Ktoś zapytał mnie kiedyś, co myślę na temat publikacji internetowych i jak sądzę, czy są w stanie wyprzeć tradycyjne książki. Nie musiałam się długo zastanawiać, bo odpowiedź wydawała mi się oczywista. Ebooki (elektroniczne książki) i inne publikacje ukazujące się w sieci www są świetną sprawą, umożliwiają dostęp do różnego rodzaju literatury i upowszechniają czytelnictwo, ale nigdy nie zastąpią papierowych wydań, bo książki to coś znacznie więcej niż tylko litery.

Wystarczy, bowiem spojrzeć na te piękne okładki poniżej. Niemożność ich dotknięcia i obejrzenia w naturalnych kolorach byłaby wielką stratą. W końcu projektanci wykazali cały swój talent twórczy i oryginalność, łącząc emocję twórczą i swobodę z przemyślanym układem typograficznym i czytelnym sposobem przekazania informacji.

Wszystkie ilustracje okładek pochodzą ze strony http://bookcoverarchive.com

 Podobne wpisy:

• Park cały w rzeźbach
• Nieznane przygody Mikołajka

Po okładce do książki – światowe projekty is a post from: Sztuka

Jeszcze na studiach miałam okazję dowiedzieć się, jak wielką rolę w książkach dla dzieci odgrywają ilustracje, które są nierozerwalną częścią tekstu i wspólnie z nim tworzą całokształt. Bardzo ważne jest, by ilustracje w publikacjach dla dzieci nie zawierały zbyt wielu szczegółów, były przejrzyste i czytelne. Dodatkowo mają zachęcić dziecko do czytania, powinny też zawierać w sobie magię i już od małego oswajać ze sztuką, różną od komercyjnych ilustracji dla disney’owskich bajek. Beatrice Alemagna świetnie wplasowuje się ze swoimi książkami i ilustracjami w ideał ilustrowania tekstów dla dzieci.

Beatrice Alemagna urodziła się w 1973 roku w Bolonii. Zaraz po studiach w szkole I.S.I.A zdobyła swoją pierwszą nagrodę w konkursie na najpiękniejsze ilustracje do książki „Figures futures” (Targi Książki w Paryżu 1996). Jej prace wystawiane były w Bolonii, Mediolanie, Rzymie, Paryżu, Reims, Lille, Bordeaux, Charleville, Monachium, Lizbonie, Tokio i Kioto, a napisana przez nią książka „Mój ukochany” została przetłumaczona na 10 języków – także na polski.

Ilustrując książki Beatrice bardzo często sięga po technikę kolażu, łącząc tkaniny z gwaszem, farbami olejnymi i pastelami, korzysta także z monotypii.

Oprócz ilustracji do książek tworzy także plakaty i okładki do płyt.

Zapraszam do obejrzenia prac artystki na stronie http://www.beatricealemagna.com

Podobne wpisy:

• Ilustracje – graficzny język książek
• Rygor zamknięty w fotografii

Beatrice Alemagna książki ilustruje is a post from: Sztuka

Czy pojazd napędzany siłą mięśni osoby nim kierującej przy pomocy przekładni mechanicznej, wprawianej w ruch nogami, może konkurować ze środkami komunikacji miejskiej i samochodami? Wydaje się, że tak, a niektórzy nawet zdecydowali się na promocję rowerów wśród mieszkańców zakorkowanych miast. Art Marketing Syndicate w ramach  projektu Galeria Plakatu AMS ogłosiło konkurs na plakat reklamujący i promujący podróżowanie rowerem pod hasłem „Myśl rowerowo”.

1. Rower jest bardzo praktycznym środkiem transportu – lekkim, tanim w utrzymaniu, niewymagającym dużej sprawności fizycznej. Słowem: dla każdego. W wielu krajach służy do codziennej komunikacji, a jednocześnie pomaga zachować kondycję i zdrowie. Ponadto bywa z powodzeniem wykorzystywany w turystyce.

2. Wraz z rozwojem ścieżek i parkingów rowerowych z roku na rok zwiększa się w Polsce atrakcyjność roweru jako środka transportu. Coraz więcej możliwości daje turystyka rowerowa. Mimo to rower nie jest tak popularny jak w Holandii czy Francji. Częstokroć jedyną barierą są zwykłe uprzedzenia: nie dam rady, to nie wypada…

3. Zadaniem uczestników konkursu jest zaprojektować plakat zachęcający do korzystania z roweru. Należy pokazać jedną z korzyści, jakie daje ten środek transportu – od zdrowego hobby do praktycznego antidotum na miejskie korki.

Założenia konkursowe

Wyniki 8 edycji konkursu Galerii Plakatu AMS zostały obwieszczone 20 listopada 2008 roku. W konkursie pojawiły się m.in. tego typu plakaty:

Paweł Klimkowski – Nagroda główna

Elżbieta Kaszuba – Wyróżnienie

Piotr Żarczyński i Jan Sikora – Wyróżnienie

Szymon Prandzioch – Wyróżnienie

Wszystkie nadesłane na konkurs plakaty obejrzeć można na http://www.ams.com.pl/odpowiedzialnosc_galeria_8_edycja_wszystkie.htmlPodobne wpisy:

• XV Międzynarodowy Festiwal Filmów Niezależnych im. Ireneusza Radzia
• Długi weekend z ARTSTORE w Paryżu

Myśl rowerowo is a post from: Sztuka

Z graficzką i projektantką Klaudią Jaworską rozmawia Magdalena Buraczewska-Świątek

- Witam Panią, Pani Klaudio (choć w myślach marzy mi się forma „witaj Klaudio”).

- Witam. Jestem osobą dość młodą i forma bezpośrednia wydaje mi się właściwie bardziej naturalna.

- Miło mi. Pozwolisz w takim razie, że przedstawię Twoją osobę czytelnikom ARTSTORE – Klaudia Jaworska – absolwentka Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie na wydziale malarstwa i projektowania graficznego, a więc malarka i projektantka grafiki. Czy powinnam dodać coś jeszcze?

- Malarstwo i grafika komputerowa to dziedziny, które jest zmuszona łączyć większość młodych artystów. Początkowo grafikę traktowałam jedynie jako źródło zarobku i prowadziłam tylko komercyjne projekty w tej technice. Szybko jednak przekonałam się, że współczesna technologia daje bardzo duże możliwości i zaczęłam korzystać z komputera, także „projektując” kompozycje obrazów.
Szukam sposobu na bardziej ścisłą współpracę między komputerem, a pędzlem. Chcę, aby obie te techniki dopełniały się  tworząc nową wartość. Obecnie interesuję się i uczę także technik związanych z animacją i filmem.

- A może warto dodać, że „utytułowana” malarka i projektantka, bo brałaś udział w kilku konkursach, na licznych wystawach, także zagranicznych, prezentowane były Twoje prace. Co oprócz wygranej daje uczestnictwo w konkursach?

- Brałam rzeczywiście udział w kilku konkursach i wystawach, ale stwierdzenie „utytułowana” to za wiele powiedziane. Startowanie w każdym konkursie to ciekawe doświadczenie dla twórcy. Możliwość prezentacji, a także uzyskania oceny swoich prac jet niezwykle pouczająca. Chociaż wygrana to czasami dzieło przypadku, a prace  podlegają często subiektywnej, a przede wszystkim surowej ocenie jurorów – warto próbować.
Natomiast wystawy dają możliwość bezpośredniego poznania reakcji odbiorców. Widząc czy i kto przychodzi na wystawę, jak długo ogląda obrazy, kiedy wychodzi i czy decyduje się coś kupić mogę ocenić odbiór własnej twórczości.
W obu przypadkach – konkursów i wystaw – artysta ma szansę wyjść poza swoją pracownię i skonfrontować swoją pracę ze światem zewnętrznym. Nie wierzę w twórczość kompletnie niekomercyjną – jednym z elementów procesu twórczego jest pokazanie jego efektów innym.
Jest to element nieodzowny, ale też dosyć trudny. Każda wystawa jest dla mnie bardzo budująca. Pomaga przede wszystkim w znalezieniu dystansu do samego siebie. Trzeba się w pewnym stopniu uodpornić na słowa krytyki i znaleźć odwagę na robienie rzeczy niepopularnych. Miałam szansę wystawić kilka swoich prac na zbiorowej ekspozycji w Toronto. Byłam zaskoczona reakcją publiczności. Jako studentka z Polski nie spodziewałam się szczególnego zainteresowania. Było inaczej – moje prace różniły się pod względem kolorystyki i nastroju od pozostałych i zostało to zauważone.

- Zawsze interesowało mnie czego ludzie uczą się na akademiach sztuk pięknych  i czy żeby zostać artystą nie wystarcza sam talent. Czy faktycznie potrzebne są studia w tym kierunku?

- Słyszałam kiedyś, że na sukces twórcy składa się 10% talentu i 90% ciężkiej pracy. Uważam, że to stwierdzenie jest bardzo trafne. Szkoła artystyczna daje tak naprawdę możliwość pracy nad sobą – nad warsztatem, ale też osobowością. Studenci uczą się przeróżnych technik artystycznych (rysunku, malarstwa, grafiki, fotografii itp.), a mając szansę porozmawiać czy też pokłócić się z profesorem – kształtują swój światopogląd. Jednak większości rzeczy trzeba uczyć się samemu. Studia artystyczne wymagają wysiłku i odpowiedzialności – wbrew powszechnym opiniom.
Jako przykład opiszę swoją historię. Miałam pewne trudności na studiach – za pierwszym razem nie zostałam dopuszczona do dyplomu. Pracowałam wtedy jako art director w agencji reklamowej i moi profesorowie chcieli mi pokazać, że zaniedbałam malarstwo. Dostałam miesiąc na poprawienie obrazów. W opinii moich znajomych z kierunków ścisłych i humanistycznych było to mnóstwo czasu. Jeżeli oni mieli poprawić ocenę – wiedzieli, że muszą w tym celu przeczytać dwie czy trzy konkretne książki. Ja nie miałam takiej możliwości. Musiałam sama zrozumieć co należy poprawić w obrazach i w jaki sposób.
Odeszłam więc z pracy. Siedziałam w pracowni praktycznie cały czas i w ciągu miesiąca namalowałam cykl obrazów od nowa. Prace zostały zaakceptowane, ale ja nadal nie mam pewności czy jestem z nich zadowolona. Szkoła artystyczna nie gwarantuje twórczego sukcesu – stwarza jedynie sprzyjające warunki do tego, żeby uczyć się i rozwijać samemu.

- Kiedy zamieniłaś dziecięce materiały do malowania (kredki, flamastry, farby plakatowe) na profesjonalne farby, pędzle i inne przyrządy?

- Jako dziecko uwielbiałam rysować i robiłam to bez przerwy na różnych podłożach (ku rozpaczy moich rodziców – także na ścianach). Dopiero w czasie studiów poznałam prawdziwe techniki malarskie i zaczęłam używać profesjonalnych narzędzi. Tajniki technologiczne są niezwykle fascynujące. Wszystkie barwniki, media malarskie,  płótna i grunty – to wszystko przypomina kuchnię, albo warsztat alchemika.
Teraz używam wielu nowoczesnych uproszczeń (jak farby akrylowe), ale uważam, że powrót do malarskich korzeni rodem z XVII wieku może być bardzo inspirujący. Cały czas się uczę i rozwijam swoje umiejętności w tej dziedzinie. Jednak pod względem kreatywności i odwagi – wolałabym pozostać na jak najbardziej „dziecięcym” poziomie.

- Co daje Ci większą przyjemność tworzenia – komputer (graficzne programy komputerowe), czy pędzle w ręku?

- Oczywiście wolę pędzel. Narzędzia graficzne dają olbrzymie możliwości, ale praca z komputerem na dłuższą metę jest męcząca. Malując mogę spędzić przy sztalugach wiele godzin i nie zauważam upływu czasu. Tradycyjne malarstwo jest czymś namacalnym. Nakładanie warstw farby, mieszanie kolorów czy praca pełna rozmachu nad dużymi formatami to wyjątkowo żywe i energetyczne zajęcie.
Tego właśnie brakuje mi w pracy grafika – bezpośredniego kontaktu. Ekran komputerowy stwarza pewien dystans pomiędzy twórcą a tworzywem. Trudno też uniknąć syntetyczności. Sama faktura malarska jet czymś bardzo naturalnym i prawdziwym. Muszę jednak przyznać, że obie dziedziny dopełniają się. Często malując znajduję rozwiązanie jakiegoś problemu graficznego i odwrotnie.

- Czy istnieje sposób na połączenie tradycyjnego malarstwa z techniką komputerową?

- Mam nadzieję. Na razie stosuję je zamiennie na różnych etapach pracy. Znam twórców, którym się to z powodzeniem udaje. Pracuję teraz nad stworzeniem techniki, która będzie mogła wykorzystywać naturalną energię i świeżość tradycyjnego malarstwa w połączeniu z technologicznymi możliwościami komputera. Poszukuję bardzo spójnej i prostej techniki – tak by uniknąć komputerowej sztuczności i malarskich niedociągnięć.

- Co jest dla Ciebie najważniejsze w malarstwie?

- W malarstwie w ogóle: energia i emocje, światło i tworzony przez nie kolor, kunszt malarski, umiejętność rezygnacji, a także pomysł. W mojej pracy: tworzenie gamy barwnej, która odzwierciedla nie tylko przedstawione postacie i przedmioty, ale przede wszystkim nastrój sceny.

- Czemu, Twoim zdaniem, powinno służyć malarstwo i grafika?

- Malarstwo – jak każdy rodzaj sztuki służy oderwaniu się czy zdystansowaniu do codzienności. Twórca (malarz, pisarz czy reżyser) pochyla się nad jakimś małym fragmentem rzeczywistości i poświęca swój czas oraz energię, aby pokazać go światu. Wybiera z otoczenia rzeczy według niego szczególne, a przez wiele osób nie zauważane w codziennym biegu. Dotyczy to moim zdaniem zarówno malarstwa figuratywnego, jak i abstrakcji czy sztuki konceptualnej. Dzięki tym technikom artysta pokazuje swój subiektywny obraz świata, zmuszając tym samym widza do zatrzymania się na krótką chwilę i przemyślenia przedstawionego tematu. Sztuka dziś jest przede wszystkim intrygująca i służy wzbudzeniu emocji, refleksji czy też konstruktywnego oburzenia.
Nowoczesne techniki graficzne i projektowe służą ludziom codziennie. Otaczają nas cały czas – na plakatach, na opakowaniach czy w telewizji. Niestety potrzeby rynku reklamowego często zmuszają projektantów do rezygnacji z estetycznej formy graficznej na rzecz wartości informacyjnej produktu. Grafika użytkowa powinna wzbogacać i uszlachetniać naszą codzienność. Jest przecież sztuką, chociaż w wydaniu komercyjnym.

- Twoje obrazy przedstawiają różnych ludzi, zazwyczaj zamyślonych, może przygnębionych, jakby nieobecnych, przyłapanych podczas wykonywania jakiejś czynności, czy są realni?

- Są to sceny, które widzę, ludzie, których mijam. W jednym z ostatnich cykli malowałam swoją rodzinę – zależało mi na podjęciu bardzo osobistego tematu i zmierzeniu się z nim. Postacie sprawiające wrażenie przygnębionych – są zwrócone w głąb siebie, odizolowane od otoczenia. Uważam, że ludzie są dosyć samotni. Trudno im nawiązać rzeczywistą (a nie powierzchowną) relację z innymi. Dzisiaj często nie mamy czasu spotkać się spokojnie czy szczerze porozmawiać. To rodzi pewien konflikt, bo każdy z nas potrzebuje kontaktu i bliskości. Świat jest pełen przypadków i pozorów, które determinują nas do pochopnych decyzji. Nie wszystko ma sens, ale to my możemy go czemuś nadać. Chcę pokazać to w swoich pracach – zmuszając ludzi do zastanowienia się przez chwilę nad własnymi odczuciami.
Dlatego na większości obrazów człowiek jest centralnym elementem czy też głównym bohaterem historii. Wizerunek ludzkiej twarzy jest mi bardzo bliski, a jego znaczenia fascynujące i pewnie nie prędko zrezygnuję z tego tematu. Każdy obraz ma swoje indywidualne znaczenie – przedstawione miejsca i postacie są jedynie środkiem dla pokazania czy też wywołania konkretnych emocji, a nie tematem samym w sobie.

- Jak długo pracujesz nad obrazem i czy zdarzyło Ci się rozpocząć pracę i nie skończyć obrazu?

- Czas pracy nad obrazem jest bardzo różny. Czasami maluję jedną pracę przez tydzień czy dwa, a kiedy indziej obraz jest praktycznie skończony po jednym dniu. Wpływa na to mieszanka różnych okoliczności. Od nastroju twórczego przez pomysł po czynniki takie jak moje osobiste samopoczucie.
Jednak, artysta powinien narzucić sobie ścisłą dyscyplinę pracy, a nie ulegać nieustannie różnym stanom emocjonalnym. Uczucia są ważne, ale na innej płaszczyźnie. Zdarzają się dni gorsze – wtedy pracuję ostrożnie i z rozmysłem. Najbardziej lubię chwile kiedy maluję  praktycznie nie myśląc, a jedynie intuicyjnie dobieram kształty i kolory – wtedy obraz jest gotowy po kilku godzinach.
Oczywiście zdarzyło mi się kilka razy nie skończyć pracy i zamalować ją. Zazwyczaj w przypływie wściekłości lub zniechęcenia. Wtedy zostawiam ten temat na kilka dni i dopiero wtedy zaczynam od początku – widząc problem z zupełnie innej strony.

- Znalazłam gdzieś w przestrzeni internetowej informację, że pracujesz nad cyklem obrazów związanych z filmem. Zdradzisz nam o co chodzi?

- Już nie prowadzę tego cyklu. To był mój pomysł z początku studiów, który pomógł mi w nauce. Stwierdziłam, że oprócz kopiowania obrazów dawnych twórców mogę pobawić się współczesnymi formami. W ten sposób powstało kilka prac związanych bezpośrednio ze scenami filmowymi. Zrobiłam je oczywiście po swojemu, zmieniając wiele elementów, często tylko pamiętając tę scenę w sposób ogólny.  Sprawiło mi to dużo zadowolenia i pomogło w myśleniu nad własnymi kompozycjami.

- Wiem, że wykonujesz grafiki na zamówienie, czy to przypadkiem nie zabija pasji, sztuki i artyzmu?

- Prace graficzne na zlecenie zajmują tylko część mojego czasu. Staram się, żeby nie zdominowały mojego dnia, bo malarstwo jest priorytetem. Bardzo lubię projektować. To przyjemne, a także czyste i uporządkowane (w porównaniu z malowaniem) zajęcie. Mam nadzieję jeszcze wiele się nauczyć w tej dziedzinie. Dopiero odkrywam np. techniki animacji. Chciałabym zgłębić ten temat, bo wiem, że charakter moich projektów malarskich mogłabym dużo lepiej pokazać poprzez ruch.

- Jakie są ambicje młodej artystki?

- Obecnie pracuję wspólnie z grupą artystek. Postanowiłyśmy skonsolidować swoje siły, znaleźć sposób, aby przetrwać na trudnym rynku sztuki i założyłyśmy grupę PAINTHOUSE. Okazało się, że robienie wielu rzeczy wspólnie daje nam dużo satysfakcji i grupa rozwija się bardzo szybko. Jesteśmy w trakcie organizowania stowarzyszenia, a także planujemy prowadzenie wspólnych działań artystycznych.    Szukamy właśnie lokalu (mamy nadzieję, że będzie to na warszawskiej Pradze), w którym będziemy mogły utworzyć galerio-pracownię: miejsce spotkań ludzi związanych ze sztuką i nią zainteresowanych.
Chcemy, aby to miejsce było otwarte i żywe (w przeciwieństwie do wielu galerii), a także nastawione na edukację i popularyzację różnorodnych dziedzin sztuki. Będziemy organizować wystawy, regularne akcje artystyczne, ale też warsztaty dla dorosłych i zajęcia dla dzieci. Coś, jak interaktywne muzeum, do którego można przyjść, pooglądać, ale też spróbować czegoś samemu i pobawić się twórczo.
Równolegle będziemy prowadzić serwis internetowy dzięki któremu zacieśnimy współpracę malarzy z architektami i miłośnikami sztuki. Do obu przedsięwzięć będziemy zapraszać zarówno ludzi ze sztuką związanych jak i nią zainteresowanych. Mam nadzieję, że do końca roku uporamy się z częścią działań formalno-prawnych i ruszymy z pierwszymi projektami, a także ze stroną internetową. Mam nadzieję, że uda nam się sprostać tym planom i rozwinąć działalność.

- Trzymam kciuki i bardzo dziękuję, że zechciałaś zaspokoić moją ciekawość.

- Ja również dziękuję, że miałam okazję przedstawić swój punkt widzenia.

Prace artystki obejrzeć można na stronie -  www.klaudia-art.com

Obrazy na żywo do końca roku: Warszawa, Galeria Brama, Rynek Nowego Miasta 21/23

Strona grupy PAINTHOUSE: http://painthouse-gallery.blogspot.com

Podobne wpisy:

• Z drugiej strony
• Zachwiany świat Mojsze Szagałow‎a

To wszystko przypomina warsztat alchemika is a post from: Sztuka

Jako miłośniczka literatury i ta, której od zawsze podobał się świeży i niepowtarzalny zapach książek i druku, szczególną uwagę zwracam na dwie rzeczy: forma wydania i treść wydania. Piszę o formie, bo wiem, że nie każdy przywiązuje do niej wagę. Ostatnio natrafiłam na bardzo ciekawą pozycję spełniającą obie zasady – połączenie estetycznego wydania z mądrą i przydatną treścią.

Nie mam nic wspólnego z projektowaniem publikacji i to pewnie dlatego, kiedy po raz pierwszy sięgnęłam po książkę „Czym jest projektowanie publikacji”, pomyślałam sobie – „po co ja to będę czytać?”. Mimo wszystko zajrzałam do środka i dobrze się stało, bo zrozumiałam dzięki temu, że ten swoisty podręcznik projektowania napisany przez Lakshmi Bhaskaran i wydany przez ABE Dom Wydawniczy posłużyć może specjalistyczną wiedzą nie tylko osobom profesjonalnie zajmującym się projektowaniem, ale również wszystkim tym, których interesuje projektowanie (obecne praktycznie w każdej dziedzinie naszego życia) i którzy, w jakimś niewielkim nawet stopniu, mają z nim coś wspólnego.

Wszak publikacje spotkać można wszędzie – nawet w internecie i dobrze jest wiedzieć jak za pomocą różnych środków wyrazu można wpływać na odbiór treści przez widza i czytelnika. Okazuje się, że tak wiele rzeczy ma znaczenie.

Bardzo ładnie i profesjonalnie wydana książka (mam tu na myśli dobrej jakości papier, przejrzystą treść, ładnie wyeksponowane grafiki, praktyczny format) liczy sobie 256 stron, na których znaleźć można rzetelne opisy etapów powstawania publikacji – począwszy od projektu, na gotowej publikacji skończywszy. Autorka przedstawia etapy powstawania publikacji, aspekty, które muszą być spełnione, by publikacja mogła odnieść sukces, a za przykład daje światowe projekty.

„Czym jest projektowanie publikacji” uwrażliwia na to, co w publikacji najważniejsze, buduje świadomość na tematy związane z publikacją – materiały, forma, rola okładki, layout, oprawa, finansowe aspekty produkcji.

Bogato ilustrowany podręcznik zawiera dział „Portfolio”, w którym prezentowane są prace znanych projektantów i międzynarodowych agencji projektowych oraz sylwetki ludzi od lat związanych z projektowaniem.

Książka idealnie sprawdzić się może jako skarbnica pomysłów i inspiracji do własnych publikacji. Pokazuje jak wiele już umiemy i jak wiele jeszcze musimy się nauczyć.

Lektura książki była możliwa dzięki uprzejmości ABE Domu Wydawniczego. Dziękujemy!

 Podobne wpisy:

• Pedro Páramo
• Fotografia jako sztuka współczesna

Czym jest projektowanie publikacji? is a post from: Sztuka

Urodziła się w 1972 roku w Niemczech, studiowała ilustrację i stylizację w Hamburgu i w Londynie.  Dość długo szukała inspiracji aż znalazła ją w modzie. Jej stylowe, surrealistyczne i ekstrawaganckie prace na pewno przejdą do historii, a póki co drukowane są w wielu prestiżowych czasopismach poświęconych modzie i stylowi – Maren Esdar.

Maren Esdar należy do tych twórców, którzy doskonale poznali możliwości cyfrowych mediów i techniki, a co za tym idzie wpisują się do kanonu artystów bleeding-edge (ultranowoczesnych, awangardowych).

Prace Maren bardzo chętnie wykorzystywane są do książkowych projektów, jako ilustracje do  magazynów mody i reklamy, a to za sprawą ich niepowtarzalności. Widz od razu dostrzega w nich zdumiewającą innowacyjność kolażu, emocje i dynamikę  wypisaną w ciele i na twarzach bohaterek.

W kompozycjach Maren złożonych z wielu części różnych obrazów jest coś z surowości formy, wielkiej elegancji i barokowej dostojności.

Zapraszam do obejrzenia prac Maren Esdar na jej stronie http://www.marenesdar.com/

Podobne wpisy:

• Vincent van Gogh
• Krytyk Adolf Furtwängler

Stylizacje Maren Esdar is a post from: Sztuka

Obrazki, które  przywodzą mi na myśl symboliczne ilustracje do artykułów psychologicznych i popularno-naukowych – posiadają własną wymowę, klimat i bajkowy styl, a ich twórcą jest Sarah Wilkins czerpiąca inspiracje z europejskich podróży.

Sarah urodziła się i zdobywała wykształcenie w Nowej Zelandii, a swoją karierę ilustratorki rozpoczęła w Australii zaraz po ukończeniu studiów. Nie musiała zbyt długo czekać na efekty swojej pracy artystycznej – wielokrotnie nagradzana zaczęła prowadzić wykłady z ilustracji.

Czerpiąc głębokie inspiracje z prac europejskich ilustratorów i podróży po Europie, przeniosła się do Paryża, który pochłonął ją bez reszty.

Dziś jej prace goszczą na stronach amerykańskich (nie tylko zresztą) czasopism, magazynów,  książek, wykorzystywane są w kampaniach reklamowych, zdobią okładki książek i wiele innych produktów po obu stronach Atlantyku.

Sarah tworzy również animacje – oto jedna z nich wykorzystana do promocji linii lotniczych.

Jeśli macie ochotę obejrzeć inne prace Sarak Wilkins zapraszam na stronę autorską dostępną pod adresem - http://www.sarahwilkins.net/

Europejskie inspiracje Sarah Wilkins is a post from: Sztuka

W jego pracach najbardziej zachwyca mnie świeżość, piękna „burzowa” kolorystyka i zawieszone gdzieś w „powietrzu” retro. W wirtualnym świecie i jego osobistej przestrzeni funkcjonuje pod wymyślonym imieniem i nazwiskiem MiraRuido.

24-letni hiszpański ilustrator i technik dźwięku Joseba Elorza zapytany o ulubioną dziedzinę sztuki odpowiada, że jest nią ilustrowanie, ale ostatnio ma obsesję na projektowanie graficzne i jego minimalistyczny szyk. Drugą pasją  Joseby jest audio i jak twierdzi najlepiej trafia do niego muzyka elektroniczna – downbeat i trip-hop.

Joseba zasłynął z  surrealistycznych kolaży graficznych utrzymanych w klimacie vintage – łączących współczesność ze stylem minionych epok. Nie boi się awangardowych i szokujących zestawień, czy  przeciwieństw zawierających przesłanie.

Zapraszam do galerii prac artysty – www.miraruido.com

 Podobne wpisy:

• Lewis Carroll – kontrowersyjny pisarz
• Tajemniczy uśmiech Mony Lisy

Kolaże Joseby Elorzy is a post from: Sztuka

Z publikacjami i różnego rodzaju drukowanymi informacjami przeznaczonymi na sprzedaż spotykamy się każdego dnia i w każdym miejscu. Są w czytanych przez nas czasopismach, w księgarniach, w rękach ulotkarzy, w ofertach sklepowych, a to jak wyglądają nie jest sprawą bez znaczenia. Każdy projektant publikacji wie, lub wiedzieć powinien o sześciu podstawowych aspektach dobrego projektu publikacji, które ostatecznie wpływają na efekt końcowy.

Są to: format, siatka, typografia, kolor, okładka lub winieta i wyobraźnia projektanta. W dzisiejszym artkule o formacie, czyli o formie, w jakiej publikacja dotrze do odbiorcy. Jest to rzecz niezwykle ważna i w dużej mierze wpływająca na wrażenia czytelnika, czy widza. Zmysł dotyku stanowi poważną konkurencję dla wzroku, dlatego ważne jest jak dana publikacja trzyma się w dłoniach i jakie skojarzenia wywołuje.

„Cut” (Cięcie) – projekt wykonany przez Atelier Works dla GF Smith.
Nowatorski format i pomysł stworzenia trzech mini książeczek
nawiązujących do kadrów filmowych przyczynił się do jej sukcesu.

Projektant w obrębie formy ma możliwość doboru rozmiaru publikacji, jej kształtu i objętości. Bardzo często o tym, jaki papier zostanie użyty do publikacji i czy będzie oprawiony w twardą, czy miękka okładkę, decyduje budżet.

Broszura promocyjna Staverton wykonana przez agencję SEA.
Na okładkę dla broszury wykorzystano zgrzewany materiał PCW,
a strony broszury zszyto nicią.

Bardzo ważne, by format publikacji, np. książki współgrał z jej treścią, specyfiką, a dodatkowo przypadł do gustu potencjalnej grupie odbiorców. Są książki, których na przykład nie sposób wyobrazić sobie w dużym formacie i takie, które nabierają atrakcyjności tylko dzięki twardej oprawie i gładkim stronom.

Broszura Adidas Predator zaprojektowana przez studio projektowe Bibliothèque.
Duży format broszury kontrastuje z miniaturowymi zdjęciami.

Jeśli chodzi o czasopisma zasada projektowania jest ta sama – ważne jakiemu czytelnikowi są dedykowane i jakie mają spełniać funkcje. Jeśli tylko informacyjne mogą być wydrukowane na jakościowo gorszym papierze, jeśli dodatkowo mają należeć do luksusowych czasopism i np. prezentować modę, nieodzownym może okazać się bardzo wysokiej jakości papier, na którym pięknie będą prezentowały się fotografie.

Broszura zaprojektowana przez Orange Juice Design

Broszury, biuletyny i katalogi produktowe, jako że mają za zadanie zwrócić uwagę na reklamowane w nich produkty, czy usługi dają designer’om spore pole do popisu. Mogą więc puścić wodze fantazji i nadać tego typu publikacjom unikalne rozmiary i kształty.

Artykuł został opracowany na podstawie podręcznika projektowania Domu Wydawniczego ABE – „Czym jest projektowanie publikacji?”

 Podobne wpisy:

• Czym jest projektowanie publikacji?
• Grafika użytkowa Radovana Jenko

Aspekty dobrego projektu – format is a post from: Sztuka

Być może wkrótce dojdzie do sytuacji, że odwiedzając dowolne miasto w Polsce, czy za granicami naszego państwa, zamiast powitania na tablicy „Wrocław wita”, ujrzymy fikuśny kolorowy logotyp przedstawiający miasto i jego specyfikę. Będzie on jednocześnie znakiem promującym dane miasto, a władze miast łącznie z projektantami grafiki będą prześcigać się w pomysłach, bo herb to już za mało.

Niektóre z miast już mogą poszczycić się własnym logotypem.

Na początek Radom -

zdawać by się mogło, że domy są w każdym mieście i w związku z tym, że ten logotyp pasowałby do każdego z miast, ale czasem prostota wygrywa z przesadną oryginalnością.

Kościan

,,Kościan. W sercu Wielkopolski’’ to slogan promocyjny miasta. W jego wytypowaniu pomogli specjaliści z Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza oraz mieszkańcy biorący udział w internetowych sondach.

Wrocław

Łeba

Toruń

Ciechanów

Logo jest proste w formie, ale jednoznacznie kojarzy się z Ciechanowem.

prezydent miasta Waldemar Wardziński

Włocławek

logo stworzone przez „Gutenberg Design”

Kraków

Wodzisław Śląski

Zduńska Wola

Kartuzy

Siedlce

A jakie logotypy mają Wasze miasta?

Herb to za mało is a post from: Sztuka