ABE Dom Wydawniczy jakiś czas temu wydał album, który z pewnością przypadnie do gustu wszystkim Czytelnikom naszego portalu. „Stasys 60” autorstwa Moniki Kuc to przepięknie wydana, ekskluzywna i pełna zdjęć publikacja poświęcona twórczości niezwykle wszechstronnego artysty, jakim niewątpliwie jest Stasys Eidrigevičius.

Album zawiera aż 300 ilustracji, wśród których znaleźć można grafiki, ilustracje, plakaty i fotografie wykonane przez Stasysa. Ta różnorodność technik nikogo nie powinna dziwić, gdyż artysta zajmował się praktycznie wszystkim – ekslibrisami, maskami, instalacjami, grafiką, obrazami… Dzięki temu „Stasys 60” przez cały czas zaskakuje i jednocześnie wprawia w zachwyt.

Publikacja odnosi się głównie do ostatnich dziesięciu lat twórczości artysty, ale znaleźć w niej można także przykłady dzieł z innych okresów jego życia. Stasys zawsze starał się wzbogacać sztukę, chociażby przez oryginalne formy. Jak napisał o nim słynny polski reportażysta, Ryszard Kapuściński – „Osiągnął to, o czym marzy każdy artysta – stworzył własny świat”. Słowa te są doskonałym i niezwykle trafnym podsumowaniem twórczości litewskiego artysty, który urodził się ponad 60 lat temu na Litwie. Chociaż studia ukończył na Instytucie Sztuk Pięknych w Wilnie, to od 1980 roku mieszka w Polsce.

Miłośnicy twórczości Stasysa docenią również dołączone do niektórych zdjęć komentarze artysty oraz wywiad, który został zawarty w tym albumie. Obecnie wiele jego prac znajduje się w zbiorach muzeów na całym świecie, między innymi w Polsce, we Francji, w USA, Niemczech i na Litwie, dlatego też opisywana publikacja jest praktycznie jedyną szansą na zapoznanie się z bogatym dorobkiem artysty.

Monika Kuc
„Stasys 60”
ABE Dom Wydawniczy, Warszawa 2011

ISBN: 978-83-61380-48-1
Format: 255 x 295 mm
Ilość stron: 306
Oprawa twarda z obwolutąPodobne wpisy:

• Czasopisma o sztuce
• Mona Lisa w kurzu

Monika Kuc – Stasys 60 is a post from: Sztuka

Ilekroć mam okazję oglądać ilustracje do książek dla dzieci, robię to z wielką przyjemnością, chociażby dla porównania, jak bardzo zmieniło się współczesne ilustrowanie od tego, które miałam okazję podziwiać jeszcze jako dziecko. Z pewnym niepokojem zauważam, że to nasze ówczesne jest mniej wartościowe i mniej wymagające. Ilustracje przedstawiają najczęściej wszystko czarno na białym, nie pozostawiając pola, dla jakże bujnej, dziecięcej wyobraźni. Do tego często stanowią cukierkową, mało atrakcyjną interpretację świata. Na szczęście są tacy ilustratorzy, dla których estetyka i oryginalność  ilustracji dla dzieci i młodzieży wciąż jest ważna.

Przeglądając ostatnio prace na jednym ze znanych portali twórców udało mi się wytropić ilustracje Adama Pękalskiego. Czytam na jego blogu, o jakże wdzięcznej nazwie – Kapitan Kamikaze, delikatne skargi i żale do wszystkich „władnych” i decydujących w sprawach ilustrowania książek dla dzieci. Podobno wiele spośród wszystkich ilustracji Adama, to ilustracje tworzone pod dyktando, które jasno określa jaki powinien być obrazek, co ma się na nim znajdować, itp. Myślę sobie, że dla stypendysty Ministra Kultury i Sztuki, absolwenta grafiki ASP w Gdańsku i wielokrotnie nagradzanego, to wielki ból i pozbawienie wolności, ale takie są realia – cenzura musi być.

Na szczęście dla pięknych i wielkich ilustracji zawsze znajdzie się miejsce, a pan Adam Pękalski nie będzie musiał nigdy tępić swojego niewątpliwego talentu. Będzie za to tworzył, jak do tej pory – prace w przepięknych kolorach i o unikalnej baśniowości, nie unikając przy tym elementów stracho i emocjodajnych – na przekór standardom i nie-pomysłowości. A jak już stworzy z lekką nutką ironii, to nada tytuł ze sporą dawką inteligentnego żartu. Tak właśnie powstaje sztuka.

Gorąco zachęcam do obejrzenia wszystkich prac Adama Pękalskiego: http://adamus75.digart.pl/ i http://www.adampekalski.com/

 Podobne wpisy:

• Ilustracje – graficzny język książek
• Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej

Ciężki los ilustratora is a post from: Sztuka

Wchodzę dziś sobie na stronę startową google i co widzę? Ilustrację przedstawiającą dwójkę obejmujących się dzieci siedzących na krześle, a obok nich pies. Zaintrygowana takim widokiem i z rodzącym się w głowie pytaniem „dlaczego google dziś to pokazuje?” bez chwili wahania kliknęłam w ilustrację. Okazuje się, że jej twórcą jest Norman Rockwell  – amerykański malarz i ilustrator i gdyby żył, to właśnie dziś (3 lutego) obchodziłby swoje urodziny. Czy jest aż tak ważny dla Ameryki?

Mało kto doceniał kiedyś prace Rockwell’a, a historia sztuki miała na zawsze zamknąć przed nimi swoje karty. Nie wieszano ich w muzeach i pogardzano nimi, bo ich twórca, jak mówiono, był tylko zwykłym odtwórczym ilustratorem. Do tego z wielkim sentymentalizmem sięgał w przeszłość, a Ameryka chciała iść z postępem, odcinając się od tego, co było. Może gdyby owym krytykom przyszło żyć w dzisiejszych czasach doznaliby lekkiego szoku, bo Norman Rockwell stał się modny, a sam Steven Spielberg powiedział o nim: Rockwell lepiej niż ktokolwiek inny potrafił malować amerykańskie marzenia. Dziś już nie zwykły ilustrator, a artysta, który miał swój wielki wkład w amerykańską sztukę; człowiek, którego grafiki stały się ikoną Ameryki (cykl obrazów pt. Cztery wolności – Wolność słowa, Wolność wyznania, Wolność od niedostatku, Wolność od lęku) i po dziś dzień głoszą o niej ponadczasowe prawdy.

Wolność od niedostatku

Pasja malowania i rysowania towarzyszyła Rockwell’owi już od najmłodszych lat, bo z uwagi na słabe zdrowie niedane mu były inne dziecięce zabawy i rozrywki. Jako 14-latek rozpoczął naukę w Chase School of Fine and Applied Art, a w wieku 16 lat wstąpił w poczet uczniów Art Students League of New York. Wtedy też dostał pierwsze zamówienie na wykonanie świątecznych kartek. I wszystko się zaczęło.

Gdy patrzę na jego ilustracje natychmiast wędruję pamięcią do szkolnych lat i do naszych polskich elementarzy (np. elementarz Falskiego z ilustracjami Janusza Grabińskiego) z Alą i kotem. Można odnaleźć pewne podobieństwo. Specyficzna kolorystyka,  „lukrowatość”, czysty naturalizm i całe historie opowiedziane w jednym rysunku. Podobno Norman Rockwell był wielkim gawędziarzem i doskonałym obserwatorem, więc jego barwnych opowieści nie mogło zabraknąć także na ilustracjach. Często krytykowano go za to, że każdy rysunek, który tworzy musi idealizować rzeczywistość, jest przesłodzony i nieprawdziwy. Tymczasem na jego ilustracjach nie brakuje biedy, brzydoty i „brudu”.

Jego bohaterowie to listonosze, sprzedawcy napojów, sklepikarze, nauczyciele, matki, adwokaci, lekarze – biała klasa średnia.

Charles Rosen i Henri Zerner

Rockwell niszczy gust Amerykanów

Wright Morris

Naturalizm, który w pracach Rockwell’a uznawany jest za ogromną zaletę ma swoje podstawy w fotografiach. Zanim artysta przystępował do szkiców robił najpierw zdjęcia modelom (potrzebował ich aż 100, aby wykonać jedną grafikę), a potem na ich podstawie tworzył ilustracje. Dbał o każdy szczegół. Zwracał uwagę na najmniejsze detale. Tak było w przypadku projektowania okładek dla Post.

Malował zwykłych prostych ludzi, obserwował ich w najdrobniejszych czynnościach. Zdawało się, że rozumie ich, jak mało kto i chociaż doskonale znał ciemną stronę człowieka starał się pokazywać tylko to, co w nim dobre i sympatyczne.

Maluję życie tak, jak chciałbym je widzieć. Rzeczy zwyczajne nie męczą nigdy. To tylko my sami popadamy w zmęczenie, kiedy przestajemy się nimi interesować lub je doceniać.

Galerię prac Normana Rockwell’a obejrzeć można na stronie http://www.rockwelllicensing.com/nr_gallery.html

Podobne wpisy:

• Ilustracje – graficzny język książek
• Ciężki los ilustratora

Malarz amerykańskich marzeń is a post from: Sztuka

Pewien francuski teoretyk i krytyk sztuki – Charles Blanc powiedział kiedyś, że związek rysunku i koloru jest konieczny dla zapłodnienia malarstwa, tak jak związek kobiety i mężczyzny dla zapłodnienia ludzkości; lecz trzeba aby rysunek zachował swą przewagę nad kolorem. Gdy dzieje się inaczej, malarstwo zmierza ku ruinie; zostanie zgubione przez kolor, tak jak ludzkość została zgubiona przez Ewę. To zdanie towarzyszyło mi podczas oglądania galerii prac Małgorzaty Dumin, bo pierwsze, co zwróciło moją uwagę w jej grafikach, to kolor właśnie.

Małgorzata Dumin jest studentką dziennikarstwa, wcześniej polonistyki, ale może się zdarzyć, że wkrótce zajmie się zgłębianiem tego, co wcześniej zaniedbała – sztuki. A przede wszystkim i co ważne dla ARTSTORE rysuje i maluje, nie obawiając się odważnych kolorów, które w tym przypadku nie gubią, wręcz przeciwnie wskazują drogę, uzupełniają kreski i tematykę prac.

Każda grafika stworzona przez Małgorzatę ma w sobie niepowtarzalny styl (charakterystyczna kreska, wypełnienie, pozy,  kompozycja, kolory, ale różne eksperymenty autorki pozwalają sądzić, że może jednak wciąż go szuka) i nosi w sobie ogromny ładunek energii, z jednej strony te żywe kolory, z drugiej – żywa kreska i aktywne pozy. Oglądając grafiki artystki w internetowej galerii digart (tu występuje pod pseudonimem „margolcia”) i czytając ich opisy nie trudno zauważyć też, że do wielu z nich inspiracją były okładki płyt i muzyka. I tu pojawia się wątek kolejnej pasji. Małgorzata jest  redaktorką strony www.uknowhowwedo.com, gdzie promuje muzykę rap, elektronikę, dubstep, soul, funk, nu jazz i downtempo.

Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z pracami artystki:

• www.margolcia.digart.pl – galeria digart

• www.little-jazz-baby.deviantart.com – galeria deviantart

Podobne wpisy:

• Leon Chwistek – teoretyk i matematyk
• Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!

8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna is a post from: Sztuka

9 maja 2009 roku o godzinie 18.00 w Galerii Grafiki i Plakatu w Warszawie odbędzie się wernisaż wystawy Doktor Dolittle i inni. Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej. Wystawa prezentująca prace ponad 30 artystów jest odpowiedzią na coraz częściej pojawiające się pytania, dotyczące polskiej ilustracji dziecięcej, nazywanej również ze względu na swój złożony i różnorodny charakter polską szkołą ilustracji. Jej złoty okres przypadał na lata 60. i 70. XX wieku. Do dzisiaj postacie stworzone w tamtych realiach wzbudzają zainteresowanie i sentyment, a książki, których są bohaterami są ciągle wznawiane.

Proponowana wystawa skupiona jest wokół postaci głównych bohaterów. Niektórzy z nich, jak Bromba, Gapiszon, Miś Uszatek, Gucio i Cezar, Pyza to charaktery – ikony wykraczające poza świat dzieciństwa. To postacie dziś kultowe, do których wracamy z nostalgią i sentymentem. Na wystawie spotkamy również bohaterów mniej popularnych, lecz nie mniej wyrafinowanych i wspaniałych jeśli chodzi o język plastyczny i pomysłowość w ich wizualizacji. Równie wciągające po wielu latach okazują się perypetie Zajączka Szare Uszko czy Pirata Rum Barbari. Za każdym z nich stoi konkretny charakter oraz pełna przygód fabuła.

Tematyczna prezentacja jest także, a właściwie przede wszystkim, okazją do obcowania z pracami artystów zaliczanych do grona wybitnych polskich ilustratorów, których pomysłowe realizacje wzbudzają żywe emocje bez względu na wiek odbiorcy.Ideą wystawy jest ponadpokoleniowa chęć dzielenia się tym, co inteligentne, zabawne i na wysokim poziomie artystycznym.

Wernisaż wystawy „Doktor Dolittle i inni. Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej” odbędzie się w Galerii Grafiki i Plakatu 9. maja 2009, o godz. 18. Wytawa potrwa do 2. czerwca br.

Galerii Grafiki i Plakatu
Hoża 40, Warszawa

www.galeriagrafikiiplakatu.plPodobne wpisy:

• Krzysztof Musiał O Nim
• Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej

Polscy mistrzowie ilustracji dziecięcej is a post from: Sztuka

Jeszcze na studiach miałam okazję dowiedzieć się, jak wielką rolę w książkach dla dzieci odgrywają ilustracje, które są nierozerwalną częścią tekstu i wspólnie z nim tworzą całokształt. Bardzo ważne jest, by ilustracje w publikacjach dla dzieci nie zawierały zbyt wielu szczegółów, były przejrzyste i czytelne. Dodatkowo mają zachęcić dziecko do czytania, powinny też zawierać w sobie magię i już od małego oswajać ze sztuką, różną od komercyjnych ilustracji dla disney’owskich bajek. Beatrice Alemagna świetnie wplasowuje się ze swoimi książkami i ilustracjami w ideał ilustrowania tekstów dla dzieci.

Beatrice Alemagna urodziła się w 1973 roku w Bolonii. Zaraz po studiach w szkole I.S.I.A zdobyła swoją pierwszą nagrodę w konkursie na najpiękniejsze ilustracje do książki „Figures futures” (Targi Książki w Paryżu 1996). Jej prace wystawiane były w Bolonii, Mediolanie, Rzymie, Paryżu, Reims, Lille, Bordeaux, Charleville, Monachium, Lizbonie, Tokio i Kioto, a napisana przez nią książka „Mój ukochany” została przetłumaczona na 10 języków – także na polski.

Ilustrując książki Beatrice bardzo często sięga po technikę kolażu, łącząc tkaniny z gwaszem, farbami olejnymi i pastelami, korzysta także z monotypii.

Oprócz ilustracji do książek tworzy także plakaty i okładki do płyt.

Zapraszam do obejrzenia prac artystki na stronie http://www.beatricealemagna.com

Podobne wpisy:

• Ilustracje – graficzny język książek
• Rygor zamknięty w fotografii

Beatrice Alemagna książki ilustruje is a post from: Sztuka

Urodziła się w 1972 roku w Niemczech, studiowała ilustrację i stylizację w Hamburgu i w Londynie.  Dość długo szukała inspiracji aż znalazła ją w modzie. Jej stylowe, surrealistyczne i ekstrawaganckie prace na pewno przejdą do historii, a póki co drukowane są w wielu prestiżowych czasopismach poświęconych modzie i stylowi – Maren Esdar.

Maren Esdar należy do tych twórców, którzy doskonale poznali możliwości cyfrowych mediów i techniki, a co za tym idzie wpisują się do kanonu artystów bleeding-edge (ultranowoczesnych, awangardowych).

Prace Maren bardzo chętnie wykorzystywane są do książkowych projektów, jako ilustracje do  magazynów mody i reklamy, a to za sprawą ich niepowtarzalności. Widz od razu dostrzega w nich zdumiewającą innowacyjność kolażu, emocje i dynamikę  wypisaną w ciele i na twarzach bohaterek.

W kompozycjach Maren złożonych z wielu części różnych obrazów jest coś z surowości formy, wielkiej elegancji i barokowej dostojności.

Zapraszam do obejrzenia prac Maren Esdar na jej stronie http://www.marenesdar.com/

Podobne wpisy:

• Vincent van Gogh
• Krytyk Adolf Furtwängler

Stylizacje Maren Esdar is a post from: Sztuka

Obrazki, które  przywodzą mi na myśl symboliczne ilustracje do artykułów psychologicznych i popularno-naukowych – posiadają własną wymowę, klimat i bajkowy styl, a ich twórcą jest Sarah Wilkins czerpiąca inspiracje z europejskich podróży.

Sarah urodziła się i zdobywała wykształcenie w Nowej Zelandii, a swoją karierę ilustratorki rozpoczęła w Australii zaraz po ukończeniu studiów. Nie musiała zbyt długo czekać na efekty swojej pracy artystycznej – wielokrotnie nagradzana zaczęła prowadzić wykłady z ilustracji.

Czerpiąc głębokie inspiracje z prac europejskich ilustratorów i podróży po Europie, przeniosła się do Paryża, który pochłonął ją bez reszty.

Dziś jej prace goszczą na stronach amerykańskich (nie tylko zresztą) czasopism, magazynów,  książek, wykorzystywane są w kampaniach reklamowych, zdobią okładki książek i wiele innych produktów po obu stronach Atlantyku.

Sarah tworzy również animacje – oto jedna z nich wykorzystana do promocji linii lotniczych.

Jeśli macie ochotę obejrzeć inne prace Sarak Wilkins zapraszam na stronę autorską dostępną pod adresem - http://www.sarahwilkins.net/

Europejskie inspiracje Sarah Wilkins is a post from: Sztuka

Jeszcze kilka lat temu nie zwracałam aż tak dużej uwagi na nazwiska umieszczone w książkach pod wiele mówiącym tytułem „ilustracje”. Owszem oglądałam rysunki umieszczone na poszczególnych stronach, ale nigdy nie pomyślałam o ich autorach, nie mówiąc już o ich zapamiętaniu. Dziś wiem jak wielkie znaczenie dla odbioru książek mają ilustracje i szata graficzna i jak trafnie potrafią oddać nastrój treści. Może warto więc zainteresować się ich autorami.

Do XVIII wieku książki rękopiśmienne w starożytności i średniowieczu wykonywane były ręcznie przy wykorzystaniu różnych technik artystycznych i rzemiosła. Każdy egzemplarz był inny i niepowtarzalny, głównie dzięki niezwykle pięknemu wykończeniu, ilustracjom i materiałom z jakich był wykonany. Bogato zdobione obwoluty, dobrej jakości papier, wyszukana czcionka, estetyka tych starych książek robi wrażenie po dziś dzień.

Bardzo źle na powstawanie artystycznych książek, które zachwycałyby swoim wyglądem i zawartością zadziałał postęp techniczny. Z jednej strony znacznie ułatwił tworzenie książek, ale z drugiej – sprawił, że o wiele ważniejsza od jakości stała się ilość. Książek było coraz więcej, ale ich wykonanie pozostawiało wiele do życzenia.

Dziś znów zaczyna zwracać się uwagę na walory estetyczne wydawanych książek i dużą rolę odgrywają w tym ilustratorzy, którzy dzięki ilustracjom są w stanie mocno oddziaływać na czytelnika, kojarząc tekst z obrazem i umożliwiając obcowanie ze sztuką. Można powiedzieć, że ilustracje w książkach są tym samym, co muzyka w filmie.

„Prawdziwej zmysłowej przyjemności może dostarczyć książka ozdobna, która, oprócz efektownej typografii, oferuje czytelnikowi piękno ilustracji i różnorodność elementów dekoracyjnych. Rację istnienia zarówno ilustracji, jak i ozdobników wyznacza tekst. Ich rolą jest wspomaganie słowa poprzez pobudzanie wyobraźni, wydobywanie nastroju, a w wypadku ilustracji także interpretowanie lub dopowiadanie treści. Znaczenia wydrukowanych słów przenikają się ze znaczeniami ilustracji i zdobień – tworzy się zupełnie specyficzna jakość.”

Jacek Czarnik

Mary GrandPré

amerykańska ilustratorka, znana najbardziej z ilustracji wykonanych do angielskiej wersji Harry’ego Pottera, opublikowanych przez wydawnictwo Scholastic.

Dagmara Matuszak

polska ilustratorka, malarka i autorka komiksów. Jest projektantką książek, plakatów, okładek, a także ilustracji książkowych.

Gustave Dore

grafik, malarz i rzeźbiarz francuski, ale najbardziej znany jest ze swoich ilustracji książkowych. Ilustrował m.in. „Boską komedię” Dantego, „Don Kiszota”

Małgorzata Bieńkowska

ukończyła Wydział Wzornictwa Przemysłowego ASP w Warszawie. Zajmuje się ilustracją i działalnością na rzecz jakości książki dziecięcej. Wielokrotnie nagradzana za swoją twórczość.

Maria Ekier

ukończyła ASP w Warszawie na wydziale Grafiki, ilustratorka książek dla dzieci. W ubiegłym roku na Międzynarodowym Biennale Ilustracji w Bratysławie otrzymała Plakietę BIB’07 za ilustracje do książki „Polskie baśnie i legendy”.

Podobne wpisy:

• Ganguro (ガングロ) kicz po japońsku
• Dziewczyna na każdy dzień

Ilustracje – graficzny język książek is a post from: Sztuka