W warszawskiej Galerii Grafiki i Plakatu prezentowana jest obecnie wystawa plakatów reklamujących polskie produkcje filmowe. Na szczęście nie dotyczy to współczesnych filmów, gdyż w ich przypadku praktycznie każdy plakat wygląda tak samo i widzowie nie mieliby czego oglądać.

Na wystawie można za to zobaczyć plakaty pochodzące z lat 1956 – 1990. Nie są to jednak przypadkowo dobrane grafiki, ale plakaty z najlepszych produkcji, które swego czasu były wyjątkowo popularne, często też określane mianem kultowych – w końcu do dzisiaj filmy Stanisława Barei na nowo odkrywane są przez kolejne pokolenia, które doskonale się przy nich bawią.

Osoby, które udadzą się na opisywaną wystawę, będą więc mogły zobaczyć plakaty z takich filmów jak „Popiół i diament”, „Kanał”, „Miś”, „Człowiek z żelaza” i wielu innych produkcji. Wystawa jest niezwykle ciekawa i na pewno przyciągnie wielu kinomaniaków, których w Polsce nie brakuje. Na wystawę warto wybrać się również dlatego, że dzięki temu będzie można przekonać się na własne oczy, że plakaty polskich filmów nie muszą zawsze wyglądać tak samo, co usilnie praktykują ich obecni twórcy.

Wystawa będzie bogata także w plakaty do filmów Andrzeja Wajdy, Jerzego Kawalerowicza i Krzysztofa Zanussiego. Obecni na niej widzowie zobaczą też grafiki z nieco mniej popularnych filmów, w tym chociażby „Uczta Baltazara”. Dawniej twórcy plakatów bardzo przykładali się do swojej pracy, co jest doskonale widoczne na wspomnianej wystawie.

Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej
Miejsce: Galeria Grafiki i Plakatu w Warszawie
Data: 16 kwietnia – 10 maja 2011Podobne wpisy:

• Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej
• Autoportret na tle wspomnień

Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej is a post from: Sztuka

Galeria Grafiki i Plakatu (ul.Hoża 40, 00-516 Warszawa) ma zaszczyt zaprosić na otwarcie wystawy Tadeusza Dominika „Pejzaż mazowiecki”. Wystawa czynna będzie od 12.09.2009 do 30.09.2009. Wernisaż odbędzie się o godz 18.00.

- Cierpię na chorobę zawodową: patrzę obrazami. Wpatruję się w pejzaż, ale nie widzę natury, tylko płótna. Nie robię szkiców, maluję „z głowy”. Jak w dzieciństwie. Wtedy też nie odbiera się świata realistycznie, lecz poprzez wyobraźnię – Tadeusz Dominik, lat 81, chętnie odwołuje się do odległej przeszłości. Jego najnowsze obrazy składają się na „Cykl mazowiecki”. Wspomnienie krajobrazów z okolic Szymanowa, gdzie się urodził.

Ubiegłoroczna retrospektywa w Królikarni, obejmująca półwiecze jego twórczości, sprawiła, że zapragnął powrócić do początków artystycznej drogi. Umownie i dosłownie. Dosłownie – jako że naprawdę za inspirację posłużyły motywy mazowieckie. Umownie – bo kompozycje powstają w podwarszawskiej pracowni z pamięci. Jak zawsze u Dominika, są znakowe, niekonkretne, jednak oddające aurę miejsca. A także porę roku, pogodę oraz dawne i obecne emocje artysty.

Patrzę na pejzaż z żółtym niebem w różnobarwne kropki, z horyzontalnym pasmem wypełnionym plecionką pionów i poziomów, przerywanych kłębami miękkich, nieregularnych form. Wydaje mi się, że widzę układankę zagonów i poletek uprawnych, obramowanych miedzami z rytmem drzew. Poniżej horyzontu – jasnożółta połać. Na niej ekspresyjne, nieregularne pacnięcia ciemnoczerwoną farbą. Jakby dla podkreślenia wigoru przyrody. Nie mam wątpliwości: taki widok mógł zobaczyć tylko człowiek pogodny. Na początku słonecznego lata.

Inny cudownie optymistyczny pejzaż, choć gama chłodna: rozbielone turkusy skontrastowane ultramaryną. Ale pośrodku płótna wzrok przyciąga różowo-beżowa plama. I dzięki niej całość emanuje delikatnym ciepłem. Skojarzenie: wczesna wiosna, natura dopiero nabiera rozpędu. To wrażenie potęguje kompozycyjny układ. Nie widać horyzontu, cały kadr wypełniają „obłoki” koron drzew. Ustawione w wielu planach, ale równomiernie zbiegające się ku łososiowemu centrum.

W mazowieckim zestawie nie mogło zabraknąć krajobrazów zimowych. A może to już przednówek? Spod śniegu wyziera goła, wilgotna ziemia. Białe połaci przeplatają się brunatnymi poletkami, z bruzdami zgniłych zieleni. Serię dopełnia autoportret Tadeusza Dominika. Aktualny. Kolejny powrót do przeszłości – bo przecież artysta nieczęsto wykonuje swoje konterfekty. Tym razem sportretował się w rondzie, czyli na okrągłym podkładzie. W przeciwieństwie do symbolicznych pejzaży, podobizna jest realistyczna. Ale w tle pojawiają się pionowe, szerokie pasma. Abstrakcja. Jednak brązy zestawione z rozbieloną żółcią w pewien sposób nawiązują, odnoszą się do gamy Mazowsza zimą. Tak sobie myślę: Dominik jest dzieckiem styczniowym, spod znaku Koziorożca – pewnie namalował autoportret urodzinowy. Jeśli się mylę, to i tak bez znaczenia. Chciał, żebyśmy zapamiętali jego oblicze w kontekście zimy.

Monika Małkowska

Podobne wpisy:

• Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej
• Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej

Autoportret na tle wspomnień is a post from: Sztuka