Chociaż wakacje zbliżają się ku końcowi, nikt nie musi obawiać się braku atrakcji w przyszłości. Już we wrześniu odbędą się dwa spotkania literackie z autorem książki „Kiedy Atena odwraca wzrok”, które przygotowało Wydawnictwo Muza  SA.

Autor, czyli Jakub Szamałek, jest absolwentem Uniwersytetu Oksfordzkiego i doktorantem na wydziale nauk klasycznych Uniwersytetu Cambridge. Oprócz książki „Kiedy Atena odwraca wzrok” ma na swoim koncie także artykuły popularnonaukowe. Prowadzi również blog poświęcony sztuce antycznej.

Siódmego września odbędzie się pierwsze ze wspominanych spotkań. Osoby, które chciałyby poznać pisarza, muszą udać się do Mińska Mazowieckiego. To właśnie tam w Miejskiej Bibliotece Publicznej odbędzie się spotkanie, które poprowadzi Dariusz Mól. Planowany start – godzina 18:30. Miejska Biblioteka Publiczna mieści się przy ulicy Piłsudskiego 1a.

Drugie spotkanie odbędzie się szesnastego września i tym razem zainteresowani spotkaniem z autorem powinni odwiedzić Młodzieżowy Dom Kultury „Pałacyk”. Poprowadzi je Gerard Położyński, natomiast fragmenty kryminalnej powieści przeczyta Stanisław Banasiuk. Spotkanie zacznie się o godzinie 18:00. Młodzieżowy Dom Kultury „Pałacyk” znajduje się na ulicy Kościuszki 41.

Organizatorami pierwszego spotkania są Miejsca Biblioteka Publiczna w Mińsku Mazowieckim i Wydawnictwo MUZA SA, natomiast za przygotowanie drugiego, oprócz wspomnianego wydawnictwa, odpowiadają: Pruszkowska Książnica i MDK „Pałacyk”.

Książka „Kiedy Atena odwraca wzrok” to powieść kryminalna osadzona w antycznych Atenach, która spotkała się z dobrym przyjęciem czytelników.Podobne wpisy:

• Czy można nauczyć się rysować?
• Majowe premiery filmów na DVD

Dwa spotkania z Jakubem Szamałkiem is a post from: Sztuka

Jedną z najlepszych książek, jaką kiedykolwiek miałam możliwość przeczytać, był „Amulet” autorstwa Roberto Bolano. Ten chilijski poeta i prozaik postanowił przedstawić w odrębnej publikacji postać znaną z powieści pod tytułem „Dzicy Detektywi”, co ma przybliżyć czytelnikowi sylwetkę Auxilio Lacouture. Już sam tytuł sugeruje nam, że jest to opowieść tajemnicza, w której znajdziemy nutkę przeznaczenia i ciążącego fatum. 

Akcja rozgrywa się w Meksyku, w środowisku młodych, bardzo zdolnych poetów i malarzy. Już od pierwszych stron mamy wrażenie, że jedynym z poruszanych tematów jest historia Latynosów walczących o niepodległość, honor, godność i niezależność. Ten problem został bardzo dokładnie opisany, a nasza bohaterka ciągle do niego powraca. Widać, że jest to dla niej najbardziej przełomowe wydarzenie życia. Nie do końca możemy stwierdzić czy wszelkiego rodzaju proroctwa i przepowiednie nie są powodem niejako rozszczepienia jaźni Auxilio. Czasami czytelnik ma wrażenie, że jest to kobieta obłąkana, chora psychiczne, która nie odróżnia teraźniejszości od przeszłości – nie mamy pewności co jest prawdą, a co się z nią mija.

Można także zastanowić się nad tym czy Auxilio nie jest w stanie śmierci klinicznej i wspomina jedynie najważniejsze momenty ze swojego życia, snując się po meksykańskich ulicach i chętnie zaglądając do barów. Wiemy, że chce walczyć w obronie wolności i ideałów, ale nie wiemy w imię kogo chce to robić…

Jest to niewątpliwie pozycja idealna dla tych osób, które lubią logicznie myśleć przy czytaniu i snuć domysły. Zdecydowanie tego wymaga od nas autor – byśmy sami zinterpretowali zarówno postać głównej bohaterki, jej przygody oraz teorie. Nie jest to lekka powieść na długie jesienne wieczory. Jest to książka, która skłania do przemyślenia tego co przeczytaliśmy i zastanowienia się nad tym oraz własnej interpretacji historii doświadczonej przez los kobiety.

„Amulet”
Roberto Bolano
tłum. Tomasz Pindel
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

ISBN 978-83-7495-943-8
Format: 130 x 205 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 132Podobne wpisy:

• Czekając na Roberta Capę
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Roberto Bolano – Amulet is a post from: Sztuka

Artysty z Gdyni, Sopotu i Gdańska zaprezentowali swoje umiejętności i dokonania na specjalnym festiwalu. „Metropolia jest Okey” umożliwił widzom zapoznanie się z ich twórczością związaną między innymi z tańcem, muzyką i sztuką.

Celem festiwalu jest nie tylko promowanie miast, ale też zachęcenie ludzi do wspólnego działania. Nie trzeba też dodawać, że takie prezentowanie swoich umiejętności wokalnych lub tanecznych jest bardzo motywujące.

Od 27 do 29 grudnia artyści połączą swoje siły, żeby zapewnić widzom dobrą zabawę. Nikt nie powinien martwić się miejscem imprezy, gdyż pokazy odbywają się każdego dnia w każdym z wymienionych wcześniej miast. Dzięki takim inicjatywom, ludzie integrują się ze sobą i mogą przekonać się, jak bardzo utalentowani artyści mieszkają w ich mieście – wbrew pozorom wiele osób nie ma o tym zielonego pojęcia.

Program Festiwalu „Metropolia jest Okey” jest niezwykle zróżnicowany, więc każdy powinien znaleźć coś dla siebie. Miłośnicy jazzu będą mogli posłuchać muzyki ze swojego ulubionego gatunku, podobnie zresztą jak fani reggae, indie rocka i wielu innych gatunków. Osoby, które zamiast słuchać muzyki wolą raczej pochłaniać książki, będą mogły spotkać się z pochodzącymi z trójmiasta pisarzami.

Pomysłodawcą tego niecodziennego przedsięwzięcia jest Lawrence Okey Ugwu (obecnie zajmuje on stanowisko dyrektora Nadbałtyckiego Centrum Kultury). Warto dodać, że każdego roku festiwal robi na widzach coraz większe wrażenie. Tego typu inicjatywy są bardzo korzystne i można tylko mieć nadzieje, że inni będą postępowali podobnie i zrobią coś dla swoich miast.Podobne wpisy:

• Wystawa van Eycka
• Koncert Lady Gagi w Gdańsku

Metropolia jest Okey is a post from: Sztuka

Susana Fortes to wyśmienita dziennikarka i pisarka. Jedną z jej książek jest ta pod tytułem „Czekając na Roberta Capę”. Dzięki nietuzinkowemu talentowi jej książki zostały przetłumaczone na dziesięć języków, a ona sama została obsypana licznymi nagrodami literackimi. 

„Czekając na Roberta Capę” to książka niezwykła, która jest biografią jednych z najbardziej znanych fotografów wojennych na świecie – Roberta Capy i Gerdy Taro. Akcja powieści rozpoczyna się w latach trzydziestych XX wieku, w stolicy Francji – Paryżu. To właśnie tutaj Gerda Pohorylle poznaje przystojnego Andre Friedmanna. Jak nie trudno się domyślić, może skończyć się to tym, że pomiędzy młodym Węgrem i polską Żydówką rozwinie się namiętny romans. I tak właśnie się dzieje. Urokliwa Gerta nie chce przyznać się do miłości, gdyż przez cały czas myśli o swoim ukochanym, z którym wymienia korespondencje.  Jest kobietą o bardzo silnym charakterze, cechuje ją kreatywność, wytrwałość w działaniu i odwaga. To właśnie ona tworzy postać Roberta Capy – mistrza fotografii reporterskiej. Dzięki swojej wyobraźni i inteligencji sama uczy się sztuki robienia zdjęć i pragnie być lepsza niż Andre. Niezwykle utalentowana, bezkompromisowa kobieta wraz ze swoim partnerem podróżuje po Hiszpanii uwieczniając aparatem fotograficznym największe z bitew tamtejszej wojny domowej. Świadomie naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, chcąc podzielić się z czytelnikami swoimi obserwacjami.

Niestety, dla Grety los nie jest łaskawy. Już od pierwszych stron wiemy, że jest ona prześladowana i musi uciekać z rodzinnego miasta do Paryża, którego nie zna. Boryka się z różnymi problemami i trudnymi realiami życia na uchodźctwie. Autorka w dosyć dosadni sposób ukazała obraz kobiety prześladowanej, ale dzielnej i odpornej psychicznie. Motywem przewodnim książki jest trudna miłość między Gerdą Taro (Pohorylle) a Robertem Capą (Andre Friedmann). To właśnie na oczach czytelnika rozwija się ich związek. Doskonale opisane zostały zbliżenia miłosne bohaterów, które dodają powieści pikanterii. Oczywiście, nie zabrakło także kwestii psychologicznych, które zmuszają do przemyśleń.

Książkę czyta się niemalże jednym tchem, mimo tego że dokładnie wiemy jaki będzie jej finał – Susana Fortes nie ukrywa, że główna bohaterka zginie podczas robienia zdjęć. Znajdziemy w niej także fragmenty bardzo wzruszające, niemalże chwytające za serce (obraz zdemolowanego mieszkania czy makabryczna śmierć Kapitana Flinta). Na pewno dla osoby wrażliwej będzie to momentami lektura dosyć łzawa i mocno wzruszająca.

Przeczytanie tej książki zmusi nas do zadumy nad naszym życiem, pogonią za pracą czy zyskiem. Zetknięcie z rzeczywistością lat trzydziestych XX wieku, obrazem przerażonych matek, zdemolowanych budynków i wszechobecną śmiercią staje się dla czytelnika powodem do dosadnego uświadomienia sobie okrucieństwa wojny. Nie można zaliczyć tej publikacji do lekkich i przyjemnych. Zdecydowanie jest to pozycja dla osób pragnących wynieść z lektury coś więcej niż suchą treść. Czytając mamy wrażenie, że książka ta składa się z precyzyjnie przedstawionych zdjęć, które tworzą niezwykłą historię głęboko zapadającą w naszą pamięć.

„Czekając na Roberta Capę”
Susana Fortes
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2010

Przekład: Weronika Ignas-Madej
ISBN: 978-83-7495-863-9
Oprawa: broszurowa
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 256
Wymiary: 130 x 205 mmPodobne wpisy:

• Roberto Bolano – Amulet
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Czekając na Roberta Capę is a post from: Sztuka

Tytuł bardzo intrygujący i na pewno nie można przejść obok niego obojętnie, zwłaszcza kiedy przeczyta się na obwolucie, że pierwotnie na okładce widnieć miał inny – „Rzecz o mych smutnych kurwach” – perfekcyjne zadziałała jednak cenzura, która kazała złagodzić nieco wydźwięk wulgarnego tytułu. No więc rzecz się ma smutnych dziwek, ale jednak nie tak do końca, bo ani nie smutnych, ani nie dziwek, więc wszystkich, których gorszyć może tytuł od razu warto poinformować, że seksu tu nie znajdziemy.

Gabriel Garcia Marquez przyzwyczaił swoich czytelników do bardzo charakterystycznego dla siebie stylu pisania. Zawsze było w nim dużo magii (realizmu magicznego) i czarodziejskich słów, które chodziły za człowiekiem jeszcze długo po przeczytaniu. Tym razem jest nieco inaczej, choć równie pięknie i tajemniczo. Historia opisana przez Marquez’a dość kontrowersyjna, gdy przedstawi się ją w dużym skrócie. Oto dziewięćdziesięcioletni mężczyzna – dziennikarz, stary kawaler, który nigdy w życiu nie zaznał miłości, a spotykał się z kobietami jedynie dla tej fizycznej, pewnego razu postanawia tuż przed śmiercią uprawiać seks z dziewicą. Zaprzyjaźniona z nim właścicielka domu publicznego znajduje mu odpowiednią kandydatkę. Jest nią 14 – letnia dziewczyna – szwaczka. Seks z nieletnią? W zamyśle – owszem. W rzeczywistości – wielka spóźniona, smutna i stara miłość – coś ponad burdelowymi miłostkami, pieniędzmi i brudnym światem.

Nie było już odwrotu. Ze ściśniętym sercem wszedłem do pokoju i zobaczyłem śpiącą dziewczynkę, nagą i bezbronną w ogromnym łożu do wynajęcia, taką, jaką ją matka urodziła. Leżała na boku, twarzą do drzwi, a padające na nią bezpośrednio światło było tak intensywne, że wydobywało najmniejszy szczegół. Przysiadłem na brzegu łóżka, by przyjrzeć jej się w zauroczeniu wszystkich pięciu zmysłów. Miała czarne włosy i letnie ciało. Poddano ją jakimś zabiegom higienicznym i upiększającym, nie pomijając nawet lekko wschodzącego meszku na wzgórku łonowym. Skręcono jej włosy w loki, paznokcie u dłoni i nóg pokryto lakierem naturalnym (…)

W roku mych dziewięćdziesiątych urodzin chciałem sprawić sobie w prezencie szaloną noc miłosną z nieletnią dziewicą.

Tak pięknie mógł tę opowieść przedstawić tylko Marquez, precyzyjnie posługując się słowem i wplatając w przyziemny ciąg zdarzeń, opisy stanu ducha głównego bohatera. Wiele w nich intymnych myśli i głębokich przeżyć. Do tego brak tradycyjnych dialogów, bo wtopione są one w ciąg liter i zdań. A wszystko to po to, by na 100 stronach, z dużą dawką niedopowiedzenia, przedstawić zazdrość, fascynację, starość i wreszcie miłość, na którą podobno nigdy nie jest za późno.

Lektura książki możliwa była dzięki Wydawnictwu Muza.

Podobne wpisy:

• Urszula Jarosz, Jerzy Gracz – Ona i On całkiem zwyczajna historia
• Lars von Trier i jego najnowszy film

Rzecz o mych smutnych dziwkach is a post from: Sztuka

Kobieta – kiedyś mała dziewczynka ciekawa świata, pełna wyobraźni, uczona, że “dziewczynkom tak nie wypada”, z kompleksami, lub świadoma swej wartości; z czasem żona, matka, przyjaciółka, piastunka domowego ogniska lub oddająca się własnej karierze bizneswomen. Jaka jest współczesna kobieta? Jakkolwiek nie brzmiałaby odpowiedź, po lekturze książki “Jestem kobietą”, stwierdzam, że jestem dumna z tego (wbrew wszelkim trudnościom, jakie niesie ze sobą kobiecość), że ostatnia para moich chromosomów to XX, że jestem kobietą…

Gdybym miała w kilku tylko słowach określić jaka jest książka “Jestem kobietą” autorstwa Moniki Gajdzińskiej, na pewno powiedziałabym, że jest do granic możliwości szczera, wzruszająca i prawdziwa. Kiedy zasiadałam do jej lektury, wiedziałam co prawda, że składają się na nią prawdziwe historie kobiet należących do sopockiej grupy wsparcia, ale nie przypuszczałam, że aż tak bardzo poczuję ową prawdę i magię opowieści. Każda z pięciu opowiedzianych historii kobiet jest inna i krąży wokół innego punktu zwrotnego – raz jest nim porażka zawodowa,  ból fizyczny,  rozstanie, ciężka choroba, innym razem śmierć bliskiej i ukochanej osoby. Wszystkie jednak łączy jeden wspólny mianownik – cierpienie (różnie rozumiane) i trudne momenty życia, które przecież nieobce są nikomu z nas.

Czytając słowo po słowie, stronę po stronie czułam, że dotykam niezwykle intymnej sfery życia kogoś mi zupełnie nieznanego (w końcu obce mi kobiety postanowiły podzielić się ze mną swoimi bolesnymi doświadczeniami) – dotykam najbardziej skrytych kobiecych myśli, najgłębszych emocji i uczuć. Przechodząc do kolejnych stron wiedziałam już, że wcale nie są mi obce, że łączy mnie z nimi naprawdę wiele.

Jestem kobietą. Mogę wiele zmienić. Mogę kaprysić, chcieć czegoś albo nie chcieć, wybierać, śmiać się i bawić. Wtedy tego nie umiałam. Bywam smutna albo szczęśliwa i nie muszę się z tego tłumaczyć.

Książka pod wieloma względami jest wyjątkowa, ale dla mnie najważniejsze jest to, że mimo swojej bolesnej prawdy o nieprzewidywalności losu i wszelkich problemach dnia codziennego, zawiera w sobie ogromny ładunek nadziei i inspiracji. Pokazuje na przykładzie bohaterek “Jestem kobietą”, jak silne – my kobiety – potrafimy być, jak pięknie umiemy walczyć o siebie, naszą rodzinę i jak wiele odwagi, w zmaganiach z przeciwnościami, mogą wykrzesać z nas inne kobiety, pozwalając dostrzec to, czego same niekiedy nie jesteśmy w stanie zauważyć, wypierając z siebie wszystkie przejawy “złego”.

Monika Gajdzińska, zgrabnie władająca słowami, doskonale zadbała o to, by w każdej historii najważniejsza była jej bohaterka i emocje. Pięknie przedstawiła zawiłości losu, pokazując sedno opowieści i pozwalając czytelnikowi na samodzielne wyciągnięcie wniosków. Treść i znaczenie książki bardzo ładnie podkreślają fotografie Tomasza Stefunko, który uchwycił kobiety w wymownych pozach, sięgając do ich emocji i myśli.

Nie podejmuję się już zadań przekraczających moje możliwości. Nie jestem przecież sama i nie muszę wykazywać się nieprawdopodobną wiedzą czy siłami życiowymi, żeby sprostać każdej sytuacji. Uczę się właściwej miary i wagi rzeczy. Jeśli czegoś nie jestem w stanie zrobić, to nie robię.

Mój egzemplarz książki “Jestem kobietą” przyjemnie pachnie jeszcze świeżością i farbą drukarską, a okładka z widniejącą na niej mandalą, cicho szepce o tym, jak pozorny chaos przybiera harmonijną formę, dodając otuchy i wzmacniając najsłabszego. Mój egzemplarz od dziś, czyli od chwili, w której zrozumiałam, jak ważna to książka – nie tylko dla kobiet – znajdzie zaszczytne miejsce w domowej biblioteczce. W końcu nie każda książka tak mocno oddziałuje na emocje i sprawia, że po wytarciu oczu mokrych od łez, pojawia się nadzieja i wiara, że człowiek może zdziałać tak wiele.Podobne wpisy:

• To prawdziwy brutalizm w architekturze!
• Hafty czyli tańcowała igła z kordonkiem

Jestem kobietą is a post from: Sztuka

Jako miłośniczka prozy latynoamerykańskiej i literatury autorstwa Cortazara i Márqueza postanowiłam sięgnąć po coś, dla mnie, mniej znanego, choć pochodzącego z 1955 roku i nawiązującego do realizmu magicznego. Pewnie powieść Juana Rulfo „Pedro Páramo” pozostałaby mi wciąż nieznana, gdyby nie jej wznowienie przez wydawnictwo Znak z okazji 50-lecia wydawnictwa. Książka jest magicznie piękna i mądra i co ciekawe podobno zainspirowała Márqueza do napisania „100 lat samotności”.

Juan Preciado na łożu śmierci swej matki obiecuje jej, że odnajdzie nigdy niewidzianego ojca. Pełen ciekawości udaje się więc do małego meksykańskiego miasteczka Comala z nadzieją, że dzięki temu uzupełni lukę w swoim życiorysie. Tymczasem poznaje inny – magiczny świat, w którym przenikają się historie żywych i umarłych, gdzie dusze krążą niczym widma przeszłości wśród gruzów wymarłego miasteczka

Tajemnicze miasteczko Comala wydaje się być, z jakiegoś powodu, zupełnie opuszczone przez mieszkańców, a Juan z wielkim trudem próbuje okiełznać rzeczywistość i odnaleźć ślady ojca, który jak się okazuje doszedł do władzy przemocą i bezwzględnością, rządził w Comali biczem i gwałtem. Historia Pedro Páramo, który wbrew tytułowi nie jest głównym bohaterem opowieści, to także historia całego miasteczka – uciskanego, rabowanego, zastraszanego.  Jednocześnie jest to historia Meksyku, w którego korzeniach leży niesprawiedliwość, grabieże, brutalne walki o ziemię i ucisk najbiedniejszych.

Akcja rozgrywając się w książce nie należy do najprostszych i najbardziej oczywistych. Magia w bardzo oryginalny sposób przenika rzeczywistość i tak, jak Juan Preciado nie jest w stanie odnaleźć się w pogmatwanych historiach żywych i umarłych dusz, w świecie rozsądku i w magii urojeń, tak czytelnik wciąż błąka się po zdaniach, próbując dociec w czym rzecz i co jest fikcją, a co jawą. Na szczęście takie myślowe łamigłówki sprawiają, że „Pedro Páramo” nie jest powieścią nudną – wręcz przeciwnie. Sporo w niej pięknych, metaforycznych słów, które momentami stają się bardzo poetyckie i głębokie.

Myślę sobie, że tak pisać może tylko mądry i prawdziwy pisarz, a czytać „to” może tylko inteligentny i wymagający czytelnik.

Lektura książki możliwa była dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak.

 Podobne wpisy:

• Czym jest projektowanie publikacji?
• Fotografia jako sztuka współczesna

Pedro Páramo is a post from: Sztuka

Słowo się rzekło – 23 kwietnia miał zostać rozstrzygnięty konkurs i tak się właśnie stanie.  Lekko ubolewamy nad tym, że wzięły w nim udział tylko 3 osoby (mamy nadzieję, że kolejny przyciągnie Was bardziej), a książka „Skrzydła Serafinów”, decyzją ARTSTORE, powędruje do artstorowicza o nicku Thea, który pozostawił komentarz pod artykułem http://www.artstore.pl/z-historia-pod-jednym-dachem#comment-866. Gratulujemy! Bardzo prosimy o kontakt i informację na temat adresu, pod który prześlemy książkę (mail kontaktowy: magda@buraczewska.pl).Podobne wpisy:

• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta

The winner is… is a post from: Sztuka

Witajcie. Wiem, że smutny to czas, czas jakiś taki niemiły, przygnębiający…, ale mimo wszystko wciąż zachęcamy do wzięcia udziału w konkursie, w którym nagrodą jest bardzo dobra książka Oskara Millera – „Skrzydła Serafinów”.

Wystarczy wybrać dowolny artykuł napisany na ARTSTORE (najciekawszy, najbardziej intrygujący, zaskakujący, itp.) i go skomentować (uzasadniając wybór) –>  szczegóły konkursu: http://www.artstore.pl/sprezentujemy-ksiazkePodobne wpisy:

• Sprezentujemy książkę!
• I’m a barbie girl

Nagroda wciąż czeka is a post from: Sztuka

Witajcie nasi wierni i wytrwali czytelnicy. Być może jeszcze nie minęła satysfakcja wygranych w ostatnim konkursie książkowym, ale my chętnie sprezentujemy kolejną już książkę – „Skrzydła Serafinów” Oskara Millera, która ukazała się nakładem Wydawnictwa Klucze.

Nagrodę otrzyma od nas osoba, która wyszuka na artstore najciekawszy według siebie artykuł (najciekawszy/zaskakujący temat, jaki ukazał się na artstore) i pod wybranym tekstem zostawi krótkie uzasadnienie wyboru. Do autora najciekawszego uzasadnienia trafią „Skrzydła Serafinów”.

W razie jakichkolwiek wątpliwości i niejasności pytajcie. Na Waszą reakcję czekamy do 13 kwietnia. Czas – start!

„Skrzydła Serafinów” to książka której głównym bohaterem jest Marcel. Przeżywa on kryzys małżeński, spowodowany przez swój obsesyjny seksualizm. Analizuje zdradę oraz zachowanie swej ukochanej Mary i na każdym kroku upatruje jej wiarołomności. Marcel snuje przemyślenia na temat współistnienia dwojga ludzi obok siebie i ze sobą.  Książka śmiała obyczajowo, ukazująca czarne zakamarki ludzkiej duszy, ale także co zaskakuje – nadzieję.

ps. bardzo prosimy, abyście śledzili rozwój wydarzeń i koniecznie pozostawili adres mailowy, abyśmy mogli poinformować Was o ewentualnej wygranej.Podobne wpisy:

• Nagroda wciąż czeka
• Boże Narodzenie 2008

Sprezentujemy książkę! is a post from: Sztuka