Tematy związane z erotyką wciąż uznawane są za tabu i stosunkowo rzadko mają miejsce jakiekolwiek większe wystawy poświęcone temu zagadnieniu. Chociaż niektórzy antropologowie uważają, że sztuka bywa pomocna w rozładowywaniu napięć związanych właśnie z istnieniem tabu, to jakoś nie przemawia to do przeciętnego odbiorcy.

Dlatego też niedawno Fotoplastikon Warszawski zorganizował niecodzienną wystawę, na którą składały się zdjęcia ukazujące kobiece piękno. Dokładniej mówiąc, chodziło o czterdzieści osiem wyjątkowych fotografii, które pochodziły z XIX i XX wieku. Niestety, z pewnych względów wystawa była dostępna dla zwiedzających jedynie przez dwa dni i to przez jedną godzinę, a w dodatku liczba miejsc była bardzo ograniczona.

Warto jednak głośno mówić o tego typu inicjatywach, bo przecież taka forma sztuki z pewnością o wiele łatwiej przyciągnie osoby, które na co dzień się nie interesują niż na przykład zwyczajny obraz nieznanego artysty. Prezentowane na warszawskiej wystawie zdjęcia pochodzą z kolekcji, której właścicielem jest Tomasz Bielawski.

Wykonane zostały przy użyciu fotografii stereoskopowej, techniki powstałej w połowie XIX wieku. Bardzo często tematem tych zdjęć była właśnie erotyka, a ze względu na kult kobiecego ciała, fotografowane były głównie panie.

Fotoplastikon, w którym odbyła się wyjątkowa wystawa, znajduje się pod opieką Muzeum Powstania Warszawskiego i pochodzi z początku XX wieku. Z niewielkimi przerwami działał praktycznie przez całe stulecie. Dzięki niemu każdy mieszkaniec Warszawy miał okazję zapoznać się z nowoczesna technologią i wieloma wspaniałymi zdjęciami.Podobne wpisy:

• Deftones na koncercie w Polsce
• Festiwal Międzynarodowy – Przegląd konkursowy Dzieci i Młodzieży

Erotyka w Warszawie is a post from: Sztuka

Już od ubiegłego piątku trwa 3. Międzynarodowy Festiwal Twórczości Kobiet No Women No Art. Rozpoczęła go prezentacja 2 wystaw w Galerii Miejskiej Arsenał, na których prezentowano prace Małgorzaty Gurowskiej i Mai Wolnej. Oficjalną inauguracją był premierowy pokaz filmu „Kobiety bez Mężczyzn” w reżyserii Shirin Neshat.

Międzynarodowy Festiwal Twórczości Kobiet No Women No Art. to wyjątkowe wydarzenie kulturalne, gdyż podczas niego prezentowana jest wyłącznie sztuka stworzona przez kobiety. Jest to więc doskonała okazja do tego, żeby przekonać się, na jakim poziomie znajduje się sztuka w Polsce. Szczególnie ta, która tworzona jest przez przedstawicielki płci pięknej.

Chociaż większa część festiwalu już za nami („Plakat do Nietzschego”, Monika Enterprise Night, Szlakiem Wielkopolskich Pisarek, „Frida Kahlo i Tina Modotti”, premiera filmu „Krzyk mody”), to wciąż mamy szanse udać się na kilka interesujących spektakli.

Aktualny program festiwalu:

22- 26. 11. 2010
Pojazdy MPK i nośniki Enkredibo na przystanku PST Słowiańska
Wstęp wolny. Wystawa przygotowana we współpracy z CENTRALA Central Europe Comics Art.

22- 26. 11. 2010
Wystawa książki Iwony Kazi Kalitan „Pamiętnik kulinarny trzech pokoleń”
Wstęp wolny. Salon Empik, ul. Ratajczaka 44

26.11.2010
Pokaz filmów krótkometrażowych i animacji z kobiecych festiwali na świecie: Tricky Women Festival of Animated Film
Cena biletów: 5 zł. Klubokawiarnia Meskalina, Stary Rynek 6

26. 11. 2010
Premiera filmu „Pepperminta” Pipilotti Rist i spotkanie z odtwórczynią głównej roli Eweliną GuzikCzas trwania: 2 h
Bilety w cenach: 18/ 15/ 12 złotych. Kino Muza, ul. Św. Marcin 30

26. 11. 2010
Poznań na No Women No Art: Rebeka/ MUZYKA
Bilety w cenie: 10 zł Klubokawiarnia Meskalina, Stary Rynek 6

Oraz w dniach 26 – 27 listopada:
No Women No Art w Krakowie – projekcje w Kinie Pod Baranami:
piątek 26 listopada – „KRZYK MODY”
sobota 27 listopada – PEPPERMINTA

Warto pamiętać, że jeżeli ktoś nie zdąży wziąć udziału w tym niezwykłym festiwali dzisiaj lub jutro, to będzie musiał trochę poczekać do następnej edycji…Podobne wpisy:

• Sztuka z Kuby
• Erotyka w Warszawie

3 Międzynarodowy Festiwal Twórczości Kobiet is a post from: Sztuka

W środowisku fotografów mówi się, że to nie sztuka zrobić zdjęcie – pstryknąć fotkę. Sztuką jest wydobyć piękno z fotografowanego przedmiotu, człowieka, czy krajobrazu, a zadaniem prawdziwego sztukmistrza fotografii jest pokazać to, czego bez niego nikt inny nie zdołałby zobaczyć. Tomaszowi Łukaszczykowi przyświeca ta sama idea – „w wysmakowany sposób i z dużą klasą” przedstawiać piękno.

Tomasz Łukaszczyk jest współwłaścicielem Agencji Modelek UnU Models. Zajmuje się fotografią fashion, glamour, aktami artystycznymi, przygotowuje także portfolia modelek i za każdym razem szuka wdzięku i gracji, których czasem nie widać przy pierwszym spojrzeniu, ale wprawnemu oku fotografa i obiektywowi aparatu nic nie umknie. To nic, że nie posiada w swojej galerii autoportretu, ani żadnego w miarę aktualnego zdjęcia własnego oblicza, wszak zrozumiałe, że „szewc bez butów chadza” – wystarczy, że wie gdzie tkwi piękno.

Piękno można wyrazić w jednym ruchu, w jednym geście. Może się ono kryć w twarzy, we włosach, w aksamitnej skórze, w spojrzeniu kobiety… Może emanować z intrygującej pozy, z imponującego kroku. Piękno trzeba umieć uchwycić, trzeba umieć je wyrazić. Piękno nie ma jednoznacznej definicji, jest niezwykle subiektywne.

Agencja Modelek UnU Models

Zdjęcia wykonane przez Tomasza urzekają delikatnością, a na pierwszy plan wysuwa się kobiecość, zmysłowość, świeżość, charakter i seksapil, ale jak twierdzi fotograf – to także duża zasługa modelek i ogromnego wkładu osób wykonujących make-up, fryzjerów i stylistów. Tylko praca z artystami w tych dziedzinach stwarza szansę na ciekawy efekt końcowy sesji zdjęciowej – mówi Tomasz Łukaszczyk.

Zawsze dbam o to, aby sesje zdjęciowe, które wykonuję miały nie tylko dobry efekt końcowy, ale także, aby ich przebieg miał miłą atmosferę.

Znakomity fotograf Henri Cartier-Bresson powiedział kiedyś, że fotografowanie – podobnie, jak stosowanie wszelkich innych środków wyrazów – nie jest wymyślaniem, lecz odkrywaniem. Fotografia, to możliwość krzyku, wyzwolenia, a nie próba udowodnienia własnej oryginalności. To sposób życia. Nie jestem pewna, czy Tomasz Łukaszczyk podporządkował się do końca swojej pasji i czy uczynił z niej sposób na życie, bo obok fotografowania zajmuje się innymi „rzeczami” (m.in. branżą e-commerce), ale gdy ogląda się jego prace, nieodkrywczego umysłu nie można mu zarzucić. Jest modelka – jest i odkrycie. A czy to dzieło sztuki, czy przedmiot handlu – ocenę pozostawiam Wam.

A wcześniej zapraszam na strony z galerią prac fotografa:

http://www.maxmodels.pl/tomaszl.html

http://www.flickr.com/photos/fotosesje/

Podobne wpisy:

• Stasys Eidrigevičius – współczesny człowiek renesansu
• 5. Joanna Misztela – w żywiole mody

7. Tomasz Łukaszczyk i jego smaki piękna is a post from: Sztuka

70 lat temu kobiety, być może i mężczyźni, którzy zaczytywali się w tekstach Elizy Orzeszkowej, Adama Asnyka, Marii Dąbrowskiej i Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego, przeżyli małe rozczarowanie na wieść o tym, że „Bluszcz” - ilustrowany i najbardziej prestiżowy tygodnik dla kobiet, istniejący na rynku wydawniczym od 1865 i publikujący prace tych znanych postaci, nie będzie już wydawany. Dziś jednak znowu powraca z przedwojenną tradycją. Czy ze wzmożoną siłą?

1 października ukazał się pierwszy numer miesięcznika „dla kobiet w wieku 25-54 lat, mieszkanek dużych miast, z wyższym wykształceniem, zarabiających powyżej średniej krajowej, które sięgają po takie magazyny, jak m.in. ”Zwierciadło” (Wydawnictwo Zwierciadło), ”Twój Styl” i ”Pani” ” – bo tak została określona grupa docelowa.

Redaktor naczelną miesięcznika wydawanego przez wydawnictwo „Elipsa” została Joanna Laprus-Mikulska, która do współpracy zaprosiła znanych ludzi słowa, m.in. Janusza Leona Wiśniewskiego, Monikę Szwaję, Katarzynę Grocholę, Joannę Chmielowską oraz publicystów, aktorów i rysowników – Rafała Bryndala, Bogusława Wołoszańskiego i Joannę Brodzik.

„Założycielem tygodnika Bluszcz był Michał Glücksberg, wydawca, księgarz i drukarz, a współinicjatorką jego założenia i pierwszą redaktorką naczelną była poetka Maria Ilnicka. Kolejnymi redaktorkami naczelnymi pisma były m.in. Zofia Seidlerowa, Stefania Podhorska Okołów i Wanda Pełczyńska. Bluszcz miał rozbudowany dział korespondencji i listów. Publikował studia historyczne i literackie, a także utwory muzyczne, m.in. Stanisława Moniuszki. Bluszcz zawierał też dział mód, robót i wskazówek gospodarczych, gdzie znajdowały się np. porady na temat haftów czy wykroje krawieckie sukien.”

Jak dziś, po 70 latach różnych zmian w świecie, będzie wyglądał „Bluszcz”?

„Dawny „Bluszcz” to było pismo typowo kobiece, które oprócz wierszy i prozy publikowało też porady, teksty poświęcone tematom interesującym dla kobiet. „Bluszcz” edukował je, jak żyć i uczył kultury słowa. I stwierdziliśmy, że to jest bardzo ciekawy pomysł – połączenie sztuki wysokiej ze sztuką trochę niższą, dla każdego. My nawiązujemy do dawnego „Bluszcza” literaturą, tak samo jak dawny magazyn publikujemy powieści w odcinkach. Ta tradycja i krótkie formy, którymi chcemy się posługiwać, to jest coś, czego nie ma w innych pismach.”

fragm. wywiadu Brief.pl z Joanną Laprus-Mikulską

W 168-stronicowym piśmie (więc tekstu pod dostatkiem) mają znaleźć się felietony, opowiadania oraz sekcja dziecięca i kulturalna z recenzjami książek i filmów. Miejmy nadzieję, że czasopismo będzie podążać w dobrym kierunku i nie stanie się kolejnym z serii – „kolorowych czasopism”.

Pierwszy numer zawiera m.in. teksty: „Składana wanna” Małgorzaty Niezabitowskiej, „O czym marzą misie” Rafała Bryndala, „Kobieta, która kochała niebezpieczeństwo” Bogusława Wołoszańskiego. Wszystko to oprawione bardzo ładną grafiką i bez reklam – (ciekawe jak długo).

Zapraszam na oficjalną stronę Bluszcza – http://bluszcz.com.pl

ps. spieszę donieść, że miałam dziś okazję wziąć do ręki nowy numer „Bluszcza” i przeczytać jednym tchem 3 teksty (na tyle pozwoliła mi podróż pociągiem) – Bogusław Wołoszański pięknie przedstawia historię kobiety szpiega (swoją drogą nigdy nie podejrzewałam go o taką liryczność), Joanna Brodzik w zabawny sposób przedstawia perspektywę Jestem, Ruszam, Słyszę „strasznie małego” człowieka w łonie matki (właściwie dwóch „strasznie małych” bliżniaczych istot) i jeszcze historia małej dziewczynki i cukierków anyżkowych we fioletowym papierku. Nie mogę już doczekać się kolejnej podróży pociągiem.Podobne wpisy:

• Dziewczyna na każdy dzień
• Zmarł Gabriel Rechowicz

Bluszcz – reaktywacja is a post from: Sztuka

„Najsłynniejsza i najbardziej nieznana artystka” – tak przynajmniej mawiał o niej drugi mąż John Lennon. Dla mnie to artystka wszechstronna, bo zajmowała ją muzyka, fotografika, film i poezja. Do tego artystka oryginalna i awangardowa. Yoko Ono.

Przyszła na świat 75 lat temu w Tokio. Kiedy zorganizowała swój pierwszy happening pt. „Obraz przeznaczony do deptania”, dając przechodniom obok swojego domu białe płótno i patrząc jak ludzie zostawiają na nim ślady swoich butów, nikt nie rozumiał o co jej chodzi i czym jest perfomance. Stopniowo oswajała więc „publiczność” ze swoją sztuką.

Bardzo szybko dołączyła  też do prądu  XX-wiecznej sztuki, zwanego Fluxus.

„Fluxus charakteryzował się znoszeniem granic między tradycyjnie pojmowaną sztuką a prozą życia. Formy działania artystycznego były tylko częściowo zaplanowane, dopuszczały udział widzów. Były bardzo różnorodne: od rzeźby i malarstwa do happeningów i eksperymentalnej muzyki i poezji. Niekiedy akcje Fluxusu nosiły akcenty polityczne. Artyści Fluxusu wnieśli duży wkład w rozwój happeningu, performance, konceptualizmu i mail art (sztuka poczty). Charakterystyczne dla tego ruchu jest uznanie w działaniach sztuki czynnika przypadku, amatorskości (tendencja, której można szukać już u dadaistów). Działania te cechuje też spontaniczność, podobne poczucie humoru, czasem ironiczne ale bardziej przypominające dziecięcą radosność (była to zabawa w sztukę, zabawa sztuką, sztuka zabawy), jednak przy całym dystansie tej sztuki okazały się te działania również trafną refleksją i ważnym głosem w dialogu o sztuce.”

źródło: Wikipedia

I od tamtej pory jej sztuka płynęła  i nadal płynie (Fluxus po łacinie oznacza płynąć), a ona razem z nią. Tworzy prace perfomance, które wymagają od widza zaangażowania i uczestnictwa. Zaprasza na przykład w „Cut Piece” do obcinania swojego ubrania, które ma na sobie, aż oczom obserwatorów ukaże się jej nagie ciało.

Innym razem daje widzom do dyspozycji żywe „Drzewo życzeń”, prosząc by ozdobili je karteczkami z zapisanymi na nich życzeniami. Tak też stało się 18 września na drugim piętrze  warszawskiej galerii handlowej „Złote Tarasy”, kiedy to Yoko Ono po raz kolejny odwiedziła Polskę. Wtedy też otworzyła swoją wystawę  „Fly” w Centrum Sztuki Współczesnej w Zamku Ujazdowskim prezentującą wiele prac z cyklu „Instrukcje” i stanowiącą ciekawy przekrój jej twórczości.

Pierwszego dnia wystawy można było porozmawiać z Yoko Ono przez telefon wiszący na jednej ze ścian  Centrum Sztuki Współczesnej. Artystka dzwoniła na niego kilka razy, czekając aż ktoś go odbierze.

W jednej z sal postawiono także stół, na którym znalazły się potłuczone talerze i kubki, a na ścianie widniał napis „Naprawiajcie tak, jakbyście naprawiali świat”. Do dyspozycji dano klej, sznurek i taśmę samoklejącą.

Na wystawie można obejrzeć także 25-minutowy film pt. „Fly”, w którym mucha wędruje po nagim ciele kobiety. Wystawę można oglądać do 26 października 2008 roku, a prace  i instrukcje Yoko pokazane zostaną także na ulicach Warszawy (na witrynach sklepowych, plakatach)  i na Infoscreen’ach warszawskiego metra. Instrukcje z jednej strony stanowią  najczęściej praktyczny komunikat, a swoją formą mocno przypominają japońskie haiku.

zdjęcie pochodzi ze strony http://miasta.gazeta.pl/warszawa/51,34861,5702253.html?i=2

Yoko Ono ma w swoim dorobku inne bardzo ciekawe prezentacje, które mimo tematu są bardzo pogodne i niosą ze sobą radość życia. Do takich należy instalacja „Ex It” z 1997 roku. Wyobraźcie sobie trumny, pewnie nasuwa się nieprzyjemne skojarzenie, trumny, z których wyrastają drzewa, a temu wszystkiemu towarzyszy uspokajająca melodia z odgłosami ptaków.

Yoko bardzo często odwołuje się w swojej twórczości do problemów współczesnego świata – niesprawiedliowośc, wojen (jest wielką zwolenniczką pokoju), problemów kobiet – współpracuje z ruchami kobiecymi na całym świecie i wspiera projekty oraz kampanie na rzecz kobiet.Podobne wpisy:

• Salvador Dali
• Oscar Wilde

Yoko Ono instruuje is a post from: Sztuka

Całkiem niedawno odbyły się wybory Miss Polonii 2008, a jury po raz kolejny próbowało oszacować kobiece piękno i wskazać ideał. Myślę sobie, że piękno to jednak pojęcie mocno względne, podobnie jak kontrastująca z nim brzydota, a mimo to za najbrzydszą kobietę świata uznano, żyjącą w latach 1834-1860, Julię Pastranę.

Meksykańska kobieta, odkupiona od swojej matki przez późniejszego męża Theodora Lenta, występowała jako atrakcja w wielu krajach Europy ze względu na swoją specyficzną urodę. Jej całe ciało (za wyjątkiem spodu stóp i wewnętrznej części dłoni) pokryte było włosami, a twarz i układ szczęki upodobniały ją do zwierzęcia (małpy, niedźwiedzia).

Oglądając Julię Pastranę i jej występy, słuchając jej ładnego śpiewu i gry na instrumentach, mało kto pewnie zastanawiał się co czuła, spoglądając na rozentuzjazmowany tłum gapiów.

Do wnętrza Julii Pastrany postanowiła zajrzeć Olga Tokarczuk, w opowiadaniu „Najbrzydsza kobieta świata” należącym do literackiego zbioru „Gra na wielu bębenkach”(książka została nominowana do Literackiej Nagrody NIKE 2002). Inspiracją stała się wizyta pisarki w Patologisches Museum, w którym na własne oczy mogła zobaczyć „najbrzydszą kobietę świata”.

„Myślał o niej, leżąc na wznak w hotelowym łóżku. Patrzył wprost w wilgotną, nie wietrzoną hotelową ciemność. Taka gęsta przestrzeń sprzyjała jego wyobraźni. Leżał i zastanawiał się, jak to jest być kimś takim jak ona. Jak to się czuje od środka. Jak widzi się świat oczami podobnymi do oczu świni, jak wdycha się powietrze zniekształconym nosem, czy czuje się te same zapachy? I jak to jest, gdy dotyka się codziennie siebie, przy myciu, drapaniu się, przy okazji tych wszystkich, drobnych nieistotnych gestów?”

Olga Tokarczuk – „Gra na wielu bębenkach”

Julia Pastrana jako niemowlę została oddana do objazdowego cyrku i już od samego początku stała się sensacją – dziewczynka z brodą, potem kobieta o odrażającym wyglądzie.

„Stała bez ruchu, świadoma, że wpatrują się w nią dziesiątki oczu, że chciwie spijają każdy szczegół, by potem opowiadać tę twarz znajomym, sąsiadom albo własnym dzieciom, by go sobie przywołać, porównując w lustrze ze swoją twarzą.”

Olga Tokarczuk

Wielokrotnie próbowała porzucić tak nieludzki sposób życia, buntując się przeciwko postrzeganiu jej jako bezosobowej atrakcji, pozbawionej uczuć i pragnień, ale zbyt często słyszała:

„Wychowałaś się w cyrku. Chcesz, potrzebujesz, żeby na ciebie patrzono. Umarłabyś bez wzroku ludzi.”

Marząc o mężczyźnie i ucieczce z samotności, nie zauważyła nawet, że człowiek, który się jej oświadcza jest wyrachowanym handlarzykiem. Przyjęła więc oświadczyny.

„I było to dziwne, bo ona stała się jego najcenniejszym dobrem. Mógł płacić za wino jej brzydotą. Mało tego, opisem jej twarzy mesmeryzował młode, piękne kobiety, które kazały sobie mówić o niej nawet wtedy, gdy potem już nagie pod nim leżały.”

Olga Tokarczuk

Potem urodziła mu dziecko, które podobnie jak ona, swoją sposobnością przypominało bardziej zwierzę niż człowieka.

„Stał się podwójny. Chciał, żeby urodziła dziecko takie samo jak ona – mieliby wtedy jeszcze więcej kontaktów, jeszcze więcej zaproszeń. W razie czego byłby ubezpieczony na długie życie, nawet gdyby jej coś się stało. Może stałby się słynny? Ale zaraz potem przychodziła paniczna myśl, że dziecko będzie potworem. Że najchętniej wyrwałby je z jej brzucha, żeby je ochronić od jej zatrutej, niosącej złe cechy krwi.”

Olga Tokarczuk

Olga Tokarczuk doskonale i w sposób niemal poetycki przedstawiła uczucia i emocje swoich bohaterów (bohaterów zaczerpniętych z życia), z jednej strony posługując się momentami odrażającymi naturalistycznymi opisami, z drugiej – dotykając ludzkiego dna i jego wewnętrznych wstrząsających rozterek.

„o wtedy pojawiło mu się w głowie pytanie, którego nie mógł jej zadać: Kim ty jesteś?” „Kim ty jesteś?” Kim ty jesteś?”, powtarzał sobie i nawet nie spostrzegł, kiedy zaczął je w myśli zadawać innym, a nawet samemu sobie, przed lustrem, przy goleniu. Było tak, jakby odkrył jakąś tajemnicę – że wszyscy są przebrani. Że te ludzkie twarze są maskami, jakby się całe życie było na weneckim balu. Fantazjował czasami po pijanemu – bo na trzeźwo nie dopuszczał do siebie takich bzdur – że zdejmuje te maski, a one z lekkim trzaskiem przyklejonego papieru odsłaniają – co? Nie wiedział.”

Olga Tokarczuk

Cała literacka próba sięgnięcia do wnętrza i życia historycznej postaci mogłaby zakończyć się słowami Emersona „Choćbyśmy cały świat zeszli w poszukiwaniu Piękna, nie znajdziemy go nigdzie, jeżeli nie nosimy go w sobie”. Kto zatem był Piękną, a kto Bestią?

Zapraszam do lektury „Gry na wielu bębenkach” i delektowania się słowem.

Podobne wpisy:

• Urszula Jarosz, Jerzy Gracz – Ona i On całkiem zwyczajna historia
• Haruki Murakami skończył 63 lata

Najbrzydsza kobieta świata is a post from: Sztuka

"Portret młodej kobiety w zielonej sukience"

Kubistyczne stylizacje, twarde formy, ostra kolorystyka i manieryzm – być może niewiele to wyjaśnia, tym bardziej, że te cechy odnaleźć można na wielu pracach różnych artystów, ale gdy doda się, że dotyczą one malarstwa pięknej kobiety, pasjonaci kolorów i płótna (a może nie tylko) na pewno odgadną o kogo chodzi. Na świecie tak samo znana jak Frida Kahlo i Camille Claudel. Przedstawicielka art deco.

Tamara Łempicka lub też Tamara de Lempicka (tak podpisywała swoje obrazy), a właściwie Maria Górska przyszła na świat w 1895 (1898) w Warszawie jako córka Polki i Żyda. Od dziecka interesowała się sztuką, co w końcu znalazło swoje odzwierciedlenie w jej obrazach malowanych początkowo w celach zarobkowych. Jako matka Marii Krystyny i żona załamanego po pobycie w więzieniu Tadeusza Łempickiego musiała utrzymywać rodzinę. Paryskie uliczki przyjęły ją bardzo dobrze, zwłaszcza, że ścieżki kobiecej kariery zostały już przetarte przez emancypatki.

Pierwsze jej pracy ukazały się w Salon d’Automne w 1922 roku i od razu zostały zauważone przez krytyków. Zasłynęła serią portretów – malowała znanych ludzi, akty nasycone erotyzmem i martwą naturę. Uwielbiała szokować, być w centrum uwagi i przekraczać wszelkie możliwe bariery – czyniła to nie tylko swoją twórczością, ale sposobem bycia i życia. Nie obce były jej narkotyki i związki z kobietami.

Jej obrazy pełne manieryzmu zwracały uwagę oziębła, ostrą kolorystyką oraz kubistyczną geometrią. Często sięgała po tematy erotyczne, wyginając lubieżnie bohaterki swoich obrazów, ale nie zabrakło na jej płótnach także tematów religijnych.

 Podobne wpisy:

• Smutne kobiety Stelli Im Hultberg
• Portrety trumienne

Perwersyjna wersja sztuki Ingresa is a post from: Sztuka

Z fotografikiem aktów Adrianem Kwidzyńskim rozmawia Magda Buraczewska.

- Witam. Wypadałoby na wstępie przedstawić Pana czytelnikom, a kto może wiedzieć o Panu więcej niż Pan sam?

- Niewiele mam do powiedzenia o sobie. Skończyłem 30 lat, wyłysiałem do połowy, noszę mocne okulary. Zawodowo zajmuję się marketingiem, trochę fotografią. Staram się być dobrym człowiekiem, żyć mądrze i świadomie. Chyba tyle wystarczy.

- Kiedyś w telewizji usłyszałam, że istnieje różnica między fotografem, a fotografikiem. Pan też oddziela te dwa pojęcia?

- Nie mam wykształcenia fotograficznego, nie zastanawiałem się nigdy nad tym.

- Kiedy zaczęła się Pana przygoda z fotografowaniem?

- Od mojej pierwszej lustrzanki – rosyjskiego Zenita. Miałem wtedy 18 lat. Fotografowanie cyfrowe od czasu Nikona D70  czyli jakieś 4 lata temu.

- Jakie byłoby Pana życie bez fotografowania?

- Szybsze, mniej kolorowe. Pewnie nie zachwycałbym się tak bardzo światem i ludźmi jak teraz.

- Przygotowując się do wywiadu obejrzałam sobie Pana internetowe portfolio i zauważyłam, że dominują w nim portrety, zdjęcia ludzi i akty. Skąd taka „specjalizacja”?

- Ludzie. Uwielbiam fotografować ludzi. A kobiety są przecież najpiękniejszymi ludzkimi istotami.

- Podobno akty fotograficzne są najtrudniejszą dziedziną fotografii. Czy Pan potwierdza tą opinię?

- Zdecydowanie potwierdzam. Bardzo trudno jest pokazać ciało w sposób niebanalny, ciekawy. Wielu ludziom wydaje się, że wystarczy zdjąć z modeli ubranie i pokazać kawałek pupy czy piersi i mamy już akt. Niestety zwykle jest to tylko kawałek pupy lub piersi. Nagie ciało to tylko mięśnie i skóra. A potrzebne jest nam klimatyczne, rzeźbiące światło, atmosfera, czasami historia, ciekawy człowiek, coś co spowoduje, że zatrzymamy się nad tym zdjęciem dłużej niż 5 sekund. Nie wiem czy do tej pory udało mi się zrobić tak dobre zdjęcie. Tak naprawdę jestem dopiero na początku swojej fotograficznej drogi. Mam wrażenie, że dopiero od jakiegoś czasu zaczynam bardziej świadomie robić zdjęcia.

- Fotografując zastanawia się Pan nad granicą między pornografią, a sztuką?

- Nie zastanawiam się nad żadnymi granicami. Po co? Kto to ocenia? Kto o tym tak naprawdę decyduje? Coś co 15 lat temu było pornografią dzisiaj jest w serialach telewizyjnych i w reklamach mydełka Fa.  Czy Saudek jest artystą czy pornografem? Kim jest Andrew Blake? Zboczeńcem czy wizjonerem? W końcu i tak odbiorca decyduje czy mu się podoba czy nie i nie ma znaczenia w jakie ramy i opisy to zamkniemy.

- Na czym zależy Panu najbardziej, kiedy fotografuje Pan nagość?

- Na tym, żeby chociaż trochę uchwycić piękno ciała, tak jak je odczuwam i sobie wyobrażam i żeby obraz ten przemówił do oglądającego.

- Czy łatwo jest znaleźć właściwą modelkę, która mogłaby zapozować do aktu i czy w ogóle istnieje ktoś taki jak „właściwa modelka”?

- W dzisiejszych internetowych czasach teoretycznie łatwo. Praktycznie jest z tym różnie. A termin „właściwa modelka” jest chyba trochę „niewłaściwy”. Każdy jest na swój sposób ciekawy wizualnie – trzeba to tylko (lub aż) złapać, znaleźć, uchwycić.

- Co stanowi największą przeszkodę w sesjach, na których fotografuje Pan nagie ciała?

- Brak czasu na te sesje właśnie.

- A gdyby Panu ktoś zaproponował pozowanie do aktu?

- Byłyby to jedne z najbrzydszych aktów w historii fotografii.

- Jakich artystów fotografików ocenia Pan jako „najlepszych” i dlaczego?

- Jan Saudek – poczucie humoru, dystans, styl, brak schematów, malarskość – uwielbiam go za wszystko. Andreas Bitesnich – forma, piękno, odcienie i kontrasty czarnobieli. Helmut Newton – za bycie Helmutem Newtonem. Andrew Blake – klimat, stylizacje i niesamowity ładunek erotyczny, za to jak pięknie pokazuje kobiety.

- Pozwoli Pan, że zadam teraz nieco niedyskretne pytanie – czy Pana kobieta nie ma nic przeciwko temu, że jej mężczyznę otaczają nagie kobiece ciała?

- Wcale tych ciał nie jest tak wiele. Kiedyś trochę miała, teraz nie jest już to problem. Fotografowanie nagich kobiet niekoniecznie oznacza sypianie z nimi. Ufamy sobie po prostu.

- Tym pozytywnym akcentem zakończmy. Bardzo dziękuję.

- To ja dziękuję.

Z fotograficzną galerią artysty można zapoznać się na stronach:

http://plfoto.com/149359/autor.html

http://plfoto.com/133081/autor.html

 Podobne wpisy:

• Nie oceniam zdjęć znajomych

Nagie ciało to tylko mięśnie i skóra is a post from: Sztuka

Czasem zastanawiam się czy to przypadek, że tak wiele bardzo utalentowanych artystów nie może zaznać w życiu szczęścia, bo nie zaznał go na pewno Amedeo Modigliani. Wyśmienity włoski rzeźbiarz i malarz pochodzenia żydowskiego. Czyżby, aby tworzyć musiał być nieszczęśliwy.

Amedeo Modigliani – przyszedł na świat w 1884 roku. Już od dziecka był bardzo słaby i chorowity, a jego siłą był talent malarski, który popychał go w stronę szkół artystycznych. Zawiedziony jednak wykładanymi przedmiotami i sposobem nauczania wybrał malowanie na ulicy. To też przyczyniło się do pogłębienia jego nałogów – coraz częściej sięgał po alkohol i narkotyki. „Tułał się” od kochanki do kochanki, co wzmacniało tylko jego samotność.

„Człowiek, którego zachowanie, postawa, wygląd symbolizują bałagan, w istocie jest szalenie perfekcyjny. Stara się osiągnąć mistrzostwo, a dzięki morderczej pracy i wielkiemu talentowi przełamuje bariery nie do pokonania przez innych”

Chwile szczęścia Modigliani mógł przeżyć jedynie u boku pięknej dziewiętnastolatki Jeanne Hébuterne.

Szczęście nie trwało jednak zbyt długo. Zdrowie Amadeo gwałtowanie ulegało pogorszeniu. Do tego doszło jeszcze poczucie artysty o byciu niedocenionym i nieszanowanym. W wieku 36 lat umiera z powodu gruźliczego zapalenia opon mózgowych. Zaraz po nim, będąca w ciąży, Jeanne Hébuterne wyskakuje z okna.

Mimo tak krótkiego życia i ówczesnego niedoceniania możliwości twórczych Modigliani’ego pozostało po nim wiele wartościowych prac, które dziś z kolei uznawane są za doskonałe, a nazwisko samego artysty widnieje w Złotej Księdze Sławnych Ludzi.

Modigliani malował głównie portrety ludzi. Przyrównać je można do afrykańskich masek, tak jakby wzorowane były na prymitywnej sztuce Afryki. Długie szyje kobiet, ozdoby, dostojność postaci i tajemnica.

Bardzo często malował swoją ukochaną. Podobno spytała go kiedyś czemu nie maluje jej oczu, na co Amadeo odpowiedział, że namaluje dopiero wtedy, kiedy dotknie głębi jej duszy.

Widocznie tak też się stało, bo z czasem oczy z portretów Jeanne były coraz wyraźniejsze.

Twarze ludzi z portretów Modigliani’ego pełne są dostojeństwa, elegancji, klasyki i uduchowienia i chyba to właśnie sprawia, że chce się na nie patrzeć.

„Dla Dedo wszystko po prostu dążyło w kierunku czystości w sztuce. Jego nieznośna duma, nieugięta niewdzięczność, arogancja. Wszystko to wyrażało nic innego jak jego tęsknotę za krystaliczną czystością, całkowitą szczerością w stosunku do samego siebie w życiu i sztuce, a to nie wykluczało zaufania, jakie w nim pokładano. Był cięty, lecz także delikatny jak szkło i, żeby tak rzec, tak nieludzki, jak szkło. I było to bardzo charakterystyczne dla tej epoki, która mówiła wyłącznie o czystości w sztuce.”

Wikipedia

Zapraszam do wielkiej galerii prac artysty – galeria

 Podobne wpisy:

• Twarz plakatu Brave 2011
• Kolor – przyjaciel czy wróg?

Dostojne twarze Modiglianiego is a post from: Sztuka

Mogą niepokoić, przerażać, intrygować, bo przedstawiają kobiety znajdujące się niczym w stanie letargu, depresji czy śmierci za życia. Trupio blade twarze śpiących królewien, martwe spojrzenia spod prawie zamkniętych oczu budzą pewien niepokój i trwogę. Wyrażają coś nieuchwytnego i trudnego do opisania słowami. Obrazy Magdy Moskwy…

Magda Moskwa – urodzona w 1967 roku, absolwentka PWSSP w Łodzi. Zdobyła dyplom w pracowni malarstwa oraz druku dekoracyjnego. Malarka projektująca unikatowe ubrania, projektantka malująca. Należy do stowarzyszenia artystów św. Jerzego w Łodzi.

„Jest uznawana za jedną z najciekawszych polskich artystek młodego pokolenia. W malarstwie hołduje tradycyjnemu warsztatowi, stosuje laserunki i werniksy, tworzy z pietyzmem i wirtuozerią dawnych mistrzów – powoli, najwyżej kilka obrazów rocznie. Swoje prace prezentuje nieczęsto, a sprzedaje jeszcze rzadziej.”

Independent

Artystka nazwała kiedyś kobiety ze swoich obrazów Nomanami. Powołując się na łacińskie i angielskie znaczenie słowa (no man, nomos) znaczyłoby to tyle co nikt, żaden, każdy. Takie właśnie bliżej nieokreślone postacie trafiają na obrazy Magdy Moskwy. O tym, że to kobiety świadczą ślady piersi oraz kwiaty we włosach, kokardy przy bluzkach, wstążki na butach.

Choć malarstwo artystki nie należy do najbardziej realistycznych (za to naturalistycznych jak najbardziej)| i nie przedstawia portretów realnych ludzi, to doskonale oddaje cielesną naturę człowieka. Sińce i opuchnięcia pod oczami, niezdrowe rumieńce, przygaszone twarze i zmarszczki to wszystko burzy modelowe podejście do ciała. To nic, że takie widoki nie należą do najprzyjemniejszych. Magda Moskwa nie upiększa rzeczywistości, ale jednocześnie nie deformuje jej. Przedstawia ludzi takimi, jakimi są, gdy nikt ich nie widzi – ze smutkiem, zamknięciem przed światem i obojętnością.

Obrazy z kobietami w roli głównej nawiązują do dawnych trumiennych portretów, które wcale nie przedstawiały ludzi martwych, bo z ich twarzy przebijało życie. U Magdy Moskwy życie kobiet, jako tych wiecznie trwających, wypływa z kolorowych wstążek, paznokci, falban, koronek i bujnej roślinności przekraczającej granicę śmierci. W twarzach pozornie nieobecnych ludzi dostrzec można pewną magię i duchową prawdę.

„Portret trumienny – realistyczna podobizna osoby zmarłej, jeden z elementów castrum doloris. Pierwsze portrety trumienne pojawiły się w Egipcie (tzw. portrety fajumskie).”

Wikipedia

Wewnętrzne lęki, samotność, paraliżujący strach i obsesyjne wizje kobiet prezentowanych przez Magdę Moskwę zdają się wyjaśniać skąd u nich ta śpiączka, skąd pół życie – pół śmierć.

Płaskie spojrzenie na postacie z obrazów staje się przestrzenne i bardziej realne dzięki wypukłościom nadanym odpowiednim elementom portretów.

Zapraszam na stronę artystki http://www.magdamoskwa.art.pl

Podobne wpisy:

• Smutne kobiety Stelli Im Hultberg
• Dostojne twarze Modiglianiego

Portrety trumienne is a post from: Sztuka