Jako miłośniczka prozy latynoamerykańskiej i literatury autorstwa Cortazara i Márqueza postanowiłam sięgnąć po coś, dla mnie, mniej znanego, choć pochodzącego z 1955 roku i nawiązującego do realizmu magicznego. Pewnie powieść Juana Rulfo „Pedro Páramo” pozostałaby mi wciąż nieznana, gdyby nie jej wznowienie przez wydawnictwo Znak z okazji 50-lecia wydawnictwa. Książka jest magicznie piękna i mądra i co ciekawe podobno zainspirowała

Juan Preciado na łożu śmierci swej matki obiecuje jej, że odnajdzie nigdy niewidzianego ojca. Pełen ciekawości udaje się więc do małego meksykańskiego miasteczka Comala z nadzieją, że dzięki temu uzupełni lukę w swoim życiorysie. Tymczasem poznaje inny – magiczny świat, w którym przenikają się historie żywych i umarłych, gdzie dusze krążą niczym widma przeszłości wśród gruzów wymarłego miasteczka

Tajemnicze miasteczko Comala wydaje się być, z jakiegoś powodu, zupełnie opuszczone przez mieszkańców, a Juan z wielkim trudem próbuje okiełznać rzeczywistość i odnaleźć ślady ojca, który jak się okazuje doszedł do władzy przemocą i bezwzględnością, rządził w Comali biczem i gwałtem. Historia Pedro Páramo, który wbrew tytułowi nie jest głównym bohaterem opowieści, to także historia całego miasteczka – uciskanego, rabowanego, zastraszanego.  Jednocześnie jest to historia Meksyku, w którego korzeniach leży niesprawiedliwość, grabieże, brutalne walki o ziemię i ucisk najbiedniejszych.

Akcja rozgrywając się w książce nie należy do najprostszych i najbardziej oczywistych. Magia w bardzo oryginalny sposób przenika rzeczywistość i tak, jak Juan Preciado nie jest w stanie odnaleźć się w pogmatwanych historiach żywych i umarłych dusz, w świecie rozsądku i w magii urojeń, tak czytelnik wciąż błąka się po zdaniach, próbując dociec w czym rzecz i co jest fikcją, a co jawą. Na szczęście takie myślowe łamigłówki sprawiają, że „Pedro Páramo” nie jest powieścią nudną – wręcz przeciwnie. Sporo w niej pięknych, metaforycznych słów, które momentami stają się bardzo poetyckie i głębokie.

Myślę sobie, że tak pisać może tylko mądry i prawdziwy pisarz, a czytać „to” może tylko inteligentny i wymagający czytelnik.

Lektura książki możliwa była dzięki uprzejmości wydawnictwa Znak.

Podobne wpisy:

• Czym jest projektowanie publikacji?
• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta
• Opowiedz mi o śmierci
• Okładka prawdę Ci powie?

Pedro Páramo is a post from: artstore.pl

- Witaj Agnieszko. Pierwsze pytanie, jakie od razu przychodzi mi na myśl, gdy patrzę na logo Twojego wydawnictwa, to: skąd w ogóle pomysł, żeby z nim wystartować?

- Logo symbolizuje metaforę „uwolnienia myśli”. W taki właśnie sposób odbieram literaturę, dobrą literaturę.  A samo wydawnictwo powstało w moich planach zawodowych już dawno. Ale czekałam na odpowiedni moment w swoim życiu, tak aby móc połączyć pasję z innymi obowiązkami.

- A miłość do książek była od zawsze?

- Od momentu, w którym umiałam samodzielnie czytać książki i kiedy przeczytałam lekturę szkolną „Spotkanie nad morzem” Jadwigi Korczakowskiej. Ta wzruszająca historia pozostała we mnie na lata i myślę, że w pewien sposób ukształtowała także moje poszukiwania literackie.  Dla mnie ważne książki, to te które  niosą ze sobą nie tylko piękny język i zgrabną fabułę  ale przede wszystkim mają głębsze przesłanie społeczne, które czegoś nas uczą w sposób nienachalny i moralizatorski. Przy takich książkach pracowałam, zanim rozpoczęłam własną działalność i takie chciałabym wydawać pod znakiem Dobrej Literatury.

- Co w nich (książkach) jest takiego, że lubimy je czytać?

- Myślę, iż uwielbiamy książki bo odnajdujemy w nich także cząstkę siebie, przede wszystkim swoje pragnienia, marzenia, czasem problemy. Książki przenoszą nas w inny wymiar, w którym jest łatwiej, przyjemniej, w którym wszystko staje się prostsze, niekiedy znajdujemy w nich odpowiedzi na trudne i ważne pytania egzystencjalne. Ja osobiście uwielbiam książki bo uczą i pomagają. Wielokrotnie w trudniejszych momentach swojego życia sięgałam po literaturę. Nie zawsze znalazłam w niej gotowe  odpowiedzi ale nadzieję i siłę na zmierzenie się z tą sytuacją zawsze.

- Nie obawiasz się, że na rynku istnieje tyle wydawnictw, że ciężko będzie Ci przebić się ze swoimi propozycjami?

- To prawda, że jest bardzo dużo wydawnictw i wiele ciekawej literatury. Pewnie nie będzie łatwo ale mam nadzieję, że autentyzm tego co proponuję pomoże mi wyróżnić się w jakiś sposób. Jest wiele propozycji na rynku wydawniczym ale mamy także miliony czytelników w Polsce. Wierzę, iż moja oferta trafi do określonej grupy osób, która polubi książki Dobrej Literatury.

- Ufasz swojemu doświadczeniu wydawniczemu?

- Ufam swojej intuicji. A doświadczenie nabywam z każdą książką, nad którą pracuję. I za każdym razem jest ono inne i uczę się czegoś nowego. Dla mnie nie ma takich samych książek dlatego każda, przy której pracowałam  i  jako współpracownik, i teraz już jako samodzielny wydawca zasługuje na inne, indywidualne podejście.  To nie jest dla mnie tylko produkt. Za tym kryje się autor, cały zespół pracujący przy jej powstawaniu, przeżycia i emocje tych wszystkich osób i oczywiście czytelnik, który po nią sięgnie szukając ważnych dla siebie odpowiedzi.

- Co zamierzasz wydawać? Jakich autorów? Jaki rodzaj literatury?

- Obecnie skupiamy się na literaturze faktu, ze szczególnym uwzględnieniem reportażu społeczno – obyczajowego, również literaturze pięknej oraz publicystyce poradnikowej z dziedziny psychologii.
Pierwsza książka polskiej autorki Moniki Gajdzińskiej to literatura faktu, kolejną wydaną pozycją będzie reportaż powieściowy holenderskich dziennikarzy, którzy opisują własną historię – podróż do Chin ze swoimi adoptowanymi, nastoletnimi córkami. Dziewczynki są z pochodzenia Chinkami, od urodzenia wychowane w innej kulturze. Ciekawa opowieść o zderzeniu się dwóch światów a przede wszystkim o dziecku i jego odczuwaniu swojej inności i konflikcie wewnętrznym, który pojawia się w takiej sytuacji. Będą także autorzy piszący  w języku greckim, włoskim, hiszpańskim, portugalskim również  niemieckim i chorwackim.  Nie zamykam się także na inne języki europejskie. Najważniejsze jest przesłanie i czy książka może być ważna także dla czytelnika polskiego. Powinnam także podkreślić, iż jesteśmy małą oficyną wydawniczą, co ma wpływ na czas, w jakim te wszystkie propozycje się pojawią na rynku polskim. To ważna informacja dla tych mało cierpliwych pasjonatów literatury : )

- Rozumiem, że chcesz postawić na jakość wydawanych książek. Myślisz, że można nią jeszcze konkurować z komercją?

- Wierzę, że tak jest ale nie jestem też przeciwniczką komercji. Jest także potrzebna, chociażby po to aby zróżnicować nasz rynek. Jesteśmy różni, mamy różne potrzeby, szukamy inspiracji życiowych w sposób jaki znamy bądź akceptujemy. Nie ma w tym nic złego jeśli nie prowadzi to do sytuacji patologicznych. Poza tym,  każdy z nas tzw. „jakość” pojmuje inaczej i ja nie zamierzam z tym dyskutować. Kierując się własną wizją, słuchając przy tym osób, które ze mną współpracują będę dążyła do tego, aby pod znakiem Dobrej Literatury powstawały książki, które uznamy za warte pokazania światu. Każda z nich będzie miała swoje własne przesłanie i jeśli trafi do grupy osób, którym w jakikolwiek sposób pomoże, to nasz cel będzie osiągnięty.

- Nie lepiej podążać za trendami wydawniczymi, wydając literaturę lekką, łatwą i przyjemną, zarabiając na tym spore pieniądze?

- Nie wiem, ponieważ w swojej pracy zawodowej nie kierowałam się wyłącznie, tym aby było łatwo i przyjemnie. Tak, jak nie uważam, aby literatura tzw. „łatwa i przyjemna” miała być czymś niestosowanym. Każdy z nas ma własny system wartości i sposób na samorealizację. Mój jest taki, aby książki które wydaję miały głębsze przesłanie społeczne. I mam nadzieję, iż  będę miała na opłacenie  rachunków żyjąc wyłącznie ze swojej pasji : )

- Na pierwszy ogień trafi „Jestem kobietą” – dlaczego na początek taka propozycja?

- Bo też jestem kobietą : ), bo spotkałam ciekawą osobę, jaką jest Monika Gajdzińska i wiedząc jakie bogactwo myśli i przeżyć nosi w sobie pokusiłam się o złożenie jej propozycji napisania takiej historii.
I w końcu jest to pozycja, która otworzy pewną serię pt. „Jestem…” opowiadającą prawdziwe, ważne historie, które  dają nadzieję  i inspirują do  zmiany w naszym życiu.

- Powiedz czego Ci życzyć na tej debiutanckiej drodze wydawcy?

- Aby moje książki nie tylko „były” ale przede wszystkim pomagały.

- Więc niech tak się stanie.

Podobne wpisy:

• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta
• Opowiedz mi o śmierci
• Okładka prawdę Ci powie?
• Pana palindromy przetrwają stulecia

To nie jest dla mnie tylko produkt is a post from: artstore.pl

Sięgnęłam kilka dni temu po “Dziewczynę na każdy dzień”. Zwabił mnie ten niejednoznaczny tytuł, bo autorki – Camilli Morton – niestety nie kojarzyłam zupełnie (choć dla wielu jest znana jako twórczyni bestselleru “Jak chodzić na wysokich obcasach”). Dziewczyna na każdy dzień inna (tu wersja zupełnie męska)? Czy może dziewczyna tak wspaniała i uniwersalna, że aż na każdy dzień? Teraz już wiem.

Książka wyszła na papierze wydawnictwa Niebieska Studnia i zaliczyć  ją mogę do inteligentno-dowcipnych. Jest to swego rodzaju pokaźny kalendarz (być może kojarzycie małe kalendarze z wyrywanymi kartkami, a na każdej z nich jakaś praktyczna rada) przedstawiający dzień po dniu “zmagania” współczesnej kobiety z minionym i współczesnym światem (tym duchowym i materialnym). Historia rozpoczyna się w Nowym Roku – 1 stycznia i przez kolejne kartki kalendarza dostarcza wielu cennych, czasem oczywistych, a innym razem zaskakujących porad, a że myśli współczesnych kobiet (lub bez współczesnych) podążają w bardzo wielu różnych kierunkach, to i porad tu dostatek. Będziemy mogli poznać listę najpopularniejszych diet odchudzających, znaczenie listów pisanych ludzką ręką (z odniesieniem do życia i twórczości pisarki Jane Austen), wartość blogów i pamiętników. Dowiemy się w jaki sposób samotnie spędzić Walentynki, jak dziękować,  jak zrobić na kimś dobre wrażenie, jak przyznać się do porażki. Wszystko to przeplatane dużą dawką dobrych żartów,  odwołaniami do kina, muzyki, literatury, historycznymi notkami, cytatami i ciekawostkami, i co najważniejsze – dopasowane do naszych polskich realiów.

Jest to jeden z najlepiej napisanych fragmentów w sztukach Shakespeare’a i dlatego warto o nim pamiętać. Powstała w 1595 roku historia skrzywdzonych przez los kochanków dzieje się we włoskim mieście Werona. Tę samą tragedię opowiedziano również środkami opery, baletu i filmu, między innymi w pięknej wersji Franca Zefirellego z 1968 roku i uwspółcześnionej, dynamicznej wersji Baza Luhrmanna. Zamiast jednak oglądać po raz kolejny któryś z tych filmów, lepiej przynieś z wypożyczalni wersję nagrodzoną Oskarem w 1936 roku, reżyserowaną przez Irvina Thalberga, z jego żoną, Normą Shearer, w roli Julii. Możesz nawet zamówić ten film jako oryginalny prezent walentynkowy

“Dziewczynę na każdy dzień” pochłania się całymi stronicami, bo język Camilli Morton taki lekki i zwiewny, że chciałoby się czytać i czytać. Świetna to więc lektura, gdy ciężkie i zawiłe historie, albo męczące zmiany akcji wychodzą już bokiem, a człowiek potrzebuje się po prostu zrelaksować – lekko, łatwo i przyjemnie. Czytanie każdego dnia po jednej kartce kalendarzowej, to zdecydowanie za mało.

Książka dostępna w sprzedaży od 12 listopada 2009.

Lektura książki była możliwa dzięki uprzejmości wydawnictwa Niebieska Studnia.

Podobne wpisy:

• Ilustracje – graficzny język książek
• Ganguro (ガングロ) kicz po japońsku
• Bluszcz – reaktywacja
• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta

Dziewczyna na każdy dzień is a post from: artstore.pl

Teraz już wiem. Aleksander Kościów – jako bardzo zdolny muzyk jest laureatem wielu konkursów kompozytorskich, a jako pisarz – autor „Świata nura” okrzykniętego jednym z najlepszych debiutów 2006 roku. Muzyka w parze z prozą – związek całkiem idealny, a okładka tajemnicza i intrygująca, bo i sama książka jest nie lada zagadką.

Przyznam szczerze, że pierwsze strony „Przeproś”, a może raczej język i sposób budowania zdań na stronach ani trochę nie zachęcił mnie do dalszego czytania. Książka musiała poczekać jeszcze kilka dni aż oswoję się z zastaną w niej symboliką i myślami, że „Przeproś” to nie jest zwykła proza, to proza specyficzna, mocno alegoryczna i wymagająca od czytelnika czegoś znacznie więcej niż tylko podążania za faktami. Potrzebuje skupienia i elastyczności umysłu, który doceni poetyckość i wyruszy w fantastyczny świat symboliki i znaczeń.

Akcja książki dzieje się w zupełnie realistycznej Warszawie (choć mało jest Warszawy w książkowej Warszawie), często przenosząc nas w równoległy i niezbadany świat fantasy, i kręci się wokół Błażeja uwikłanego w myślenie i rozpamiętywanie niekoniecznie dobrej przeszłości. Towarzyszy mu Marta poszukująca w obcym mieście swojego syna i Zuzanna – bardzo tajemnicza dziewczynka z innej bajki, z wielką prawie schizofreniczną wyobraźnią.

Z jednej strony Kościów zaprasza nas do rzeczywistości – świata samotnych myśli Błażeja, przedstawionych przez narratora w dość logiczny sposób, relacji ze spotkaną kobietą, nadziei i marzeń, z drugiej strony do świata magii i trudnych do wyjaśnienia sytuacji i wydarzeń, przy okazji których pojawia się pisany kursywą monolog drugiego narratora. Można się wtedy lekko pogubić i zadawać sobie pytanie kim jest owa postać, która istnieje równolegle do Błażeja, Marty, Zuzanny oraz dokąd i przed czym uciekają wszyscy. Tylko wytrwałym czytelnikom i „graczom” dane będzie poznać prawdę.

Lektura książki możliwa była dzięki uprzejmości wydawnictwa „Muza”

Podobne wpisy:

• To prawdziwy brutalizm w architekturze!
• Hafty czyli tańcowała igła z kordonkiem
• Jestem kobietą
• Czego szuka Monika Winnicka?
• Animacja – sztuka ożywiania rysunków i lalek

Gra Kościowa w Przeproś is a post from: artstore.pl

Jedno jest pewne, że Carlos Ruiz Zafon wielokrotnie nagradzany były za swoją piątą z kolei książkę. Jego prozę zaś porównuje się do twórczości docenianych Arturo Perez-Reverte i Umberto Eco. Pełna magii, intryg, tajemniczości, wielowątkowości i pięknych opisów miasta. Wszystko utrzymane w stylistyce delikatnego, klimatycznego mroku.

Pisarz nigdy nie zapomina dnia, w którym po raz pierwszy przyjmuje pieniądze lub pochlebstwo w zamian za opowieść. Nigdy nie zapomina tego momentu, kiedy po raz pierwszy słodka trucizna próżności zaczyna krążyć mu z żyłach, wierząc, że jeśli zdoła ukryć swój brak talentu, sen o pisarstwie zapewni mu dach nad głową, ciepłą strawę pod wieczór i ziści jego największe marzenie: ujrzy swoje nazwisko wydrukowane na nędznym skrawku papieru, który zapewne go przeżyje.

Dokładnie wszystkie te cechy charakteryzują opowieść o Davidzie Martinie, który rozpoczyna swoją pisarską „karierę” od stanowiska gońca w barcelońskiej gazecie “La Voz de la Industria”. Z czasem dotyka bólu pisania, tworząc odcinkową powieść i pomagając kreślić litery na stronach cudzej książki. Własny debiut literacki uznaje za kompletną porażkę, którą dopełnia bardzo zły stan zdrowia i wiadomość o śmiertelnej chorobie.

Zafon nie byłby sobą, gdyby w tę historię nie uwikłał niezwykle tajemniczych postaci, które pojawiają się nie wiadomo skąd, ale wiadomo po co. Zjawiają się one z życiowym pisarskim zadaniem dla Davida. Nie chodzi jednak o stworzenie zwykłej książki, lecz takiej, za którą ludzie oddawaliby życie, a autorowi przyniosłaby nieśmiertelność.

Całości towarzyszy świadomość istnienia bardzo intrygującego Cmentarza Zapomnianych Ksiąg, w tle czuć zapach starego pożółkłego książkowego papieru, atramentu, kurzu unoszącego się w księgarnianym powietrzu i klimatycznych barcelońskich uliczek.

„Grę anioła”, jako drugą książkę z planowanego czteroksiągu polecić można zarówno tym, którzy nie znają prozatorskiego stylu Zafona, (warto zagłębić się w niepowtarzalny klimat), ale również tym, którzy mieli okazję czytać „Cień wiatru” – chociażby dla porównania obydwu pozycji – bardzo chętnie poznam Waszą opinię, która zabrzmieć może – wtórność nad wtórnościami, albo dobra kontynuacja pomysłu.

Książka posiada własną stylową stronę internetową http://www.graaniola.pl/ – zapraszam

Lektura książki możliwa była dzięki uprzejmości wydawnictwa MUZA

Gra anioła is a post from: artstore.pl

„Bracia” są iście magiczną opowieścią, a Chiny, w których dzieje się akcja są niezwykłym tłem dla braterstwa, młodzieńczych i rodzicielskich miłości, dumy, walki o przetrwanie, zemsty i zmiennego losu. Nie od parady „Bracia” zostali uznani najlepszą książką roku  2006 przez takie czasopisma jak np. „The Washington Post”.

Dwaj chłopacy (Shento i Tan) wychowujący się w dwóch zupełnie różnych środowiskach. Dzieli ich wiele (przede wszystkim stan posiadania), a łączy ojciec – chiński generał, miłość do Sumi i niezwykle silny charakter. Jeden – „syn herbacianego drzewa” po śmierci przybranych rodziców walczy o przetrwanie w sierocińcu, nie ma nic prócz kochania, drugi – prawowity syn zamożnego i szanowanego człowieka  prawie bezboleśnie przechodzi przez lata dzieciństwa i wiek młodzieńczy. Otoczony chińską „śmietanką” musi tylko wypełniać rodzinny plan. Po wielu latach drogi chłopców krzyżują się. Będzie to czas oczyszczenia.

Opowieść została przedstawiona w dość ciekawy sposób. Losy bohaterów odkrywane są w częściach – najpierw widzimy świat i życie  oczami Shento, potem zmysłami Tana. Interesujące zestawienie.

Dodatkowo Da Chen (autor wychowujący się w dość ubogim środowisku, dotkniętym przez komunistyczny reżim i prześladowania polityczne) pięknie operuje słowem, czytelnik płynie lekko po zdaniach i z każdym kolejnym chce ich więcej.  Najbardziej urzekł mnie bajkowy (lekko poetycki) opis narodzin Shento – narodzin w przestworzach z kobiety, która oddała się kochanemu, lecz zakazanemu mężczyźnie. Spadając ze skały uczyniła ze śmierci – życie.

Mimo wątku miłosnego książka ta nie należy w żadnym wypadku do ckliwych opowiastek, ale do dobrych powieści, których zadaniem jest poruszyć czytelnika i pozostawić w nim swój ślad.

Lektura książki była możliwa dzięki uprzejmości wydawnictwa „MUZA”.

Podobne wpisy:

• Trójwymiaru wspomnień czar
• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta
• Opowiedz mi o śmierci
• Okładka prawdę Ci powie?

Chińscy „Bracia” is a post from: artstore.pl

Czy próbowaliście kiedykolwiek bawić się słowami? Ale w taki bardzo nietypowo sposób – tak, by wyraz lub całe zdanie czytane za równo od przodu, jak i wspak miało to samo brzmienie? Na przykład – „Zakopane na pokaz” lub „oko w oko”. Jeśli tak, to tworzyliście nic innego, jak tylko palindromy.

Palindromy czyli słowa, zdania, frazy, sentencje, wiersze i wszelkie inne teksty (okazuje się, że także liczby i ich kombinacje), które czytane od końca (litera po literze) są takie same, kiedy czyta się je od początku. „Palin” z greckiego znaczy z powrotem (wracać po swoich śladach), a „dromos” – droga.

Palindromy tworzone były od dawien dawna, odkąd tylko znalazł się człowiek, który natrafił na palindrom w swoim języku -  z pewnością nie nadał temu „zjawisku” takiej nazwy, ale zupełnie nieświadomie zapoczątkował „palindromowanie”. Tym człowiekiem, jak głosi historia, był Sotades żyjący w III w p.n.e. – nadworny poeta Ptolemeusza.

Istnieją jednak ludzie, którzy twierdzą, że palindrom pojawił się znacznie wcześniej, bo już na początku ludzkości, kiedy to pierwszy człowiek na ziemi – rajski Adam, przedstawiał się rajskiej Ewie po angielsku „Madam, I’m Adam” lub w dłuższej wersji „Madam in Eden, I’m Adam”.

Jakkolwiekby nie było, a jak mogło być opisuje Wikipedia na stronie http://pl.wikipedia.org/wiki/Palindrom, pewne jest, że tworzenie palindromów i znajdowanie odpowiednich słów nie jest wcale takie łatwe. Już samo ich odczytanie stanowi dla naszych szarych komórek nie lada wyzwanie.

„Bardzo trudno jest opisać jakąś złożoną sytuację, pokazać akcję czy napisać rymowany utwór, który by jednocześnie był palindromem. Niewiele można powiedzieć w krótkim palindromie, a budowa palindromu długiego jest trudna. Wydłużający się ciąg liter , które można czytać wspak, powoduje, że przestajemy panować nad akcją i boczne wątki zaczynają dominować nad głównym (przy tzw. mega-palindromach trudno w ogóle o jakiś główny wątek). „

Tadeusz Morawski

Owszem można zabawić się w słowotwórcę i wymyślać palindromy, które nic nie znaczą – nie w tym jednak rzecz. Palindrom powinien mieć sens i wie o tym na pewno Tadeusz Morawski - polski naukowiec, profesor elektroniki i od 2003 roku aktywny twórca i chętnie goszczony w mediach specjalista od palindromów. Wydał 4 książki poświęcone palindromom – „Gór ech chce róg”, „Zagwiżdż i w gaz”, „Zaradny dynda raz” oraz „Żartem dano nadmetraż”. W 2007 ukazała się książka „Może jeż łże jeżom”, w której znajdują się palindromy kilku autorów, w tym także Tadeusza Morawskiego.

„rabina to tani bar
matoł daje jadło tam
a na jadło gołda Jana
a narodu tu do rana”

„ma taki szok reporter – oto retro perkoz sika tam”

„kina to bada botanik?”

„ej, i Kruk popija tutaj i pop kurki je”

Tadeusz Morawski

Wszystkich, którzy chcieliby poczytać więcej palindromów i zapoznać się z wieloma ciekawymi wnioskami na temat ich tworzenia zapraszam na:

- stronę zawierającą „Złotą Kolekcję Palindromów”

- stronę  Tadeusza Morawskiego – mistrza palindromów

Madam, I`m Adam is a post from: artstore.pl

Bookcrossing czyli uwalnianie książek to idea polegająca na nieodpłatnym przekazywaniu, przeczytanych lub nieinteresujących właściciela, książek. Najczęściej przyjmuje formę pozostawiania ich w różnych łatwych do znalezienia miejscach publicznych – parkach, kościołach, na ulicach, uczelniach czy w tramwajach. Właściciel książki zostawia ją we wskazanym miejscu z krótką informacją o bookcrossingu oraz wiadomością typu: „cześć, jestem uwolnioną książką, jeśli chcesz, to weź mnie ze sobą, jestem za darmo.”

Bookcrossing narodził się w Stanach Zjednoczonych w 2001 roku za sprawą Rona Hornbakera i w krótkim czasie rozpowszechnił się na całym świecie. Obecnie zostało uwolnionych już cztery miliony książek, które krążą po świecie i zachęcają do czytania.

W Polsce bookcrossing zaczął się dziać od 2003 roku, a liczba polskich bookcrosserów przekracza dziś piętnaście tysięcy. Obchodzony jest również dzień Bookcrossingu, który przypada na 12 czerwca.

Idea wędrujących książek wciąż ubogacana jest nowymi pomysłami i tak na przykład proponuje się czytelnikom książek, które mają być uwolnione, by zakreślali na jej stronach najciekawsze wg nich zdania i przekazywali dalej. Miłośnikom książek z konserwatywnym podejściem do czytania i bezwzględnego dbania o nie może to wydać się niechlujstwem i niszczeniem, pozostałym – intrygującym doświadczeniem.

„Wędrujące Książki – zapraszam do projektu.

Puść książki w obieg. W GALERII RIO przy ulicy Pięknej 66a w Warszawie, na scenie znajduje się stary kufer w nim znajdziesz książki. Wybierz jedną, przeczytaj, podkreśl zdanie, albo…napisz krótką recenzję i puść książkę dalej w świat.”

www.galeriario.pl

Na stronie polskiego bookcrossingu zainteresowani i zarejestrowani użytkownicy mogą dowiedzieć się jakie książki są w tej chwili w obiegu, ile osób już je przeczytało i w jakim miejscu znajdują się obecnie. Wszystko to za pomocą wyszukiwarek krążących książek i informacjom udzielanym na bieżąco przez bookcrosserów. Ostatnio uwolnione książki to „Świadectwo” Stanisława Dziwisza i „Historynka, złocista droga” Loucy Moud Montgomery.

Pomysł wydaje się być bardzo ciekawy, biorąc pod uwagę zanik czytelnictwa w Polsce (również za sprawą wysokich cen książek), ale także ideę dzielenia się swoimi przemyśleniami z innymi czytelnikami książek rozsianymi po całej Polsce. Myśl, że przede mną czytało tę książkę jeszcze dziesięć innych osób, które pozostawiły na niej ślady swojego ołówka, dodając komentarze, czy pisząc recenzję dodaje specyficznego klimatu całej akcji.

A oto kroki, które należy wykonać, by włączyć się w akcję uwalniania książek lub jeśli znajdziemy książkę z napisem „Weź mnie ze sobą” i adresem strony internetowej:

1. Przeczytaj! najlepiej z zainteresowaniem
2. Zarejestruj się! na stronie www.bookcrossing.pl Wpisując w system unikalny dla każdej książki numer BID możesz zobaczyć, przez jakie ręce przeszła książka, która znajduje się właśnie u ciebie. Warto opisać, jakie wrażenie wywarła na Tobie lektura książki.
3. Zwolnij książkę! czyli przekaż ją dalej; możesz podarować ją znajomemu lub pozostawić na oficjalnej półce bądź w jakimś przypadkowym miejscu – w kawiarni, na dworcu, w tramwaju, w budce telefonicznej czy na ławce w parku.

„Zainteresujmy się, czy w naszych miastach istnieją półki bookcrossing! Może warto iść do pobliskiej biblioteki, kina, zakładu fryzjerskiego czy kawiarni i zapytać o możliwość jej stworzenia. A może jesteś właścicielem jakiegoś zakładu i chciałbyś założyć taką półkę u siebie?”

Maria Sarka

Rejestracja na stronie nie jest konieczna, bo równie dobrze można uwolnić książkę bez tej zbędnej biurokracji, ale wówczas nie dowiemy się jakie losy spotkają uwolnioną przez nas książkę, kto jako następny będzie ją czytał i po jakiej okolicy teraz krąży.

Co myślicie o tego typu akcji? A może ktoś z Was jest już bookcrosserem i zechce podzielić się z nami swoimi wrażeniami. Zapraszam!

Podobne wpisy:

• Lektor – ciężar Holocaustu
• Pasjonujące zespolenie nauki i seksu
• Nagość jaką Pan Bóg stworzył, cz.1
• Farbiarka
• Niebo za domem

Przygarnij książkę is a post from: artstore.pl

Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam, Zahir, Czarownica z Portobello, Jedenaście minut, Weronika postanawia umrzeć – bardzo ładne wymowne tytuły, do tego łechcące zmysły okładki, a na nich nazwisko autora – Paulo Coelho. Czy rzeczywiście wartość książek tego brazylijskiego poety i pisarza jest tak duża, że jest on jednym z najlepiej sprzedających się autorów?

A może chodzi o coś innego. Może to zasługa marketingu i promocji, a może  bardziej łatwowierności czytelników, bo jedno co z pewnością można powiedzieć o twórczości Paulo Coelho, to to, że charakteryzuje ją duża naiwność słowna i sprawdzone chwyty literackie.

Pełno jest w książkach tego pisarza różnych zwrotów i sloganów, które  cytowane są wszędzie, gdzie tylko się da, a to za sprawą tego, że brzmią niezwykle przyjemnie. Wypływa z nich optymizm i wielka dawka idealizmu, którego ludziom  najzwyczajniej w świecie potrzeba, podobnie jak przekonania, że jako ludzie możemy sobie ze wszystkim poradzić, przezwyciężając trudności i niepowodzenia. Uwielbiamy o tym czytać.

„Być człowiekiem oznacza mieć wątpliwości i mimo to iść dalej swoją drogą.”

„Brida”

„Zanim umrę, chcę walczyć o życie. Dopóki mogę iść o własnych siłach, pójdę tam, gdzie zechcę.”

„Jedenaście minut”

„Nikt nie może tracić z oczu tego, czego pragnie. Nawet kiedy przychodzą chwile, gdy zdaje się, że świat i inni są silniejsi. Sekret tkwi w tym, by się nie poddać.”

„Piąta góra”

Podobnie jak o tym wszystkim, co tyczy się życia i problemów, które napotyka się na swojej drodze. Dobrze wiedzieć, że to, co zdarza się nam, przytrafia się także innym, że swoimi zmaganiami i przeciwnościami nie jesteśmy sami, że inni też tak mają. Lubimy więc Paula Coelho, bo dotyka słowami tego, co bliskie, nadając  temu literackiego charakteru i dostojności.

„Życie to brutalna, zapierająca dech w piersiach zabawa – jak skakanie ze spadochronem albo niebezpieczna górska wspinaczka.”

„Jedenaście minut”

Jednak, gdy przyjrzymy się tym słowom bardziej dogłębnie, zaprzęgając do pracy naszą racjonalność i realizm świata, zobaczymy, że tak naprawdę są oszustwem, delikatniej pisząc – mamieniem.

„Każdy człowiek na kuli ziemskiej ma skarb, który gdzieś na niego czeka.”

„I kiedy czegoś gorąco pragniesz, to cały wszechświat sprzyja potajemnie twojemu pragnieniu.”

„Alchemik”

Niektóre fragmenty książek silą się na wielkie mądrości i sentencje i często jako takie są cytowane, pewnie dlatego pisanie Paulo Coelho uznawane jest przez  czytelników i jego fanów za mądre i dojrzałe.

„Wszystkie bitwy naszego życia czegoś nas uczą, nawet te, które przegraliśmy.”

„Piąta góra”

„Jedynie człowiek szczęśliwy może promieniować szczęściem wokół.”

„Na brzegu rzeki Piedry usiadłam i płakałam”

„– Który dzień w naszym życiu nigdy nie nadchodzi?
– Jutro.”

„Demon i Panna Prym”

„Człowiek może wytrzymać tydzień bez picia, dwa tygodnie bez jedzenia, całe lata bez dachu nad głową, ale nie może znieść samotności. To najgorsza udręka, najcięższa tortura.”

„Jedenaście minut”

Gdy z kolei czyta się wywiady, których udzielił Paulo Coelho dla różnych czasopism i jego teksty publikacji (np. w „Zwierciadle”), to ma się wrażenie, że pisarz nie umie inaczej, że slogany sypią mu się z rękawa i potrafi żonglować nimi jak mało kto. Może to więc najzwyklejszy w świecie image artystyczny i pomysł na literackiego siebie.

„Praca jest darem, kiedy pomaga zrozumieć, co robimy, ale może być przekleństwem, kiedy staje się ucieczką przed pytaniem o sens życia.”

„To chęć wędrówki stwarza naszą drogę, jednak gdy zaczynamy podróż w kierunku marzenia, odczuwamy ogromny strach, tak jakbyśmy się czuli zmuszeni wykonać wszystko poprawnie. A przecież jeśli każdy z nas przeżywa własne życie, to kto wymyślił wzorzec poprawności?”

„Zwierciadło”

„My, mężczyźni, powinniśmy poznawać kobiecą stronę własnej duszy. Dzięki temu odkryjemy potęgę intuicji, o której często zapominamy.”

„Na żywo”

A za co Ty lubisz/nie lubisz twórczości Coelho?

Podobne wpisy:

• Zbędnik inteligenta
• Opowiedz mi o śmierci
• Okładka prawdę Ci powie?
• Pana palindromy przetrwają stulecia
• Powitania i pożegnania

Naiwność, która wciąga is a post from: artstore.pl

Zapewne tylko nieliczni nie znają tej czeskiej „strony kultury”, bo ci którzy znają na pewno cenią i dzięki niej bardziej lubią Czechy – te z własną historią, opowieściami, kotami, karmieniem gołębi i wreszcie z samym Bohumilem Hrabalem.

Przyszedł na świat w 1914 roku, a jego życiorys za sprawą zatrudnienia w ubezpieczeniach, uzyskanego tytułu doktora praw oraz niepowodzeń miłosnych w pewnym momencie zaczął przypominać biografię Franza Kafki. Był (do 3 lutego 1997 roku) jednym z najbardziej ludzkich pisarzy. Jego życie przeplecione było chwilami zbyt dużej lecz bardzo potrzebnej samotności,

„Nie pragnę niczego więcej, tylko być sam. Muszę być sam, muszę tę swoją samotność wywalczyć z sobą samym”

Hrabal – „Kim jestem”

oczekiwanej bliskości, przesiadywaniem w knajpach, snuciem opowieści przy piwie, karmieniem ukochanych kotów i przede wszystkim myśleniem i melancholią, których efektem było pisanie, jako sposób na wyleczenie się z zadumy.

„Kiedy do leśnych samotni zawita jesień i zima, kiedy słońce nie pokaże się nawet na próbę, nawet w celach reklamowych, kiedy o wpół do ósmej rano jest jeszcze ciemno, a piętnaście po czwartej po południu już się ściemnia, wtedy melancholia ogarnia leśne samotnie, a mokra ziemia nie ma już liści i nadziei.”

Hrabal – „Święto przebiśniegu”

A pisał Hrabal rzeczywiście sporo, a pisanie to było pełne ironii, groteski

„Znów do rodzinnych wrócę strzech,
Cudzą radością się ucieszę,
W zielony pod oknami zmierzch,
Na swym rękawie się powieszę…”

wielkiej liryczności i optymizmu, bajkowo-prawdziwych historii często zaczerpniętych z życia towarzyszy picia piwa.

„pakuję sobie te historie do głowy jedną po drugiej; aż powstanie z nich taki mieniący się kolorami żyrandol. Kiedy już nie mogę wytrzymać, kiedy zaczynam się bać, że mi głowa pęknie, muszę usiąść przy maszynie do pisania”

Pisał i leczył się z melancholii, kreśląc na kartkach i wystukując na maszynie lekkie surrealistyczne obrazy dotknięte tęsknotą i ledwo wyczuwalnym bólem istnienia.

„osiągnąłem pustkę i wszystko sprawia mi ból, ból sprawia mi nawet droga do autobusu, boli mnie nawet cały ten autobus, z poczuciem winy spuszczam wzrok, boję się spojrzeć ludziom w oczy, czasami krzyżuję dłonie i nastawiam przeguby, wyciągam ręce, aby mnie ludzie aresztowali i zaprowadzili do policjantów, bo mam poczucie winy nawet z powodu tej mojej niegłośnej samotności, bo sprawiają mi ból nie tylko te schody ruchome, które porywają mnie w dół, do piekła, sprawiają mi ból nawet spojrzenia ludzi idących w górę, każdy ma dokąd iść, podczas gdy ja osiągnąłem szczyt pustki i nie wiem, dokąd miałbym pójść.”

Być może w taki też sposób dotarł do wiedzy na temat samotności.

„Taki wyobcowany i wyodrębniony wracam również z roboty, cicho i pogrążony w głębokiej medytacji wędruję ulicami, mijam tramwaje i samochody, i przechodniów, w obłoku książek, które dzisiaj znalazłem i niosę w teczce do domu, tak oto zatopiony w marzeniach, przechodzę na zielonym świetle, nawet o tym nie wiedząc, nie wpadam na słupy latarń ani na ludzi, tylko idę i cuchnę piwem i brudem, lecz uśmiecham się, bo w teczce niosę książki, po których się spodziewam, że wieczorem dowiem się z nich o samym sobie czegoś, czego jeszcze nie wiem. „

Hrabal – „Zbyt głośna samotność”

Życie Hrabala trwało 83 lata i zakończyło się – jak na człowieka uwielbiającego ironię przystało – ironicznie, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę słowa pisane w jednej z książek:

„Tyle razy chciałem wyskoczyć z okna na piątym piętrze, gdzie mieszkam, nie z tego powodu, ale dlatego, że tak długo patrzyłem, jak umiera moja Pipsi, moja żona, do której Perła tak była podobna, ale kiedy przeczytałem gdzieś, że Kafka chciał wyskoczyć z piątego piętra, tam gdzie mieszkał, Maison Oppelt, sprzedaż win, firma, która składowała pod Rynkiem Staromiejskim około siedmiuset tysięcy butelek znakomitych win, kiedy przeczytałem, że Malte-Laurids Brigge mieszkał w Paryżu także na piątym piętrze, kiedy się o tych piątych piętrach dowiedziałem, odłożyłem ten swój skok z okna.”

Hrabal – „Zaczarowany flet”

3 lutego 1997 roku pracownicy praskiego szpitala zobaczyli leżące pod budynkiem ciało swojego nieżyjącego już pacjenta. Podobno karmił z okna piątego piętra gołębie – tym razem nie koty.

„Z archiwum wysokości”

Magdalena Buraczewska

mój Bogumile przy obcych Franciszku Kilianie świat nadal jest
chociaż nie widzisz jak widziałeś przedtem. na paryskiej. na grobli
i tu skąd piszę w międzyczasie. ja – wrastający paznokieć. w ciebie
patrzącego za długo jak odchodzę niespecjalnie.

gubiłeś ulice bo w praskich domach nie można mieszkać jakby się chciało
bo mieszkanie to same piąte piętra i schody co ciągną w dół. niechciane
do obłędu. piękniało przy tobie każde miejsce libacji i naturalnych zmarszczek
od uśmiechu. a ty z nimi. ale tylko w słowach najbardziej oszukanych
mogło być pięknie. więc

dopełniałeś umyślnie chwile wszystkimi zmyśleniami. że nie masz prawa do siebie.
swoich oczu jak słońce do plam i na futrynie piszą się długi.
na kartkach twoje samotności

o mnie nie wspomniano tam ani razu tak jakbym była od zawsze.
dziś myślę że to twoja wina kiedy wracałeś z bolących autobusów
bo przecież nie dla mnie. nie dla eliszkowych włosów.

tak bardzo chciałam byś cierpiał z miłości. do mnie samej jednej
ale pustki nie dawały. nie dawały nam myśleć tylko o sobie. dział się
kraj. historie i może inni nie wiedzieli o naszych istnieniach ale ty tak
miałeś być sam. bez śmietniska na obrzeżach. ścieków i fermentów

z piątego piętra tak pięknie widać jak jedzą gołębie
a koty wciąż schodzą się do domów wszystkimi lukami. przerwami w murach.
nie wiem kto będzie je karmił samobójco przy obcych Bogumile Hrabalu

Chcesz bliżej zapoznać się z twórczością i życiem pisarza? Odwiedź http://hrabal.topworld.org/

O zbyt głośnej samotności Hrabala is a post from: artstore.pl