Nie czytałam zbyt wielu tego typu książek, ale doskonale pamiętałam jak bardzo przypadły mi do gustu dzieje Robinsona Cruzoe. Wiedziona chęcią przeniesienia się w dalekie strony świata postanowiłam przeczytać o losach pierwszej w świecie kobiety, która wzięła udział w konkwiście Nowego Świata.
Wrażenie? Piorunujące, zwłaszcza, że po tak wielkiej objętościowo książce spodziewałam się nudnych opisów – nic z tego. Historia hiszpańskiej konkwistadorki – Ines Saurez, która wyruszyła w świat w poszukiwaniu swojego pierwszego męża, wciąga od samego początku. Czytelnik może na czas lektury zamienić się w powiernika posiwiałej od upływu czasu Ines i dowiedzieć się o rzeczach, o których nie mówiła nikomu – o uczuciach, pożądaniu, prawdziwej miłości, swoich stosunkach z mężczyznami, pragnieniach, zmartwieniach, sumieniu. Wszystko to Isabel Allende (autorka „Domu duchów”) wplata w wartką, pełną zwrotów akcji, opowieść o zmaganiach z przeciwnościami losu, żywiołem, naturą i tubylcami.
Ameryka Południowa z całą swoją ówczesną magią i tajemnicą kryjącą się w zaroślach dziewiczej przyrody cząstka po cząstce zostaje odkryta na oczach czytelnika, a wraz z nią kobieca dusza.
Nie wiem, jak jest w Waszym przypadku, ale ja uwielbiam czytać o rzeczach niezwykłych – podszytych jakimś magicznym klimatem, który sprawia, że cała angażuję się w akcję książki. „Ines, pani mej duszy” należy, bowiem do powieści prawie idealnych – doskonały sprawny (niezanudzający) język opowiadacza, bardzo dobra, ciekawa fabuła, barwni bohaterowie, zaskakujące zwroty akcji. Tak się powinno pisać książki!
Lektura „Ines, pani mej duszy” była możliwa dzięki uprzejmości wydawnictwa MUZA. Dziękujemy.
Pingback: Chińscy „Bracia” | Sztuka