ludzie, którzy twierdzą, że gdyby Banksy ukazał się wreszcie światu i wyszedł z ukrycia, jego prace byłyby warte jeszcze więcej.

Aż trudno uwierzyć, że zaczynał od prymitywnych graffiti i napisów,  ozdabiając nimi pociągi.

Podobne wpisy:

• Emocje w esach floresach

Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie is a post from: artstore.pl

Jak to możliwe? Otóż wystarczyło, by TV 1 i TV 2 w tym samym czasie wyemitowały krótką reklamę – TV 1 skody z zamkniętym bagażnikiem, a TV 2 samochodu (w tym samym ujęciu) – z otwartym bagażnikiem. Widz, który właśnie oglądał program 1 TV otrzymał komunikat, że jeśli chce otworzyć bagażnik skody, powinien przełączyć telewizor na kanał 2 TV (Naciśnij 2, aby otworzyć bagażnik).  Z kolei w programie 2 pojawiła się informacja Naciśnij 1, aby zamknąć bagażnik. Swoją drogą ciekawa jestem bardzo, co poczuł widz, który wedle zalecenia przycisnął na pilocie 2 i zamiast programu 2 ujrzał otwarty bagażnik i czy znaleźli się ludzie, którzy rzeczywiście zmienili kanał.

Po raz pierwszy widz mógł poczuć, że ma na coś wpływ i to za sprawą mocno unowocześnionej (w tym przypadku) techniki tzw. roadblockingu – nadawania tej samej reklamy w kilku stacjach. Pomysł nie należy do najbardziej skomplikowanych, można by nawet rzec, że jest bardzo prosty i banalny, ale czasem właśnie na tego typu pomysły najtrudniej wpaść.

Podobne wpisy:

• Kamień z serca

Interaktywna reklama is a post from: artstore.pl

Były już pomysły na spowiedź online przez strony www, odmawianie różańca na czatach, czy umieszczanie konfesjonałów przed centrami handlowymi w najbardziej ruchliwe dni, ale tym razem idea Holy Machine wydaje się być mocno zaskakująca, przede wszystkim dlatego, że przez autorkę uznana została za sztukę – wirtualna spowiedź przez automat. Skoro mamy automaty z puszkami coca coli i batonikami, czemu nie zacząć instalować artystycznych automatów spowiadających?

Pomysłodawcom automatu jest młoda artystka  Kamila Szejnoch, która wystosowała prośbę do władz PKP o wyrażenie zgody na instalację automatu na Warszawskim  Dworcu Centralnym. Niestety nie udało się, bo maszyna już na wstępie uznana została za kontrowersję, która obraża uczucia religijne i nie zauważono w niej nic, co mogłoby mieć związek ze sztuką. Tego typu opinii nie podzielił ksiądz z okolic Płocka, który zgodził się na umieszczenie automatu w swojej parafii i nawet go poświęcił.

Automat zainstalowany we Fryburgu

Automat miałby służyć zatroskanym przechodniom nie tyle, jako “konfesjonał” gwarantujący rozgrzeszenie, a powiernik kłopotów i zmartwień. Każdy w dowolnej chwili  mógłby podejść do maszyny działającej, jak standardowy bankomat i korzystając z dotykowego  panelu  (menu dostępne w czterech językach) porozmawiać o rzeczach ważnych i problematycznych. Można także zamówić intencję mszy. Ekran automatu wita użytkowników obrazem Piety z Villeneuve-lès-Avignon i zachęca do konwersacji, a po każdej rozmowie drukuje paragon z radą lub “pokutą” (np. z prośbą o przeczytanie konkretnego fragmentu Biblii).

To nie jest spowiedź sensu stricto. Ja to traktuje bardziej jako maszynę do zwierzeń, niż jako konfesjonał. Na koniec nie ma komunikatu: zostałeś rozgrzeszony. Jest tylko “idź w pokoju”.

Kamila Szejnoch

Automat jako instalacja sztuki miał stać się odpowiedzią na konsumpcyjny styl życia naszego społeczeństwa, karykaturą  zmechanizowanego życia i współczesnej religijności, w końcu pokazem, jak świat zamienia pewne rytuały i tradycje na “fast-food’y”.

Od 23 marca możliwości automatu można będzie wypróbować  w Galerii Studio.

Podobne wpisy:

• Poezja – sztuka smutku?
• Seks w muzeum czyli erotyzm w sztuce
• Po co nam sztuka?
• Czasopisma o sztuce
• Iza Muszczynko – gra kolorem

Automat spowiadający is a post from: artstore.pl

Podobno najdziwniejszym z ludzi jest geniusz: ten tak daleko w przyszłość wybiega, że ginie z oczu ludzi z nim żyjących, a nie wiadomo, które pokolenie pojąć go zdoła. Czyżby Fryderyk Chopin, który wypowiedział te słowa obawiał się, że ludzie nie docenią jego talentu? Nasze pokolenie na szczęście nie kryje swoich wyrazów sympatii dla polskiego geniuszu kompozytorskiego Fryderyka. Dziś przypada jego 200 rocznica urodzin i nawet google nie omieszkało poświęcić nieco miejsca na stronie głównej, by poinformować o tym odwiedzających. Wszak Fryderyk Chopin wielkim kompozytorem był.

Co prawda w metryce chrztu kompozytora stworzonej w kościele parafialnym w Brochowie  istnieje data urodzin – 22 luty 1810, ale i tak powszechnie uznano, że Fryderyk urodził się 1 marca (sam artysta przedstawiał tę datę jako jedynie słuszną). Jak to w każdej biografii wielkiego muzyka bywa i w tym przypadku podkreśla się fakt, że Chopin już od najmłodszych lat obcował z muzyką. Tekla Justyna z Krzyżanowskich – matka Chopina grała na fortepianie, a Mikołaj Chopin – ojciec kompozytora akompaniował na flecie i skrzypcach. Dom Frycka był więc doskonałym miejscem na rozwijanie młodego talentu, ale również okazałą oazą spokoju i miłości, do której często powracał myślami, jako dorosły już mężczyzna.

Grał więc młody Fryderyk i cieszył uszy słuchaczy własnymi kompozycjami (polonezami, marszami), a w osiem lat po jego narodzinach ktoś zdążył nawet zauważyć, że dziecko to, to prawdziwy geniusz muzyczny: nie tylko bowiem z łatwością największą i smakiem nadzwyczajnym wygrywa sztuki najtrudniejsze na fortepianie, ale nadto jest już kompozytorem kilku tańców i wariacji, nad którymi znawcy muzyki dziwić się nie przestają. Jednym słowem geniusz, bo jak inaczej określić chłopca, którego talentu nie był już nawet w stanie bardziej rozwinąć nauczyciel Frycka – Wojciech Żywny? Zapisano więc Chopina na prywatne lekcje kompozycji do Józefa Elsnera i dokształcanie w ramach gry na organach u wybitnego Wilhelma Wacława Würfla, nie umniejszając przy tym roli ogólnego i wszechstronnego wykształcenia.

W późniejszych latach Chopin skupił się na własnych kompozycjach (Koncert f-moll, Fantazja A-dur na tematy polskie), zachwycając znawców muzyki. Rozpoczął także trasę koncertową (jak to współcześnie brzmi) po Europie, choć myśli o dalekich podróżach nie nastrajały go pozytywnie. Zaczęły nękać go wizje o odległej obczyźnie i opuszczeniu ukochanego domu rodzinnego.

Ażeby wieniec sławy w niezwiędły zamienić,
Rzucasz lubych przyjaciół i rodzinę drogą;
Mogą cię obcy lepiej nagrodzić, ocenić,
Lecz od nas kochać mocniej pewno Cię nie mogą

Konstancja Gładkowska – sympatia Fryderyka

W 1830 roku rozsądek jednak wziął górę nad sercem – Fryderyk opuścił dom i wyruszył do Wiednia. Nawet wieść o wybuchu powstania listopadowego nie wpłynęła na powrót (podobno przyjaciel Chopina – Tytus Woyciechowski kategorycznie zabronił mu powrotu). Tęsknota z krajem, Konstancją i wszystkim tym, co pozostawił w Polsce wciąż rosła, ale jak wiadomo właśnie w takich chwilach smutku i w burzę emocji najchętniej odwiedza artystów wena. Fryderyk oddał się doszczętnie muzyce, a nieco dramatyczne utwory, które zaczął komponować doskonale oddawały stan jego ducha – Scherza h-moll, Etiudy c-moll „Rewolucyjne”, Ballada g-moll. Skończył się czas lekkiej wirtuozerii i liryzmu.

A ja tu bezczynny, a ja tu z gołymi rękami, czasem tylko stękam, boleję na fortepianie, rozpaczam.

Fryderyk

Ostanie chwile Chopina

Po upadku powstania zmęczonym negatywnymi emocjami postanowił zmienić otoczenie i wyruszył do Paryża. Tu w biedzie i ze świadomością, że jego ukochana Konstancja wychodzi za mąż za ziemianina Grabowskiego próbował zorganizować swój koncert. Udało mu się wystąpić dopiero po roku starań, ale za to przed wielce szanownym gronem słuchaczy – samym Ferencem Lisztem i François–Josephem Fétisem. Koncert należał do bardzo udanych. Posypały się liczne propozycje, które ostatecznie przekonały Fryderyka, że musi pozostać w Paryżu. Świetnie się tu odnalazł. Stał się duszą towarzystwa  – uwielbiany przez kobiety wzbudzał zazdrość wśród mężczyzn. Z tego też okresu pochodzą miłosne historie Chopina – m.in. z prawie już żoną – Marią Wodzińską i pisarką Aurore Dudevent (pseudonim: George Sand).

Komponował coraz mniej, ale za to wybitnie, zaczął też podupadać na zdrowiu i nawet pobyty na łonie natury Nohant i gorące uczucie, którym obdarzyła go George, nie były w stanie go poprawić; do tego jeszcze konflikt z synem Sand. Fryderyk musiał wyjechać do Paryża, co ostatecznie sprawiło (tuż obok pomocy córce Sand – Solange, która właśnie skłócona była z matką), że miłość między Fryderykiem i George prysła. To był cios. Fryderyk próbował się z tego wszystkiego otrząsnąć, ale gruźlica nie dawała mu spokoju, dręczyły myśli o samotności i nawet odwiedziny siostry – Ludwiki nie były w stanie przerwać złej passy. Fryderyk zmarł 17 października 1849 roku.

Z archiwum dźwięku

mój Fryderyku przy obcych poeto fortepianu-Chopinie

Nohant jest dziś piękne jak dawniej kiedy pszczoły
zapylały rumianki a po kocu wędrowały dokuczliwe mrówki
powtarzałeś do znudzenia fourmi fourmi droga George
i układałeś palce na nie całkiem nagich udach. miały
dla ciebie ukryte znaczenie. kazałeś słuchać. słyszałam
tylko suchotniczy kaszel. nic w tym z wirtuozerii mazurka

byłeś zły gdy Delacroix nie uchwycił pasji w twoich
oczach a przecież widywałeś ją każdego ranka w odbiciu
fortepianu. ja znacznie częściej zaraz po przebudzeniu.
zasiadałam do krótkonogiej ławy i zaczynałam dociekać
czemu tak bardzo nie umiesz stać się natchnieniem dla
mojego słowa jak ja tłem dla twoich nokturnów. preludiów

mówiłam że wszystko zrozumieć to wszystko wybaczyć
widać nie rozumiałam nic. żadnego dźwięku. brzmienia.
nuty której brakowało już od samego początku zanim
jeszcze zagrała ci w głowie. tylko te chwile łapane
znienacka pozwalały wierzyć że byłam jedyna. ty któryś
z kolei. wątpiłeś a ja pozwalałam ci gubić się w domysłach.

lękać. być niepewnym wszystkiego a zwłaszcza miłości
wystarczy że miałeś dar więzienia jej na pięciolinii

co ty wiedziałeś o zwykłym życiu. nawet tego że będę tylko
francuską kochanką polskiego artysty. musiałam odejść
zanim ty odszedłeś Fryderyku przy obcych Chopinie

Czy każdy geniusz musi być samotny?

Zapraszam na arcy ciekawą stronę poświęconą Fryderykowi Chopin’owi – http://pl.chopin.nifc.pl/institute/ oraz na wirtualną wystawę z życia Chopina – http://kalejdoskop-chopin.pl/main.php

Podobne wpisy:

• Przygarnij książkę
• Nagość jaką Pan Bóg stworzył, cz.1
• Farbiarka
• Nie mała, nie czarna – latte art
• Szukamy sztuki w reklamie

Chopin – samotność w tłumie is a post from: artstore.pl

Na pewno na myśl o tego rodzaju sztuce ucieszą się wszyscy miłośnicy owoców i warzyw, wegetarianie i zwolennicy zdrowego odżywiania, bo oprócz wartości materialnej i bogactwa witamin, te wielce pomysłowe rzeźby cieszą swym pięknem i ducha i oczy. Owocowo-warzywny carving bo o tej sztuce mowa, zrodził się w Chinach w czasach panowania dynastii Tang (lata 618-907). Z tego też okresu pochodzą pierwsze wzmianki o ekskluzywnych kompozycjach wycinanych z owoców i warzyw ozdabiających cesarskie dwory i komnaty.

Rok 1279 przyniósł popularyzację tej sztuki, jako sposobu na podziękowanie za obfite plony i dary natury. Obecnie za ojczyznę carvingu uznaje się Tajlandię, e względu na kultywowanie tradycji carvingu – w tajlandzkich szkołach po dziś dzień dzieci uczone są sztuki rzeźbienia w owocach i warzywach.

Prawdziwi mistrzowie carvingu są w stanie wyrzeźbić w tak nietypowym materiale wszystko, co sobie tylko wymarzą i ogranicza ich jedynie wyobraźnia. Bardzo często zatrudniani są również w restauracjach, bo ze swoimi umiejętnościami są w stanie stworzyć niepowtarzalne dekoracje dla dań, podnosząc tym samym prestiż restauracji i wzmagając apetyt klientów.

Do rzeźbienia używane są specjalne rodzaje noży służących do różnych wymyślnych cięć i żłobień, a rzeźbić można we wszystkim – arbuzach, melonach, jabłkach, marchewkach, kiwi, pomidorach. Rzeźbiarze często narzekają na kruchość niektórych owoców, która powoduje, że szybko tracą  one swoją świeżość i jędrność.

W Polsce już od dawna organizowane są Mistrzostwa Polski w carvingu, a także szkolenia i kursy wtajemniczające w sztukę warzywno-owocową. Początkujący uczniowie zaczynają naukę od rzeźbienia w owocach i warzywach o miękkim miąższu i nieco większym rozmiarze.

Zapraszam na pierwszy polski portal poświęcony carving’owi – http://www.carvingart.pl/

Podobne wpisy:

• Samochody na wybiegu
• Czy tata płacze?

Witaminowa sztuka is a post from: artstore.pl

1. artstorowicz o wdzięcznym niku favorek – za pełną emocji wypowiedź
2. artstorowicz Ewelina - za empatię ukrytą w komentarzu
3. artstorowicz Anna – za upodobanie sobie filmu o różnych obliczach miłości

Zwycięzcom gratulujemy i bardzo prosimy o przesłanie adresów, pod które mogłyby trafić nagrody książkowe (mail kontaktowy: magda@buraczewska.pl).

Podobne wpisy:

• Konkurs walentynkowy

Wyniki konkursu is a post from: artstore.pl

Angel Robinson dostaje wymarzoną pracę w słynnej agencji literackiej. Szybko staje się ekspertem w swojej pracy, świetnie radzi sobie z autorami, a nawet z ekscentryczną szefową z piekła rodem. Sprawy się komplikują, gdy anonimowy autor zaczyna przysyłać do agencji fragmenty powieści, której bohaterką jest najwyraźniej sama Angel i jej życie, łącznie z intymnymi szczegółami… Przestraszona dziewczyna usiłuje odgadnąć tożsamość tajemniczego autora, który snuje coraz bardziej przerażające wizje.

Błyskotliwie napisana, zabawna historia trzyma w napięciu do ostatniej strony. W stylu Diabeł ubiera się u Prady w świecie wydawniczym.

Debra Ginsberg jest autorką wspomnień Waiting, Raising Blaze i About My Sisters. Ślepe posłuszeństwo to jej debiutancka powieść.

Sponsorem nagród jest wydawnictwo Rebis.

Podobne wpisy:

• XV Międzynarodowy Festiwal Filmów Niezależnych im. Ireneusza Radzia
• Myśl rowerowo
• Długi weekend z ARTSTORE w Paryżu
• Papierowy Ekran 2009
• VI edycja konkursu ArtZept

Ślepe posłuszeństwo is a post from: artstore.pl

Nie wiem na którym stopniu wtajemniczenia w dziedzinę komputerów się znajdujecie, ale z pewnością zweryfikuje to znajomość (lub jej brak) nazwiska Jobs – Steve Jobs. Przyznać się muszę, że choć firma Apple  była mi jak najbardziej znana, to niestety nie umiałam skojarzyć jej z żadnym nazwiskiem, a okazuje się, że to właśnie  ten człowiek jest ojcem sukcesu soczystego Jabłka. Podobno bardzo kapryśny, miewający humory, trudny charakter i ogromny temperament. Ale być, jak Steve Jobs, to znacznie więcej – potęga kreatywności i umysłu.

Jobs ma niespotykanego bzika na punkcie kontroli. Jest perfekcjonistą, człowiekiem elitarnym, a dla swoich pracowników także ciemiężcą. Wielu chętnie uznałoby go za wariata. Maluje się go jako czubka zwalniającego ludzi w windzie, manipulującego partnerami i przypisującego sobie zasługi innych. Niedawne biografie przedstawiają portret socjopaty powodowanego najbardziej podstawowymi żądzami: władzy, wyzysku i dominacji. Większość książek poświęcona Jobsowi to przygnębiające lektury – są wobec niego lekceważące i stanowią raczej katalog wybuchów i represji…

Od jakiegoś czasu wydawnictwo Znak proponuje czytelnikom bardzo ciekawą (pouczającą) serię książek Punkty przełomowe. To właśnie w tej serii ukazała się pozycja Być jak Steve Jobs napisana przez Leander’a Kahney’a.

W pierwszej chwili pomyślałam sobie po co mi czytać o jakimś tam Steve’ie Jobs’ie i jego elektronicznych sukcesach (macintosh, ale po rzuceniu okiem na cytowane w książce  słowa Jobs’a – ludzie nie wiedzą czego chcą, dopóki im tego nie pokażesz, zorientowałam się, że ta książka to nie tylko wielka pochwała dla dokonań prezesa Apple i spotkanie z nieprzeciętnym człowiekiem, ale to przede wszystkim świetna (kompetentna) lekcja profesjonalizmu, filozofii biznesu i skutecznego dążenia do celu. O dziwo, mimo tej tematyki (biznesu,  disagn’u, zarządzania projektami, informatyki i marketingu) Leander’owi Kahney’owi świetnie udaje się ominąć wszelkie zawiłości, a szczerze opowiedziana przez niego historia firmy i jej współzałożyciela jest w stanie konkurować z najbardziej wciągającymi opowieściami. Przyznam szczerze – żadna książka poświęcona marketingowi nie pochłonęła mnie nigdy aż tak mocno.

Autor w bardzo przemyślany sposób przedstawia cechy pracy (także charakteru) Steve’a Jobs’a, które pozornie mogłyby wydać się bez znaczenia, a tymczasem sprawiły, że Apple zrewolucjonizowało rynek komputerowy, z wielkim powodzeniem wypuściło na rynek  iPod’a, iTunes – drobiazgowość (momentami nie do zniesienia), która sprawiała, że praca nad design’em jednego produktu wydłużała się w nieskończoność; solidność, która nie pozwalała, by na rynek trafiały rzeczy niedoskonałe; kontrowersyjne pomysły, które kazały eliminować sprawdzone już rozwiązania; pochwała prostoty i minimalizmu, która dyktowała wszystkie działania firmy; i przede wszystkim ogromny szacunek dla ludzi – szacunek dla pracy ludzi, którzy przyczyniają się do sukcesu (ludzi – nie maszynek do zarabiania pieniędzy).

Naszym pierwszorzędnym celem jest budowanie najlepszych komputerów na świecie a nie bycie największą i najbogatszą firmą na świecie.

Steve Jobs

Bardzo doceniam fakt, że książka nie należy ani do plotkarskich (choć osoba Jobs’a świetnie, by się do plotek nadawała), szukających taniej sensacji, ani do czysto promocyjnych. W bardzo interesujący sposób przedstawia pewne fakty z życia ludzi i firmy. Pokazuje, jak wiele może zdziałać człowiek, który ma dobry pomysł, odwagę, własne zasady, wiedzę i umiejętności. Z pewnością nie tylko dla fanów Apple.

Lektura książki możliwa była dzięki wydawnictwu Znak.

Podobne wpisy:

• Manipulacje Josh’a Sommers’a
• Uniwersalny język – taniec
• Hakawati. Mistrz opowieści.
• Farbiarka

Być jak Steve Jobs is a post from: artstore.pl