Stowarzyszenie Parafiada im. Św. Józefa Kalancjusza zaprasza młodzież gimnazjalną i ponadgimnazjalną zafascynowaną teatrem i ekspresją sceniczną na 3 edycję Młodzieżowych Warsztatów Teatralnych, które odbędą się w terminie 14-12 lipca 2009 roku w Warszawie. Czytaj więcej…
10 i 11 grudnia o godz. 20.00 w Teatrze Pieśń Kozła we Wrocławiu będzie można obejrzeć spektakl „Lacrimosa” w wersji antropologicznej.
W pierwszej części wieczoru odbędzie się pokaz krótkiego filmu, nakręconego w Grecji podczas obrzędów Anastenariów. Anastenaria to starożytny rytuał chodzenia po ogniach, który stał się inspiracją do działań fizycznych w spektaklu „Lacrimosa”. Następnie pokazana zostanie praca ilustrująca unikalną, autorską technikę koordynacji, stosowaną przez praktyków Teatru Pieśń Kozła na zajęciach ze studentami, sesjach warsztatowych oraz podczas przygotowywania kolejnych spektakli. Ostatnim punktem programu będzie spektakl „Lacrimosa”. Czytaj więcej…
Teatr Staromiejski Stołecznego Centrum Edukacji Kulturalnej (ul. Jezuicka 4, Stare Miasto, Warszawa) zaprasza na spektakl „Kalimorfa” wystawiany na scenie studyjnej 29 i 30 listopada o godzinie 19.
Spektakl na podstawie powieści „Kolekcjoner” Johna Fowlesa zaadaptowany i wyreżyserowany przez Marka Kalitę. Przedstawienie – to trzymająca w napięciu historia porwania i uwięzienia pięknej studentki malarstwa, Mirandy Grey, przez obsesyjnie zakochanego w niej kolekcjonera motyli Ferdynanda Clegga. Czytaj więcej…
6 listopada odbyło się otwarcie Teatru Staromiejskiego, a już 15 listopada o godzinie 19 obejrzeć będzie można pierwszy spektakl – „Głuchoniemoc” w reżyserii Natalii Fijewskiej-Zdanowskiej.
Podczas pielgrzymki do Częstochowy niepełnoletnia dziewczyna zachodzi w ciążę. Poruszająca historia oparta na autentycznym wydarzeniu. Widzowie zamieniają się w pacjentów, którzy w szpitalnej poczekalni stają się świadkami zwierzeń bohaterki. Monodram grany przez Zuzannę Fijewską zrobił furorę na festiwalach w całej Polsce zdobywając aż 12 nagród oraz liczne pozytywne recenzje.
W kolejne dni 16 i 17 listopada (o godzinie 19) w Teatrze Staromiejskim zostanie wystawiony spektakl „Siostry” przedstawiający historię dwóch sióstr związanych z jednym mężczyzną – artystą o psychopatycznych skłonnościach. Czytaj więcej…
14 i 15 listopada 2008 roku o godz. 20.00 w Teatrze Pieśń Kozła we Wrocławiu będziecie mogli obejrzeć premierowe pokazy spektaklu „Macbeth”. „Macbeth”, będący owocem współpracy z Royal Shakespeare Company, to kolejny eksperyment Teatru Pieśń Kozła. Stanowi próbę odkrycia muzyczności w poezji Szekspira i odnalezienia korzeni tragedii. Poszukując kolorów i dźwięków szekspirowskiego języka, aktorzy starają się zgłębiać naturę dramatu.
„Lacrimosa” zamknęła etap pracy zespołu nad mitami. „Macbeth” jest wyrazem zainteresowania tragedią (nazwa grupy – z greckiego „tragon ode” – pieśń kozła), otwierając jednocześnie nowe obszary poszukiwań. Pierwszy pokaz pracy nad projektem „Macbeth” odbył się w lutym 2007 roku w Swan Theatre (Royal Shakespeare Company) w Stratford-upon-Avon podczas festiwalu Complete Works. Spektakle w Teatrze Pieśń Kozła, mimo że zwane premierowymi, to w rzeczywistości prezentacje pracy nad wciąż ewoluującym spektaklem. Widzowie są zatem świadkami procesu poszukiwania nowych znaczeń i możliwości ekspresji. Czytaj więcej…
Czy można stworzyć spektakl teatralny, w którym nie zostanie wypowiedziane ani jedno słowo? W którym jedynymi słyszanymi dźwiękami będzie muzyka i odgłosy publiczności? Czy potraficie wyobrazić sobie aktora, który nie mówi, a którego publiczność i tak rozumie? Teatr, w którym to nie słowa są najistotniejsze, a przekaz artystyczny.
W gruncie rzeczy nawet nie trzeba sobie tego wyobrażać. Wystarczy udać się na autorski spektakl Piotra Cieplaka „Utwór sentymentalny na czterech aktorów” w wykonaniu aktorów z teatru „Montownia”.
„Teatr Montownia to jedna z pierwszych niezależnych grup teatralnych w Polsce. Założyli ją w 1996 roku trzej absolwenci Akademii Teatralnej w Warszawie: Adam Krawczuk, Rafał Rutkowski i Maciej Wierzbicki. Później dołączył do nich Marcin Perchuć. Dowcip, niezwykła wyobraźnia teatralna i pasja grania wyróżniają ich spośród innych grup. Aktorzy stworzyli teatr z charakterem, teatr z szalonymi pomysłami i nieskrępowaną energią.”
Tułaczy tryb życia i pracy Montowni, jako, że teatr ten nie posiada własnej sceny, sprzyja niezwykłym projektom teatralnym i nie ogranicza w niczym aktorów. Fakt ten doskonale wykorzystał uznany reżyser teatralny i telewizyjny, laureat Paszportu „Polityki” Piotr Cieplak, który wspólnie z aktorami wystawił już kilka sztuk – spektakl plenerowy „Historia o raju utraconym czyli będzie lepiej”, który połączył tradycję biblijną i współczesną rzeczywistości oraz „Historia o Narodzeniu Pana Jezusa na Dworcu Centralnym w Warszawie”.
Za każdym razem współpraca ta okazywała się niezwykle owocna. Być może i tym razem przy okazji spektaklu „Utwór sentymentalny na czterech aktorów” będzie tam samo. W papierowej przestrzeni przedstawione zostaną losy i świat czterech samotnych mężczyzn – lokatorów kamienicy – ich rzeczywistość, troski, przyzwyczajenia. Mężczyźni żyją obok siebie, ale przychodzi moment tragikomicznej konfrontacji.
Nietypowe dla spektaklu jest to, że historie mężczyzn zostaną opowiedziane bez słów, jedynie z wykorzystaniem ciała, gestów, mimiki, muzyki oraz materiałów typu: karton, sznurek, bambus.
Piotr Cieplak chce stworzyć papierową rzeczywistość ze snu, w której nie gości współczesna technika, ani nowoczesność, a która jednak zachwyca precyzyjnością i sztuką samą w sobie.
Rmf Fm udostępniło na swojej stronie wywiad z Piotrem Cieplakiem na temat nowego spektaklu.
Można przypuszczać, że spektakl odniesie sukces zwłaszcza, gdy czyta się o tak mądrym podejściu do teatru Piotra Cieplaka:
„Mój papież teatru Peter Brook podczas swego ostatniego pobytu w Polsce stwierdził, że teatr uczy odwagi. To zdanie trafia w sedno, choć oczywiście od razu trzeba je obłożyć zastrzeżeniami. Każda doktryna, każda zamknięta formuła zabija sztukę, staje się kaznodziejstwem i frazesem. Staje się wykładem głoszonym ze sceny do widowni: „ma być tak a tak, świat jest taki i taki”. Staram się tego unikać i na scenie, i we własnym myśleniu. Zatem mówiąc, że teatr powinien uczyć odwagi, myślę po prostu, że w tej mgle, w której wszyscy żyjemy, w przestrzeni pełnej drastycznych, dramatycznych paradoksów, są rzeczy okrutne w skali świata, społeczeństw i rodzin – ale są i rzeczy wzniosłe, zdarza się miłość, rodzą się dzieci. Między okrucieństwem i wzniosłością brodzimy na co dzień w strachu, w niewiedzy. Więc gdy idziemy do teatru, to nie po to, żeby tej mgły doświadczyć jeszcze raz, lecz po to, żeby dostrzec, jak wielobarwny i złożony jest świat. Nie po to, żeby widzieć go odmalowanym barwami ponad stan, lecz po to, by zyskać nadzieję, że ten jaśniejszy horyzont może gdzieś tam jest. Być może jest! I trzeba go szukać, bo tylko tyle mamy do zrobienia. Aż tyle.”
