Dziewiętnastego września odbędzie się wernisaż malarstwa Klaudii Ka. Twórczość przedstawicielki młodego pokolenia będzie można zobaczyć w warszawskiej Galerii Elektor.

Artystka przetwarza wszystko pod kątem emocji, dlatego też jej prace niejednokrotnie mogą widza zadziwić, podobnie zresztą jak ich tytuły. Przykładem może być widoczny poniżej obraz zatytułowany „123,Zginiesz-ty”.

Klaudia Ka: 123,Zginiesz ty

W twórczości Klaudii Ka najważniejszy jest człowiek, o czym można przekonać się patrząc na prawie dowolny z jej obrazów. Klaudia Ka urodziła się w 1984 roku. W 2008 otrzymała Stypendium MEN, jednak już wcześniej jej twórczość została doceniona. W tym samym roku zdobyła dyplom z wyróżnieniem na Europejskiej Akademii Sztuk na wydziale malarstwa u prof. Barbary Szubińskiej oraz projektowania graficznego u Mieczysława Wasilewskiego.

Jej pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w 2006 roku i były to „Sceny filmowe”. Następne prezentowane były co dwa lata: „Kolorwanki” (2008) i „Różowe Bikini” (2010). W 2011 odbyła się jeszcze wystawa „Wasana – Ukryte Pragnienia”. Oprócz nich, artystka pokazywała swoje prace na kilkunastu wystawach zbiorowych (między innymi: „Młode malarki”, „Twarze”, „To nie jest Sztuka”, „Hydrosfera” i „Niebezpieczne Związki”).

Teren zabudowany – malarstwo Klaudii Ka
Wernisaż: 19 września, godzina 19:00
Wystawa prac: 20 września – 26 października
Miejsce: Galeria Elektor, MCKiS, ul. Elektoralna 12 WarszawaPodobne wpisy:

• Legends of Shaolin w Polsce
• Broodway Street – The Show

Teren Zabudowany: wernisaż is a post from: Sztuka

Jednym z najbardziej znanych norweskich malarzy i grafików jest Edvard Munch. Śmiało można powiedzieć, że jest on pionierem sztuki nowoczesnej. Artystą, dla którego los i życie człowieka stało się tematem dominującym. W jego twórczości pojawia się bardzo często motyw śmierci, który być może jest spowodowany rozwojem artystycznym i duchowym Muncha w czasie, kiedy jego bliscy umierali na jedną z najstraszniejszych i zbierających żniwa w całej Europie początków XIX wieku chorobę – gruźlicę.

Pierwszy plan obrazu Edvarda Munch pod tytułem „Krzyk” jest zdominowany przez krzycząca postać, która stoi na moście (nie widzimy ani początku, ani końca konstrukcji). Niestety, oglądający nie wie kim jest ukazana osoba, która może być kobietą lub mężczyzną. Owal twarzy istoty przypomina nieco trupią czaszkę; ciało jest wygięte w sposób mało naturalny, co potęguje przerażenie i strach. Nie da się ukryć, że sylwetka oraz dłonie ściskające głowę bardzo dobitnie oddziałują na odbiorcę (mamy przed oczami człowieka samotnego, przepełnionego bólem, cierpieniem, strachem i przerażeniem).

Tłem dla postaci jest wszystko to, co znajduje się za mostem. Faliste linie, którymi posłużył się Munch obrazują stan ducha bohatera, ale także przypominają fale rozchodzącego się dźwięku. Odbiorcę ogarnia wszechobecny krzyk i przerażenie. Mamy tutaj do czynienia z fioletem oraz płomienną czerwienią, które są barwami dominującymi. Możemy oczytać ten symbol jako apel o pomoc ukazanej na pierwszym planie obrazu osoby.

Dwie sylwetki, które są praktycznie niezauważalne na pierwszy rzut oka, stanowią dalszy plan obrazu. Postacie te ubrane w czarne, długie niemalże do samej ziemi płaszcze, oddalają się od głównego bohatera. Pociągłe i dosyć wyraziste linie poręczy mostu sprawiają wrażenie, że dystans między postaciami zwiększa się.
Można powiedzieć, że celem działa Muncha jest ukazanie problemu jaki może dotyczyć każdego z nas – samotności w tłumie, samotności w życiu człowieka. W ten właśnie sposób Edvard Munch wprowadza do sztuk plastycznych filozofię dotyczącą zagadnień związanych z egzystencją człowieka.

Edvard Munch jest często nazywany prekursorem ekspresjonizmu, co niewątpliwie jest prawdą. Sztuka jaką stworzył charakteryzuje się nie tylko wyrazistością, ale także tym, że bardzo głęboko wpływa na emocjonalną sferę psychiki odbiorcy.

Obraz pod tytułem „Krzyk” nie jest jedynym dziełem tego wielkiego twórcy. Do bardziej znanych prac Muncha należą także płótna: „Taniec życia”, „Madonna”, „Wampir” i wiele, wiele innych. Warto wspomnieć, że jest on także projektantem licznych scenografii.Podobne wpisy:

• Wolfgang Amadeusz Mozart
• Malarstwo Luciana Freuda

Krzyk Edvarda Munch is a post from: Sztuka

Ludzkie ciało od dawien dawna zachwyca artystów – rzeźbiarzy, fotografów, malarzy i mimo tego, że jest dość częstym motywem prac wciąż pojawiają się nowe pomysły na jego „wykorzystanie” w sztuce. Weźmy na przykład twórcze fotografie Bill’a Durgin’a. Nietypowe zamknięcie ciała w dosyć dziwnych formach i przede wszystkim trud modeli pozujących do zdjęć. Czasem samo patrzenie boli.

Bill Durgin podobno traktuje ciało ludzkie jako podmiot rzeźbiarski, a nie obiekt, jednak patrząc na jego prace można odnieść inne wrażenie.

Cykl fotografii przedstawiających mocno wygięte ciała stanowi swego rodzaju badanie wytrzymałości ludzkiej i możliwości, jakie daje ludzka fizyczność. Bill niczym rzeźbiarz układa sylwetki modeli, wymagając od nich niezwykłych umiejętności, elastyczności i utrzymania pozy na czas fotografowania.

Na pierwszy rzut oka fotografie lekko porażąją nienaturalnymi układami ciała, zaraz potem przychodzi podziw dla pozujących i samego artysty, który stworzył taką cielistą architekturę. Kolorystyka zdjęć waha się od jasno-świetlistych do ponurych odcieni. Bill wkłada dużo pracy, aby uchwycić odpowiednie światło i cień, by ukryć to, co mniej ważne i uwypuklić to, co istotne.

Bill Durgin ma na swoim koncie również fotografie, na których ciało ludzkie zdaje się być nieważnym incydentem – uchwycone, jakby przypadkiem, ukradkiem, ale w efekcie znajduje się na głównym planie.

Jeśli macie ochotę obejrzeć galerię prac Bill’a Durgina zajrzyjcie na jego stronę www.billdurgin.com

Podobne wpisy:

• Bodypainting – malowanie ciała
• Rygor zamknięty w fotografii

Wyginam śmiało ciało is a post from: Sztuka

Współcześni artyści uwielbiają szokować i zaskakiwać. Jedni sięgają po symbole religijne w różnych dziwnych kontekstach, inni po ciała zwierząt i ludzi – wszystko to (podobno) dla sztuki i przez sztukę. Levi van Veluw „sieje” trawę i sadzi drzewa na swoich włosach, a na głowach modelów tworzy gruzowiska i skład drewna. Po co? Dla siebie.

Levi van Veluw urodził się w 1985 w Hoevelaken. Mieszka i pracuje w Holandii. Jest artystą wielodyscyplinarnym, a uwagę widza zwraca przede wszystkim swoimi pejzażami wykonanymi na twarzy.

Twarz artysty (bo van Veluw własną twarz uczynił materiałem do pracy) niczym rzeźba ma odzwierciedlić świat natury. Stąd mini drzewa, trawa, kamienie, ziemia, traktory, krowy, samochody. Wodnik Szuwarek!

Pomysł niesamowicie ciekawy, jego realizacja bardzo oryginalna i estetyczna.

Zapraszam na stronę artysty: www.levivanveluw.com/

Podobne wpisy:

• „Łasuch” w Gdańsku
• Salvador Dali na Dolnym Śląsku

Cały świat na głowie is a post from: Sztuka