Obraz "W miłości i gniewie co człek czyni, nie wie" autorstwa Elizy Danowskiej

Eliza Danowska (Synejko) jest absolwentką Wydziału Psychopedagogiki Kreatywności na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskała w roku 2007, obroniła go w pracowni prof. Leona Tarasewicza, a także w pracowni technik ściennych prof. Edwarda Tarkowskiego. Chociaż jeszcze nie jest zbyt popularna, to warto przyjrzeć się jej pracom.

Artystka urodziła się w Warszawie, w 1979 roku. Tworzy głównie baśniowe obrazy, które podobają się zarówno młodszym, jak również starszym odbiorcom. Lista jej wystaw jest naprawdę imponująca. Szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę młody wiek artystki. Najważniejsze z nich to między innymi:
- Wystawa prac malarskich i rysunkowych podczas konferencji dotyczącej twórczości na Aka (2002 rok),
- „Wystawa poplenerowa”, czyli prezentacja obrazów z pleneru, który odbył się w Dłużewie (2004 rok),
- „Ciąg dalszy” – wystawa w Galerii Aspekt (2005 rok),
- „Samsung Art Master” – wystawa i aukcja pokonkursowa (2006 rok).

Oprócz wspomnianych wystaw, Eliza Danowska może pochwalić się także tak „niecodziennymi” osiągnięciami, jak na przykład:
- Udział w produkcji filmu animowanego „Drzazga” (wyreżyserowanego przez Wojtka Wawszczyka) w 2006 roku,
- Użyczenie obrazów do serialu „39 i pół” (produkowanego przez stację TVN), a także stworzenie fragmentów scenografii.

Na swojej oficjalnej stronie internetowej autorka prezentuje prace podzielone na takie kategorie, jak: malarstwo, mozaika, techniki ścienne, a także inne realizacje. W dziale KONTAKT można znaleźć adres e-mail oraz numer telefonu do artystki.Podobne wpisy:

• Nie mała, nie czarna – latte art
• Szukamy sztuki w reklamie

Eliza Danowska is a post from: Sztuka

Niecodzienną wystawę poświęconą warszawskiej Pradze mogą zobaczyć wszyscy, który do 5 grudnia 2010 roku udadzą się na ulicę Mazowiecką 11 w Warszawie. W galerii Lufcik odbywa się aktualnie wystawa o nazwie „Zadora loft art”, na której znaleźć można prace związane z Warszawą z przeszłości.

Niektóre z prezentowanych tam prac to:
- „Gołębnik”,
- „Gra W Klasy”,
- „Poznaj Swoje Imię”,
- „Na Krawędzi”,
- „Ikar”,
- „Linoskoczek”,
- „Madeleine”,
- „Nie Trwało Długo”,
- „Stało Się”,
- „Ten Który Chwytał”.

Autorką wszystkich obrazów jest Elżbieta Zadora – Zuzelska. Malarka, która w 1986 ukończyła Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest również założycielką Stowarzyszenia Pastelistów Polskich. Jej prace już kilkukrotnie były wystawiane w Polsce, między innymi w Warszawie, Szczytnie, Nowym Sączu, Toruniu i kilku innych miastach (zarówno na indywidualnych jak i zbiorowych wystawach).
Warto wspomnieć o tym, że obrazy zostały nagrodzone w konkursach „Obraz Sezonu” (w roku 2008), a także w Biennale Pasteli (1994 rok).

Twórczość artystki nie wszystkim się podoba i niektórzy uważają, że tak naprawdę wszystkie obrazy są wtórne, prawie identyczne i nie warte uwagi. Należy jednak pamiętać o tym, że każdy malarz inaczej interpretuje otaczającą go rzeczywistość i korzysta z innej symboliki, a także technik. Zamiast uprzedzać się do twórczości pani Elżbiety Zadory – Zuzelskiej, lepiej wybrać się na wystawę i wyrobić sobie własne zdanie. Szczególnie, że ceny biletów nie są wysokie.

Adres wystawy:
ZPAP Galeria Lufcik
ul. Mazowiecka 11 a (Związek Polskich Artystów Plastyków)
00-052 Warszawa

Strona internetowa: www.owzpap.pl
Godziny otwarcia: galeria czynna jest od wtorku – do niedziela w godzinach 11:00 – 18:00Podobne wpisy:

• Eliza Danowska
• Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia

Zadora loft art is a post from: Sztuka

Niczym prawdziwy człowiek renesansu ma bliski kontakt z wieloma dziedzinami sztuki – tworzy obrazy olejne, rysuje, wypełnia przestrzenie i pisze, a wszystko to robi z pasją i talentem, który aż kipi z jej prac – Beata Pflanz – artystka urodzona w 1961 roku w Poznaniu. Ukończyła Akademię Sztuk Pięknych w Poznaniu, zdobywając dyplom w pracowni malarstwa profesora Tomasza Psuji. Kocha ludzi i jednocześnie ich nie lubi. Odpycha i przyciąga. Stara się otwierać na swoje „tu i teraz” wszystkie zmysły, by móc to dalej wykorzystać i przekazać w artystycznych działaniach.

Obrazy i rysunki Beaty Pflanz należą do sztuki niefiguratywnej, która cieszy się mniejszą popularnością i zrozumieniem niż tradycyjne prace artystów, ale pomimo tego w obrazach pani Beaty można poczuć ludzką egzystencję, zobaczyć to, co człowiekowi bliskie i ważne.

Czarne (Piekło)

Interesuje mnie rzeczywistość, w której się poruszam oraz to co wokół mnie się dzieje. Zarazem, unikam bezpośredniości swych wypowiedzi – tworzę po długim, filozoficznym namyśle. Moje: tu i teraz, jest nastawione na człowieka, na jego codzienną wędrówkę…

Artystka lubi mieć wpływ na swoje otoczenie (czyniąc z obrazów obiekty, jak sama mówi wszystko to z przekory, by przekraczać granice pojęciowe), co udowodniła wielokrotnie podczas organizowanych wystaw, m.in. wystawą z 2008 roku „PANGRAM”.

W swoim dorobku artystycznym posiada także „obraz” – obiekt książkę artystyczną „Kodeks” wykonaną  z papieru, korka i przy pomocy farb.

Obecnie artystka pracuje nad książką „Pamiętnik artysty” i szuka przestrzeni dla kolejnej wystawy.

Płótno.

Szorstkość balsamiczna dla palców… Ten dźwięk…Gdy przesunąć po nim ręką brzmi, jak harfa dla Odyseusza.

Każda nić – każda struna, opowiada swoją historię, każda jest ważna. Taka szara, zwykła, a jednak bez niej konstrukcja, czy też struktura materii, ulega zachwianiu. Rozpada się, jest pozbawiona znaczenia. Przestaje funkcjonować. Gubi swój porządek.

Płótno.

Szare i nieciekawe – na pozór.

Połowa nitek na północ, a druga na południe. Niezbyt równe włókna przeplecione z sobą. Trochę jak ludzkie istnienia – każde osobne, jak poszczególna nić, ale nie pojedyncze, bo stale ze sobą koegzystujące.

Szare. Codzienne. Najzwyklejsze i niezwykłe zarazem.

Fascynujące, tak wspaniałe i… tak nam podobne.

Płótno.

Cierpliwe, szorstkie, sztywne, odporne…, pełne nierówności, zgrubień, niedoskonałe.

Nieidealne.

Gotowe przyjąć historię pędzla, pomieścić na sobie garb działań artysty, cierpliwie znosić kolejne warstwy farby, albo piekące działanie terpentyny, bolesne razy szpachli…

Jest w stanie unieść zapis, historię. Pochłonąć energię ekspresji, twórczego przeżycia, gestu działania, tej twórczej transformacji, która procesowi tworzenia towarzyszy…

Szare płótno… kawałeczki łodyg niepozornej rośliny… łykowate włókna, krnąbrne, twarde – trochę jak kostki. Szkielet czekający na życiodajne soki.

Płótno.

Codziennością szare. Szorstkie zwykłą kolei rzeczy.

Takie trochę na północ, a trochę na południe. Cierpliwie oczekujące. Przyjmie wszystko. Zniesie każdą katorgę. Podda się biernie zaborczemu działaniu farby. Świadome własnej bezsilności. Obserwuje tylko, napięte i gotowe. Taki niemy świadek, bez prawa głosu…

Płótno.

Szare…

Wierne niczym pies: nawet jeśli niechcący zrobię mu krzywdę – nie warknie. Zniesie to, ze zrozumieniem. Ucieszy, gdy przytulę policzek. Cierpliwe… Złaknione czułości, chłonne, łapczywe i… nieme.

Cichy obserwator koloru szarego. Zarazem adorator, wielbiciel tego wszystkiego co z nim zrobimy, co mu przybędzie…

Płótno.

Ono kocha te zmiany. Uwielbia zapach farby, jak ja.

Skąd to wiem?

Wczoraj, gdy przyłożyłam doń policzek, przytuliło się do mnie żarliwie…

Płótno – szorstkość balsamiczna dla palców.

Nie może wypowiadać słów, nie artykułuje zdań. Nie umie.

Jednak potrafi przekazać to, co czuje. Śpiewa na swoją nutę, rozciągnięte jak bęben.

Płótno.

Więc wchodzę do pracowni, gdy dzień się kończy i lepki półmrok sączy się przez okno.

I czekam tak, policzkiem przy jego szorstkości ( płótna) i czekam… Zapadam w jego szarość… Nie szkoda mi czasu. Nadejdzie moment, gdy zadrży, otrze się o mnie.

Czekam…

Płótno…

Szare i nieciekawe – na pozór…

Beata Pflanz – fragm. „Pamiętnika artysty”

64 razy w poszukiwaniu wyjścia

Zapraszam do galerii prac artystki - http://bea-art.eu

oraz do przeczytania opowiadania autorstwa Beaty Pflanz „Październikowe popołudnie”

Podobne wpisy:

• Igranie z kiczem
• Salvador Dali na Dolnym Śląsku

Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia is a post from: Sztuka