Z okazji sto dwudziestej rocznicy wyjazdu Marii Skłodowskiej-Curie do Paryża, Muzeum Marii Skłodowskiej-Curie, Warszawa oraz Good Looking Studio zapraszają do niecodziennego konkursu.

Najważniejsza w takich przypadkach jest dla potencjalnych uczestników nagroda, a w tym przypadku będzie nią ściana. Oczywiście, nie jakaś pierwsza – lepsza ściana. Wygrana pozwoli zwycięzcy na namalowanie jego pracy na jednej z najbardziej prestiżowych muralowych lokalizacji stolicy.

Takie konkursy to – jak na razie – prawdziwa rzadkość, więc wszyscy streetartowcy z pewnością będą zainteresowani udziałem. Miejsce, w którym zostanie namalowana zwycięska praca to ściana oporowa przy stacji metra Centrum. Wielkoformatowe malowidło, którego twórca zostanie wyłoniony w konkursie, będzie więc każdego dnia podziwiane przez wielu ludzi i na pewno pomoże zwycięzcy w rozwinięciu kariery.

Konkurs zorganizowany jest dla wszystkich zainteresowanych, nie jest ważne to, czy ktoś jest amatorem czy też profesjonalistą i już od wielu lat ozdabia ściany. Jedynym warunkiem, który jest niezbędny do wzięcia udziału w konkursie, jest przesłanie własnego projektu muralu, w którym w niecodzienny sposób będzie połączona stolica Polski oraz Maria Skłodowska – Curie. Na pierwszy rzut oka, wydaje się to skomplikowane, ale przecież streetartowcy już nie raz zadziwiali nas swoją kreatywnością. Zwycięski projekt zostanie wybrany przez jury, w skład którego będą wchodzić przedstawiciele warszawskiego ratusza oraz streetartowiec, Paweł Swanski Kozłowski.

Nasuwa się tylko pytanie czy prawdziwy artysta powinien kogokolwiek pytać o zgodę na promowanie swojej twórczości? W końcu Banksy – jeden z najsłynniejszych tego typu artystów – nigdy raczej tego nie robił, a sukces odniósł i to w dodatku niemały.Podobne wpisy:

• Boże Narodzenie 2008
• Niebo za domem

Wygraj sobie… ścianę! is a post from: Sztuka

W warszawskiej Galerii Grafiki i Plakatu prezentowana jest obecnie wystawa plakatów reklamujących polskie produkcje filmowe. Na szczęście nie dotyczy to współczesnych filmów, gdyż w ich przypadku praktycznie każdy plakat wygląda tak samo i widzowie nie mieliby czego oglądać.

Na wystawie można za to zobaczyć plakaty pochodzące z lat 1956 – 1990. Nie są to jednak przypadkowo dobrane grafiki, ale plakaty z najlepszych produkcji, które swego czasu były wyjątkowo popularne, często też określane mianem kultowych – w końcu do dzisiaj filmy Stanisława Barei na nowo odkrywane są przez kolejne pokolenia, które doskonale się przy nich bawią.

Osoby, które udadzą się na opisywaną wystawę, będą więc mogły zobaczyć plakaty z takich filmów jak „Popiół i diament”, „Kanał”, „Miś”, „Człowiek z żelaza” i wielu innych produkcji. Wystawa jest niezwykle ciekawa i na pewno przyciągnie wielu kinomaniaków, których w Polsce nie brakuje. Na wystawę warto wybrać się również dlatego, że dzięki temu będzie można przekonać się na własne oczy, że plakaty polskich filmów nie muszą zawsze wyglądać tak samo, co usilnie praktykują ich obecni twórcy.

Wystawa będzie bogata także w plakaty do filmów Andrzeja Wajdy, Jerzego Kawalerowicza i Krzysztofa Zanussiego. Obecni na niej widzowie zobaczą też grafiki z nieco mniej popularnych filmów, w tym chociażby „Uczta Baltazara”. Dawniej twórcy plakatów bardzo przykładali się do swojej pracy, co jest doskonale widoczne na wspomnianej wystawie.

Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej
Miejsce: Galeria Grafiki i Plakatu w Warszawie
Data: 16 kwietnia – 10 maja 2011Podobne wpisy:

• Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej
• Autoportret na tle wspomnień

Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej is a post from: Sztuka

ABE Dom Wydawniczy jakiś czas temu wydał album, który z pewnością przypadnie do gustu wszystkim Czytelnikom naszego portalu. „Stasys 60” autorstwa Moniki Kuc to przepięknie wydana, ekskluzywna i pełna zdjęć publikacja poświęcona twórczości niezwykle wszechstronnego artysty, jakim niewątpliwie jest Stasys Eidrigevičius.

Album zawiera aż 300 ilustracji, wśród których znaleźć można grafiki, ilustracje, plakaty i fotografie wykonane przez Stasysa. Ta różnorodność technik nikogo nie powinna dziwić, gdyż artysta zajmował się praktycznie wszystkim – ekslibrisami, maskami, instalacjami, grafiką, obrazami… Dzięki temu „Stasys 60” przez cały czas zaskakuje i jednocześnie wprawia w zachwyt.

Publikacja odnosi się głównie do ostatnich dziesięciu lat twórczości artysty, ale znaleźć w niej można także przykłady dzieł z innych okresów jego życia. Stasys zawsze starał się wzbogacać sztukę, chociażby przez oryginalne formy. Jak napisał o nim słynny polski reportażysta, Ryszard Kapuściński – „Osiągnął to, o czym marzy każdy artysta – stworzył własny świat”. Słowa te są doskonałym i niezwykle trafnym podsumowaniem twórczości litewskiego artysty, który urodził się ponad 60 lat temu na Litwie. Chociaż studia ukończył na Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, to od 1980 roku mieszka w Polsce.

Miłośnicy twórczości Stasysa docenią również dołączone do niektórych zdjęć komentarze artysty oraz wywiad, który został zawarty w tym albumie. Obecnie wiele jego prac znajduje się w zbiorach muzeów na całym świecie, między innymi w Polsce, we Francji, w USA, Niemczech i na Litwie, dlatego też opisywana publikacja jest praktycznie jedyną szansą na zapoznanie się z bogatym dorobkiem artysty.

Monika Kuc
„Stasys 60”
ABE Dom Wydawniczy, Warszawa 2011

ISBN: 978-83-61380-48-1
Format: 255 x 295 mm
Ilość stron: 306
Oprawa twarda z obwolutąPodobne wpisy:

• Czasopisma o sztuce
• Mona Lisa w kurzu

Monika Kuc – Stasys 60 is a post from: Sztuka

Już dwudziestego stycznia bieżącego roku odbędzie się wystawa „Z drugiej strony”, podczas której zostaną zaprezentowane prace Gracjana Kaji. To wydarzenie będzie miało miejsce w Galerii Autorskiej Jana Kaji i Jacka Slińskiego, która mieści się przy ulicy Pomorskiej 48. Warto więc zarezerwować sobie tego dnia trochę wolnego czasu.

Gracjan Kaja urodził się 31 lat temu w Bydgoszczy. Jest absolwentem Akademii Sztuk Pięknych na wydziale rzeźby (dyplom w pracowni Sławoja Ostrowskiego). Oprócz rzeźby, zajmuje się również fotografią, grafiką komputerową i rysunkiem. Jest także podróżnikiem – odwiedził wiele krajów Ameryku Łacińskiej – w tym między innymi: Brazylię, Chile, Boliwię i Wenezuelę. Jego prace już kilkukrotnie były pokazywane na indywidualnych wystawach – dotyczy to zarówno rysunku, jak również rzeźby i fotografii.

Artysta na swoim koncie ma między innymi akty malowanych ołówkiem, ale większe wrażenie robią jego rzeźby. Spośród nich warto wymienić przede wszystkim rzeźbę z relikwiarzem bł. ks. Jerzego Popiełuszki, kilka aktów, popiersia, płaskorzeźby i makietę starej Bydgoszczy („Bydgoszcz w Dawnych Wiekach”). Zostały one docenione przez uznanych krytyków.

Warto również wspomnieć o tym, że otwarciu wspomnianej wystawy „Z drugiej strony” ma towarzyszyć recital Anety Solińskiej zatytułowany „Pozytywka”. Będą to arie z różnych oper. Po nim ma odbyć się spotkanie z księdzem Franciszkiem Kameckim, więc każdy miłośnik sztuki z pewnością znajdzie tu coś w sam raz dla siebie.Podobne wpisy:

• To wszystko przypomina warsztat alchemika
• Twarze w trójwymiarze

Z drugiej strony is a post from: Sztuka

Czym tak naprawdę jest „Santa’s Ghetto”? Na to pytanie wiele osób próbuje sobie odpowiedzieć, zazwyczaj bezskutecznie. Dlatego też zapraszamy Was do przeczytania dalszej części dzisiejszego artykułu.

Wystawa „Santa’s Ghetto” zorganizowana była w Wielkiej Brytanii, w Londynie. Miała ona miejsce w 2006 roku. To wydarzenie o – powiedzmy to sobie szczerze – bardzo kontrowersyjnym tytule, było swego rodzaju odpowiednikiem bożonarodzeniowych wystaw, jakie często pokazywane są mieszkańcom różnych części świata. Wtedy jednak zabrali się za to najwięksi artyści uliczni, dlatego też nikogo nie dziwiło to, że niektóre ekspozycje zostały przygotowane przez najsłynniejszego artysty tego rodzaju – Banksy’ego. Oczywiście, nie tylko jego.

Swoje prace podczas „Santa’s Ghetto” pokazał także Jamie Hewlett, a jeżeli ktoś nie kojarzy jego dokonań, to powinien przyjrzeć się dokładniej ludziom, którzy odpowiadają za sukces słynnej grupy muzycznej Gorillaz.

Wystawa zaskakiwała widzów, gdyż już od samego wejścia witał ich Święty Mikołaj, który zawieszony był na drzwiach wejściowych. Czy takie wystawy mają w ogóle sens? Jak najbardziej! Dzięki nim widzowie mogą uświadomić sobie, jak bardzo skomercjalizowane są ostatnimi czasy Święta Bożego Narodzenia, ale nie tylko one.

Przecież już za kilka miesięcy sprzedawane będą rozmaite „gadżety”, które w jakiś sposób nawiązywać będą do Świąt Wielkanocnych. Nikomu chyba nie trzeba mówić, że to wszystko najtrafniej określić można jako: przerost formy nad treścią.
„Santa’s Ghetto” to nie jedyna tego typu wystawa i o kolejnych napiszemy już niebawem.Podobne wpisy:

• Kwiatek do kwiatka czyli o florystyce
• Banksy

Santa’s Ghetto is a post from: Sztuka

Jeden z najważniejszych artystów street artu – Bansky – wyreżyserował niedawno film zatytułowany „Wyjście przez sklep z pamiątkami” i chociaż miłośnicy jego twórczości pokładali w tej produkcji ogromne nadzieje, to wielu ludzi się rozczarowało.

Przede wszystkim dlatego, że film wcale nie pokazuje, kim ten słynny artysta tak naprawdę jest. Jeżeli więc chcemy dowiedzieć się czegoś o tej postaci, to powinniśmy poszukać sobie innego źródła. Nie znaczy to jednak, że wspomniana produkcja jest zła – o tym, że film odniósł sukces, najlepiej świadczą wysokie oceny miłośników kina.

W swoim dziele „Wyjście przez sklep z pamiątkami” artysta jest jednym z narratorów, ale nie tylko. Bansky wpływa na niego dużo bardziej i jest kimś, dzięki komu ten film odniósł tak duży sukces. Trzeba jednak zaznaczyć, że produkcja ta nie jest – jak podejrzewali niektórzy – typowym dokumentem, a co więcej… nie posiada ona również zaplanowanej fabuły. O dziwo – jest wyjątkowo wciągającym filmem!

Zamieszczone w filmie wypowiedzi ulicznego artysty z pewnością przypadną do gustu tym, którym podoba się jego twórczość. Inni widzowie mogą natomiast czuć pewien niedosyt, a nawet znudzenie. Wszystko zależy od tego, czego od filmu oczekujemy. „Wyjście przez sklep z pamiątkami” na pewno jednak nas zaskoczy.

Z pewnością znajdą się też takie osoby, które w ogóle nie będą wiedziały kim jest Bansky, ale artykuł poświęcony osobie tego artysty już niebawem pojawi się na naszej stronie. Dobrze jest jednak wiedzieć, że jest to tajemniczy brytyjski artysta, który zajmuje się głównie tworzeniem ulicznego graffiti.Podobne wpisy:

• Ludzie związani ze sztuką: Wojciech Mann
• Czat z tłumaczką prozy Harukiego Murakamiego

Wyjście przez sklep z pamiątkami is a post from: Sztuka

Z Agatą Dębicką – grafikiem, ilustratorką i projektantką rozmawia Magdalena Buraczewska-Świątek.

- Witam… może zamiast Panią, to Ciebie?

- Jak najbardziej. Witam Cię również.

- Tworzysz grafiki, ilustracje, identyfikacje wizualne dla firm, materiały promocyjne – „im głębiej w las”, tym bardziej komercyjnie… rozpatrujesz w ogóle swoją twórczość w kategoriach sztuki i artyzmu?

- Mam problem z określaniem czegokolwiek słowem „sztuka” – czy to mając na myśli swoje dokonania, czy dokonania innych. Sama siebie określam mianem projektanta i ilustratora – a jeśli sztuka – to tylko „użytkowa” (w przypadku np. promocyjnych, o których wspomniałaś), albo „popularna” (tutaj mam na myśli moją twórczość „blokową” – „parakomiksową”).

- Dlaczego piksele? Nie mogłabyś po prostu malować zwykłych obrazów?

- Nigdy nie miałam cierpliwości do babrania się w farbach;) Może było we mnie trochę strachu, że stojąc przed płótnem nie możesz cofnąć raz wykonanego ruchu – to co kocham w sztuce „zdigitalizowanej” to możliwość kliknięcia „cofnij” w każdej chwili. Dodatkowo – komputer to nie tylko narzędzie do tworzenia – ale zawdzięczasz niewyczerpane źródło inspiracji (Internet), i wreszcie – świetna przestrzeń wystawiennicza, w której w ciągu kilkunastu sekund możesz zaprezentować swoje dzieło tysiącom widzów, a co lepsze – od razu możesz zobaczyć reakcję, komentarze i krytykę, co w moim przypadku jest najlepszym motorem napędowym dalszych działań twórczych.

- Co zawdzięczasz Akademii Sztuk Pięknych?

- Przede wszystkim tzw „myślenie projektowe”. Ukończyłam Wydział Wzornictwa Przemysłowego, gdzie, co prawda specjalizowałam się w komunikacji wizualnej, ale nie udało mi się też uciec przed zetknięciem się z takimi zagadnieniami jak „metodyka projektowania”, czy „procesy projektowe”. Studia wykształciły we mnie mechanizmy, które uaktywniają się nie tylko w moich działaniach twórczych, ale w codziennym życiu. Oczywiście, w ciągu pięciu lat na akademii udoskonaliłam też warsztat – ale myślę, że to co robię teraz, i to co naprawdę kocham urodziło się z tego, co robiłam poza uczelnią, uciekając od projektowania krzeseł i zmagania się z geometrią wykreślną.

- A właśnie, co jest zazwyczaj pierwsze – słowo (do komiksowych pikseli), czy obraz?

- „Na początku było słowo”;) Tak jest w przypadku pikseli – tekst pojawia się z znienacka, podczas przypadkowej rozmowy, kiedy rozbawi mnie jakiś zlepek słów zasłyszany w telewizji, albo wyczytany w Internecie, kiedy zainspiruje mnie jakaś kwestia ogólnospołeczna – albo wręcz przeciwnie – problem bliskiej osoby.

- Jak zdążyłam się zorientować cenisz sobie (a może raczej bohaterowie Twoich prac) ironię i ciętą ripostę. W czym one Ci pomagają?

- Myślę, że ironia to najlepszy sposób radzenia sobie z naprawdę poważnymi problemami (albo takimi, które tylko poważne nam się wydają). Mnie osobiście takie podejście pomaga w złapaniu dystansu. Śmianie się z siebie w jakiś sposób usprawiedliwia błędy, których się wstydzimy. Z jednej z trony pozwala oswoić nasze przywary – z drugiej strony – w zawoalowany sposób zwraca uwagę na to co jest zbyt trudne do powiedzenia wprost. Poza tym jestem święcie przekonana, że sztuka sarkazmu to największa, że sztuk. Większa jest tylko sztuka zrozumienia tego sarkazmu.

- A pomysły na „dymki”, skąd się biorą?

- Tak jak powiedziałam – wpadają najczęściej przypadkowo. Najczęściej są to gry słów – które rzucają mi się w oczy (np. podczas wymiany maili albo rozmów na gadu gadu ze znajomymi), albo w uszy – podczas rozmów.

- Licząc na szczerą odpowiedź zapytam – czy Twoja twórczość to wyraz egoizmu (malujesz, bo lubisz), przejaw misji (ludzie powinni znać prawdę o świecie), czy wynika może z chęci niesienia radości innym?

- Żebym to ja wiedziała;) Będąc w podstawówce chciałam być „wielką artystką” (zaraz po tym jak zrezygnowałam z kariery weterynarza;)), ale sztuką zaczęłam się zajmować na serio pod koniec liceum – wtedy był to raczej wyraz buntu, wyrażenia siebie. Tak też było, kiedy zaczęła się moja przygoda z Internetem. Wyrzucałam z tego to co mnie dręczyło, bolało, opakowawszy to wcześniej w jakieś „kolorowe sreberko” – po to, żebym tylko ja wiedziała o co chodzi naprawde – ale, żeby była w tym jakaś wartośc dodana, atrakcyjna dla widza. A teraz? Szczerze mówiąc w pikselach jest coraz mniej mnie – raczej przetwarzam (to co usłyszę, zobaczę, co mnie zainteresuje), niż wytwarzam coś z głębi siebie. W związku z tym – muszę przyznać, że na chwilę obecną „pierwiastek społeczny” odgrywa tu dużą rolę. Czasem mam nawet wrażenie, że piksele odpowiadają na potrzeby społeczne. Nie bez przyczyny ponad rok temu zaistniały one na portalu facebook. Nie wyobrażam sobie lepszej platformy komunikacyjnej dla tego rodzaju twórczości. Odbiorcy reagują momentalnie – a z komentarzy które zamieszczają często czerpię inspirację do kolejnych prac.

- A gdyby nie piksele, co byś dziś robiła?

- Pracowałabym w wytwórni Walta Disney’a ;) Szczerze mówiąc nie wyobrażam sobie tego, że mogłabym robić coś innego niż robię. Piksele to oczywiście nie wszystko – zajmuję się również ilustracją, projektowaniem graficznym, okazjonalnie uda mi się zrobić jakiś teledysk – niemniej nie wyobrażam sobie, żebym mogła robić cokolwiek, co nie byłoby w jakikolwiek związane z „pozostawianiem po sobie śladu na papierze” – czy to w formie rysunku, czy tekstu.

Podobne wpisy:

• Obrazy światłem malowane
• VI edycja konkursu ArtZept

Chciałam być „wielką artystką” is a post from: Sztuka

Pewien francuski teoretyk i krytyk sztuki – Charles Blanc powiedział kiedyś, że związek rysunku i koloru jest konieczny dla zapłodnienia malarstwa, tak jak związek kobiety i mężczyzny dla zapłodnienia ludzkości; lecz trzeba aby rysunek zachował swą przewagę nad kolorem. Gdy dzieje się inaczej, malarstwo zmierza ku ruinie; zostanie zgubione przez kolor, tak jak ludzkość została zgubiona przez Ewę. To zdanie towarzyszyło mi podczas oglądania galerii prac Małgorzaty Dumin, bo pierwsze, co zwróciło moją uwagę w jej grafikach, to kolor właśnie.

Małgorzata Dumin jest studentką dziennikarstwa, wcześniej polonistyki, ale może się zdarzyć, że wkrótce zajmie się zgłębianiem tego, co wcześniej zaniedbała – sztuki. A przede wszystkim i co ważne dla ARTSTORE rysuje i maluje, nie obawiając się odważnych kolorów, które w tym przypadku nie gubią, wręcz przeciwnie wskazują drogę, uzupełniają kreski i tematykę prac.

Każda grafika stworzona przez Małgorzatę ma w sobie niepowtarzalny styl (charakterystyczna kreska, wypełnienie, pozy,  kompozycja, kolory, ale różne eksperymenty autorki pozwalają sądzić, że może jednak wciąż go szuka) i nosi w sobie ogromny ładunek energii, z jednej strony te żywe kolory, z drugiej – żywa kreska i aktywne pozy. Oglądając grafiki artystki w internetowej galerii digart (tu występuje pod pseudonimem „margolcia”) i czytając ich opisy nie trudno zauważyć też, że do wielu z nich inspiracją były okładki płyt i muzyka. I tu pojawia się wątek kolejnej pasji. Małgorzata jest  redaktorką strony www.uknowhowwedo.com, gdzie promuje muzykę rap, elektronikę, dubstep, soul, funk, nu jazz i downtempo.

Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z pracami artystki:

• www.margolcia.digart.pl – galeria digart

• www.little-jazz-baby.deviantart.com – galeria deviantart

Podobne wpisy:

• Leon Chwistek – teoretyk i matematyk
• Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!

8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna is a post from: Sztuka

Z graficzką i projektantką Klaudią Jaworską rozmawia Magdalena Buraczewska-Świątek

- Witam Panią, Pani Klaudio (choć w myślach marzy mi się forma „witaj Klaudio”).

- Witam. Jestem osobą dość młodą i forma bezpośrednia wydaje mi się właściwie bardziej naturalna.

- Miło mi. Pozwolisz w takim razie, że przedstawię Twoją osobę czytelnikom ARTSTORE – Klaudia Jaworska – absolwentka Europejskiej Akademii Sztuk w Warszawie na wydziale malarstwa i projektowania graficznego, a więc malarka i projektantka grafiki. Czy powinnam dodać coś jeszcze?

- Malarstwo i grafika komputerowa to dziedziny, które jest zmuszona łączyć większość młodych artystów. Początkowo grafikę traktowałam jedynie jako źródło zarobku i prowadziłam tylko komercyjne projekty w tej technice. Szybko jednak przekonałam się, że współczesna technologia daje bardzo duże możliwości i zaczęłam korzystać z komputera, także „projektując” kompozycje obrazów.
Szukam sposobu na bardziej ścisłą współpracę między komputerem, a pędzlem. Chcę, aby obie te techniki dopełniały się  tworząc nową wartość. Obecnie interesuję się i uczę także technik związanych z animacją i filmem.

- A może warto dodać, że „utytułowana” malarka i projektantka, bo brałaś udział w kilku konkursach, na licznych wystawach, także zagranicznych, prezentowane były Twoje prace. Co oprócz wygranej daje uczestnictwo w konkursach?

- Brałam rzeczywiście udział w kilku konkursach i wystawach, ale stwierdzenie „utytułowana” to za wiele powiedziane. Startowanie w każdym konkursie to ciekawe doświadczenie dla twórcy. Możliwość prezentacji, a także uzyskania oceny swoich prac jet niezwykle pouczająca. Chociaż wygrana to czasami dzieło przypadku, a prace  podlegają często subiektywnej, a przede wszystkim surowej ocenie jurorów – warto próbować.
Natomiast wystawy dają możliwość bezpośredniego poznania reakcji odbiorców. Widząc czy i kto przychodzi na wystawę, jak długo ogląda obrazy, kiedy wychodzi i czy decyduje się coś kupić mogę ocenić odbiór własnej twórczości.
W obu przypadkach – konkursów i wystaw – artysta ma szansę wyjść poza swoją pracownię i skonfrontować swoją pracę ze światem zewnętrznym. Nie wierzę w twórczość kompletnie niekomercyjną – jednym z elementów procesu twórczego jest pokazanie jego efektów innym.
Jest to element nieodzowny, ale też dosyć trudny. Każda wystawa jest dla mnie bardzo budująca. Pomaga przede wszystkim w znalezieniu dystansu do samego siebie. Trzeba się w pewnym stopniu uodpornić na słowa krytyki i znaleźć odwagę na robienie rzeczy niepopularnych. Miałam szansę wystawić kilka swoich prac na zbiorowej ekspozycji w Toronto. Byłam zaskoczona reakcją publiczności. Jako studentka z Polski nie spodziewałam się szczególnego zainteresowania. Było inaczej – moje prace różniły się pod względem kolorystyki i nastroju od pozostałych i zostało to zauważone.

- Zawsze interesowało mnie czego ludzie uczą się na akademiach sztuk pięknych  i czy żeby zostać artystą nie wystarcza sam talent. Czy faktycznie potrzebne są studia w tym kierunku?

- Słyszałam kiedyś, że na sukces twórcy składa się 10% talentu i 90% ciężkiej pracy. Uważam, że to stwierdzenie jest bardzo trafne. Szkoła artystyczna daje tak naprawdę możliwość pracy nad sobą – nad warsztatem, ale też osobowością. Studenci uczą się przeróżnych technik artystycznych (rysunku, malarstwa, grafiki, fotografii itp.), a mając szansę porozmawiać czy też pokłócić się z profesorem – kształtują swój światopogląd. Jednak większości rzeczy trzeba uczyć się samemu. Studia artystyczne wymagają wysiłku i odpowiedzialności – wbrew powszechnym opiniom.
Jako przykład opiszę swoją historię. Miałam pewne trudności na studiach – za pierwszym razem nie zostałam dopuszczona do dyplomu. Pracowałam wtedy jako art director w agencji reklamowej i moi profesorowie chcieli mi pokazać, że zaniedbałam malarstwo. Dostałam miesiąc na poprawienie obrazów. W opinii moich znajomych z kierunków ścisłych i humanistycznych było to mnóstwo czasu. Jeżeli oni mieli poprawić ocenę – wiedzieli, że muszą w tym celu przeczytać dwie czy trzy konkretne książki. Ja nie miałam takiej możliwości. Musiałam sama zrozumieć co należy poprawić w obrazach i w jaki sposób.
Odeszłam więc z pracy. Siedziałam w pracowni praktycznie cały czas i w ciągu miesiąca namalowałam cykl obrazów od nowa. Prace zostały zaakceptowane, ale ja nadal nie mam pewności czy jestem z nich zadowolona. Szkoła artystyczna nie gwarantuje twórczego sukcesu – stwarza jedynie sprzyjające warunki do tego, żeby uczyć się i rozwijać samemu.

- Kiedy zamieniłaś dziecięce materiały do malowania (kredki, flamastry, farby plakatowe) na profesjonalne farby, pędzle i inne przyrządy?

- Jako dziecko uwielbiałam rysować i robiłam to bez przerwy na różnych podłożach (ku rozpaczy moich rodziców – także na ścianach). Dopiero w czasie studiów poznałam prawdziwe techniki malarskie i zaczęłam używać profesjonalnych narzędzi. Tajniki technologiczne są niezwykle fascynujące. Wszystkie barwniki, media malarskie,  płótna i grunty – to wszystko przypomina kuchnię, albo warsztat alchemika.
Teraz używam wielu nowoczesnych uproszczeń (jak farby akrylowe), ale uważam, że powrót do malarskich korzeni rodem z XVII wieku może być bardzo inspirujący. Cały czas się uczę i rozwijam swoje umiejętności w tej dziedzinie. Jednak pod względem kreatywności i odwagi – wolałabym pozostać na jak najbardziej „dziecięcym” poziomie.

- Co daje Ci większą przyjemność tworzenia – komputer (graficzne programy komputerowe), czy pędzle w ręku?

- Oczywiście wolę pędzel. Narzędzia graficzne dają olbrzymie możliwości, ale praca z komputerem na dłuższą metę jest męcząca. Malując mogę spędzić przy sztalugach wiele godzin i nie zauważam upływu czasu. Tradycyjne malarstwo jest czymś namacalnym. Nakładanie warstw farby, mieszanie kolorów czy praca pełna rozmachu nad dużymi formatami to wyjątkowo żywe i energetyczne zajęcie.
Tego właśnie brakuje mi w pracy grafika – bezpośredniego kontaktu. Ekran komputerowy stwarza pewien dystans pomiędzy twórcą a tworzywem. Trudno też uniknąć syntetyczności. Sama faktura malarska jet czymś bardzo naturalnym i prawdziwym. Muszę jednak przyznać, że obie dziedziny dopełniają się. Często malując znajduję rozwiązanie jakiegoś problemu graficznego i odwrotnie.

- Czy istnieje sposób na połączenie tradycyjnego malarstwa z techniką komputerową?

- Mam nadzieję. Na razie stosuję je zamiennie na różnych etapach pracy. Znam twórców, którym się to z powodzeniem udaje. Pracuję teraz nad stworzeniem techniki, która będzie mogła wykorzystywać naturalną energię i świeżość tradycyjnego malarstwa w połączeniu z technologicznymi możliwościami komputera. Poszukuję bardzo spójnej i prostej techniki – tak by uniknąć komputerowej sztuczności i malarskich niedociągnięć.

- Co jest dla Ciebie najważniejsze w malarstwie?

- W malarstwie w ogóle: energia i emocje, światło i tworzony przez nie kolor, kunszt malarski, umiejętność rezygnacji, a także pomysł. W mojej pracy: tworzenie gamy barwnej, która odzwierciedla nie tylko przedstawione postacie i przedmioty, ale przede wszystkim nastrój sceny.

- Czemu, Twoim zdaniem, powinno służyć malarstwo i grafika?

- Malarstwo – jak każdy rodzaj sztuki służy oderwaniu się czy zdystansowaniu do codzienności. Twórca (malarz, pisarz czy reżyser) pochyla się nad jakimś małym fragmentem rzeczywistości i poświęca swój czas oraz energię, aby pokazać go światu. Wybiera z otoczenia rzeczy według niego szczególne, a przez wiele osób nie zauważane w codziennym biegu. Dotyczy to moim zdaniem zarówno malarstwa figuratywnego, jak i abstrakcji czy sztuki konceptualnej. Dzięki tym technikom artysta pokazuje swój subiektywny obraz świata, zmuszając tym samym widza do zatrzymania się na krótką chwilę i przemyślenia przedstawionego tematu. Sztuka dziś jest przede wszystkim intrygująca i służy wzbudzeniu emocji, refleksji czy też konstruktywnego oburzenia.
Nowoczesne techniki graficzne i projektowe służą ludziom codziennie. Otaczają nas cały czas – na plakatach, na opakowaniach czy w telewizji. Niestety potrzeby rynku reklamowego często zmuszają projektantów do rezygnacji z estetycznej formy graficznej na rzecz wartości informacyjnej produktu. Grafika użytkowa powinna wzbogacać i uszlachetniać naszą codzienność. Jest przecież sztuką, chociaż w wydaniu komercyjnym.

- Twoje obrazy przedstawiają różnych ludzi, zazwyczaj zamyślonych, może przygnębionych, jakby nieobecnych, przyłapanych podczas wykonywania jakiejś czynności, czy są realni?

- Są to sceny, które widzę, ludzie, których mijam. W jednym z ostatnich cykli malowałam swoją rodzinę – zależało mi na podjęciu bardzo osobistego tematu i zmierzeniu się z nim. Postacie sprawiające wrażenie przygnębionych – są zwrócone w głąb siebie, odizolowane od otoczenia. Uważam, że ludzie są dosyć samotni. Trudno im nawiązać rzeczywistą (a nie powierzchowną) relację z innymi. Dzisiaj często nie mamy czasu spotkać się spokojnie czy szczerze porozmawiać. To rodzi pewien konflikt, bo każdy z nas potrzebuje kontaktu i bliskości. Świat jest pełen przypadków i pozorów, które determinują nas do pochopnych decyzji. Nie wszystko ma sens, ale to my możemy go czemuś nadać. Chcę pokazać to w swoich pracach – zmuszając ludzi do zastanowienia się przez chwilę nad własnymi odczuciami.
Dlatego na większości obrazów człowiek jest centralnym elementem czy też głównym bohaterem historii. Wizerunek ludzkiej twarzy jest mi bardzo bliski, a jego znaczenia fascynujące i pewnie nie prędko zrezygnuję z tego tematu. Każdy obraz ma swoje indywidualne znaczenie – przedstawione miejsca i postacie są jedynie środkiem dla pokazania czy też wywołania konkretnych emocji, a nie tematem samym w sobie.

- Jak długo pracujesz nad obrazem i czy zdarzyło Ci się rozpocząć pracę i nie skończyć obrazu?

- Czas pracy nad obrazem jest bardzo różny. Czasami maluję jedną pracę przez tydzień czy dwa, a kiedy indziej obraz jest praktycznie skończony po jednym dniu. Wpływa na to mieszanka różnych okoliczności. Od nastroju twórczego przez pomysł po czynniki takie jak moje osobiste samopoczucie.
Jednak, artysta powinien narzucić sobie ścisłą dyscyplinę pracy, a nie ulegać nieustannie różnym stanom emocjonalnym. Uczucia są ważne, ale na innej płaszczyźnie. Zdarzają się dni gorsze – wtedy pracuję ostrożnie i z rozmysłem. Najbardziej lubię chwile kiedy maluję  praktycznie nie myśląc, a jedynie intuicyjnie dobieram kształty i kolory – wtedy obraz jest gotowy po kilku godzinach.
Oczywiście zdarzyło mi się kilka razy nie skończyć pracy i zamalować ją. Zazwyczaj w przypływie wściekłości lub zniechęcenia. Wtedy zostawiam ten temat na kilka dni i dopiero wtedy zaczynam od początku – widząc problem z zupełnie innej strony.

- Znalazłam gdzieś w przestrzeni internetowej informację, że pracujesz nad cyklem obrazów związanych z filmem. Zdradzisz nam o co chodzi?

- Już nie prowadzę tego cyklu. To był mój pomysł z początku studiów, który pomógł mi w nauce. Stwierdziłam, że oprócz kopiowania obrazów dawnych twórców mogę pobawić się współczesnymi formami. W ten sposób powstało kilka prac związanych bezpośrednio ze scenami filmowymi. Zrobiłam je oczywiście po swojemu, zmieniając wiele elementów, często tylko pamiętając tę scenę w sposób ogólny.  Sprawiło mi to dużo zadowolenia i pomogło w myśleniu nad własnymi kompozycjami.

- Wiem, że wykonujesz grafiki na zamówienie, czy to przypadkiem nie zabija pasji, sztuki i artyzmu?

- Prace graficzne na zlecenie zajmują tylko część mojego czasu. Staram się, żeby nie zdominowały mojego dnia, bo malarstwo jest priorytetem. Bardzo lubię projektować. To przyjemne, a także czyste i uporządkowane (w porównaniu z malowaniem) zajęcie. Mam nadzieję jeszcze wiele się nauczyć w tej dziedzinie. Dopiero odkrywam np. techniki animacji. Chciałabym zgłębić ten temat, bo wiem, że charakter moich projektów malarskich mogłabym dużo lepiej pokazać poprzez ruch.

- Jakie są ambicje młodej artystki?

- Obecnie pracuję wspólnie z grupą artystek. Postanowiłyśmy skonsolidować swoje siły, znaleźć sposób, aby przetrwać na trudnym rynku sztuki i założyłyśmy grupę PAINTHOUSE. Okazało się, że robienie wielu rzeczy wspólnie daje nam dużo satysfakcji i grupa rozwija się bardzo szybko. Jesteśmy w trakcie organizowania stowarzyszenia, a także planujemy prowadzenie wspólnych działań artystycznych.    Szukamy właśnie lokalu (mamy nadzieję, że będzie to na warszawskiej Pradze), w którym będziemy mogły utworzyć galerio-pracownię: miejsce spotkań ludzi związanych ze sztuką i nią zainteresowanych.
Chcemy, aby to miejsce było otwarte i żywe (w przeciwieństwie do wielu galerii), a także nastawione na edukację i popularyzację różnorodnych dziedzin sztuki. Będziemy organizować wystawy, regularne akcje artystyczne, ale też warsztaty dla dorosłych i zajęcia dla dzieci. Coś, jak interaktywne muzeum, do którego można przyjść, pooglądać, ale też spróbować czegoś samemu i pobawić się twórczo.
Równolegle będziemy prowadzić serwis internetowy dzięki któremu zacieśnimy współpracę malarzy z architektami i miłośnikami sztuki. Do obu przedsięwzięć będziemy zapraszać zarówno ludzi ze sztuką związanych jak i nią zainteresowanych. Mam nadzieję, że do końca roku uporamy się z częścią działań formalno-prawnych i ruszymy z pierwszymi projektami, a także ze stroną internetową. Mam nadzieję, że uda nam się sprostać tym planom i rozwinąć działalność.

- Trzymam kciuki i bardzo dziękuję, że zechciałaś zaspokoić moją ciekawość.

- Ja również dziękuję, że miałam okazję przedstawić swój punkt widzenia.

Prace artystki obejrzeć można na stronie -  www.klaudia-art.com

Obrazy na żywo do końca roku: Warszawa, Galeria Brama, Rynek Nowego Miasta 21/23

Strona grupy PAINTHOUSE: http://painthouse-gallery.blogspot.com

Podobne wpisy:

• Z drugiej strony
• Zachwiany świat Mojsze Szagałow‎a

To wszystko przypomina warsztat alchemika is a post from: Sztuka

Do wykonania swoich obrazków używa zwykłego długopisu (stąd pewnie nazwa techniki byroglyphics – biro, to potoczna nazwa długopisu), który zamienia potem na wirtualne farby za pomocą skanera i komputerowych programów graficznych. Efektem są piękne i niezwykle świeże grafiki, które urzekają ekspresyjnym stylem.

Russ Mills urodził się w 1971 roku. Jest absolwentem wydziału ilustracji Uniwersytetu w Leeds Met oraz  Fundacji w Worthing w Northbrook College. Projektant, ilustrator i artysta-malarz.

Pytany o rady dla początkujących grafików odpowiada, że najważniejsza jest cierpliwość w dochodzeniu do perfekcji, zeszyt, w którym szkicuje się swoje pomysły i wieczny brak zadowolenia ze swoich rysunków, który sprawia, że wciąż chce się więcej i lepiej – to gwarancja doskonalenia umiejętności.

Inspiracje czerpie, jak większość artystów, z codziennego życia, ale wciąż pozostaje pod wpływem mistrzów sztuki – Van Gogh’a, Picasso, Pollock’a i Basquiat’a oraz takich twórców, jak: Ian Francis, Conor Harrington, Duncan Jago i Elph.

Prace Russ’a Mills’a są wypełnione energią, a to za sprawą eksplozji linii, kleksów, znaków i barw.

Z galerią prac artysty możecie zapoznać się na stronie http://byroglyphics.blogspot.com/

 Podobne wpisy:

• VI Japoński październik w Pałacu w Wilanowie
• Chciałam być „wielką artystką”

Byroglyphics is a post from: Sztuka