Trzecią częścią serii „44 Scotland Street” jest powieść pt. „Miłość buja nad Szkocją”. Trzeba przyznać, że czytelnik nie musi znać wcześniejszych losów mieszkańców edynburskiej kamienicy przy Scotland Street 44, by ich poznać i polubić. Znajdziemy tutaj całą gamę przeróżnych temperamentów, usposobień, charakterów, z którymi z pewnością utożsamimy się podczas lektury. 

W książce odnajdziemy także wiele ciekawych sytuacji, które nierzadko chwytać będą za serce, wzbudzać grozę lub śmieszyć. Każdy odnajdzie więc coś dla siebie. Wraz z jedną z głównych  bohaterek wędrujemy aż na cieśninę Malakka, dowiadujemy się nieco o tamtejszym egzotycznym klimacie oraz zwyczajach pirackich. Możemy poznać uzdolnionego Bertiego, niemożliwą wręcz nadgorliwość i determinację jego matki oraz wędrować z nim ulicami pięknego Paryża.

Akcja toczy się bardzo szybko i jest nieprzewidywalna (kto by przypuszczał, że Wolf ma dziewczynę i jest nią współlokatorka Pat?), co sprawia, że książkę czyta się z ogromną przyjemnością. Bardzo polubiłam psa Cyryla (powiem szczerze, że zakręciła mi się łezka w oku, kiedy został porwany), który wydał mi się niezwykle inteligentny i rozumny. Nie mogę nic złego powiedzieć o doświadczonym malarzu Angusie i handlarzu dziełami sztuki – Matthewie. Jednak moją ulubioną bohaterką jest Duża Lou, która mimo swojego wieku i mądrości życiowej zakochała są w nieodpowiednim mężczyźnie. Mamy także do czynienia z wątkiem kryminalnym, co nadaje powieści smaczku.

Krótkie rozdziały bardzo wciągają, więc książkę chce się przeczytać jak najszybciej. Ponad to – bohaterowie maja takie same problemy życiowe jak zwykli ludzie co sprawia, że stają się bliscy naszemu sercu. Warto także dodać, że autor obalił stereotyp zimnego, skąpego, zamkniętego Szkota i zastąpił go ucieleśnieniem towarzystwa, otwartości na świat i nowe znajomości. Myślę, że poprzednie i kolejne części są równie ciekawe i godne polecenia. Z pewnością jest to idealna książką dla kobiety na pochmurne, zimne wieczory spędzone przy kominku.

„Miłość buja nad Szkocją”
Alexander McCall Smith
Wydawnictwo MUZA SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Elżbieta McIver
ISBN: 978-83-7495-627-7
Format: 20,5 x 14,5 cm
Oprawa: miękka
Ilość stron: 336Podobne wpisy:

• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta

Miłość buja nad Szkocją – Alexsander McCall Smith is a post from: Sztuka

Jedną z najlepszych książek, jaką kiedykolwiek miałam możliwość przeczytać, był „Amulet” autorstwa Roberto Bolano. Ten chilijski poeta i prozaik postanowił przedstawić w odrębnej publikacji postać znaną z powieści pod tytułem „Dzicy Detektywi”, co ma przybliżyć czytelnikowi sylwetkę Auxilio Lacouture. Już sam tytuł sugeruje nam, że jest to opowieść tajemnicza, w której znajdziemy nutkę przeznaczenia i ciążącego fatum. 

Akcja rozgrywa się w Meksyku, w środowisku młodych, bardzo zdolnych poetów i malarzy. Już od pierwszych stron mamy wrażenie, że jedynym z poruszanych tematów jest historia Latynosów walczących o niepodległość, honor, godność i niezależność. Ten problem został bardzo dokładnie opisany, a nasza bohaterka ciągle do niego powraca. Widać, że jest to dla niej najbardziej przełomowe wydarzenie życia. Nie do końca możemy stwierdzić czy wszelkiego rodzaju proroctwa i przepowiednie nie są powodem niejako rozszczepienia jaźni Auxilio. Czasami czytelnik ma wrażenie, że jest to kobieta obłąkana, chora psychiczne, która nie odróżnia teraźniejszości od przeszłości – nie mamy pewności co jest prawdą, a co się z nią mija.

Można także zastanowić się nad tym czy Auxilio nie jest w stanie śmierci klinicznej i wspomina jedynie najważniejsze momenty ze swojego życia, snując się po meksykańskich ulicach i chętnie zaglądając do barów. Wiemy, że chce walczyć w obronie wolności i ideałów, ale nie wiemy w imię kogo chce to robić…

Jest to niewątpliwie pozycja idealna dla tych osób, które lubią logicznie myśleć przy czytaniu i snuć domysły. Zdecydowanie tego wymaga od nas autor – byśmy sami zinterpretowali zarówno postać głównej bohaterki, jej przygody oraz teorie. Nie jest to lekka powieść na długie jesienne wieczory. Jest to książka, która skłania do przemyślenia tego co przeczytaliśmy i zastanowienia się nad tym oraz własnej interpretacji historii doświadczonej przez los kobiety.

„Amulet”
Roberto Bolano
tłum. Tomasz Pindel
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

ISBN 978-83-7495-943-8
Format: 130 x 205 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 132Podobne wpisy:

• Czekając na Roberta Capę
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Roberto Bolano – Amulet is a post from: Sztuka

Malarz i szachista Marcel Duchamp urodził się w Blainville-Crevon we Francji, dnia 28 lipca 1887 roku. Żył 81 lat. Rodzina artysty była mocno związana ze sztuką. Jeden jego brat tworzył rzeźby (Raymond Duchamp-Villon), a drugi rysował (Jacques Villon). Siostra z kolei była malarką (Suzanne Duchamp) i jednocześnie żoną malarza Jeana Crottiego.

Swoje wykształcenie Duchamp odebrał w Académie Julian. Uczył się tam do roku 1905. Pierwszą wystawę prac zorganizował w 1909 roku. Działo się to w Salonie Niezależnych i Salonie Jesiennym w Paryżu. Co ciekawe, początkowo artysta trzymał się głównie fowistów (praktykujących żywą i nierzeczywistą kolorystykę). Czasami jednak zdarzało mu się nawiązać również do innych kierunków (kubizm, symbolizm). Należał do grupy Section d’Or, która fascynowała się twórczością Pabla Picassa. Po raz pierwszy zrobiło się o Duchampie głośno po tym, jak na wystawie Armory Show (1913 rok) zaprezentował „Akt schodzący po schodach numer 2”.

Jedną z najczęściej cytowanych wypowiedzi artysty stały się słynne słowa:

Wszystko jest sztuką, jeśli artysta powie, że nią jest.

Odkąd tylko zdobył uznanie, Marcel Duchamp porzucił tradycyjne metody tworzenia i zajął się nowatorskimi pracami. Wymyślił nawet termin „ready – made”, który tłumaczył jako określenie na rzeczy, które są przedmiotami codziennego użytku, a mimo to mogą być traktowane jako dzieła sztuki. Najpopularniejszą z tego typu prac artysty jest „Fontanna”, czyli zwyczajny pisuar.

Do swoich projektów podchodzę z obojętnością, jeśli praca zaczyna mnie interesować od razu z tego rezygnuję.

Na początku lat dwudziestych Duchamp zaczął pracować w USA. Po ukończeniu jednego ze swoich dzieł w 1915 roku, artysta postanowił porzucić sztukę i został szachistą. Przez jakiś czas wydawał pisma i rzeźbił. Jednym z jego oryginalniejszych pomysłów było pozowanie do zdjęć w kobiecym przebraniu. Od połowy lat trzydziestych tworzył z surrealistami, natomiast w wyniku okupacji Paryża przeniósł się na stałe do Nowego Jorku. Jakiś czas później otrzymał amerykańskie obywatelstwo.

Wszyscy szachiści są artystami.

Podobne wpisy:

• Stylizacje Maren Esdar
• Vincent van Gogh

Biografia Marcela Duchampa is a post from: Sztuka

Leonardo da Vinci był bez wątpienia jednym z największych artystów wszechczasów. Jego obrazy wciąż poruszają kolejne pokolenia, a oprócz malowania ten wyjątkowy człowiek zajmował się wieloma innymi dziedzinami. Da Vinci był też cenionym architektem, poetą, mechanikiem, wynalazcą (wiele jego projektów zostało z czasem ulepszonych i wprowadzonych do użycia), geologiem… Do tego artysty idealnie pasuje określenie człowiek renesansu. Jest to bowiem osoba, która oprócz tego, że posada bardzo rozległą wiedzę teoretyczną, to jest również uzdolniona manualnie w wielu różnych i niepowiązanych ze sobą dziedzinach. Taki właśnie był Leonardo da Vinci.

Książka Juana Carlosa Cubeiry to dosyć niecodzienna biografia. Napisana jest w stylu nowoczesnym, jednak nie przeszkadza autorowi nie przeszkadzało to w częstym odnoszeniu się do oryginalnych tekstów malarza. Można nawet określić tę odwołania jako pewien dialog, pomiędzy nowoczesnością, a klasycznym i czystym geniuszem. Lektura ta jest przeznaczona przede wszystkim dla osób ciekawych, które – podobnie jak da Vinci – interesują się wieloma rzeczami. Najważniejsze jest w niej to, że czytające ją osoby będą mogły poznać zasady działania i tajemnice niektórych skomplikowanych wynalazków artysty.

Poprzez tę nowatorską w formie opowieść – barwną i niezwykle zajmującą, a zarazem głęboką – Cubeiro szczegółowo wyjaśnia, w jaki sposób otoczenie warunkuje nasz rozwój oraz nasze zachowanie.

Juan Antonio Castellanos

Leonardo da Vinci bez wątpienia wyprzedzał swoje czasy, a według niektórych osób nawet i te obecne – w końcu spora część bogatego dorobku malarza może wywoływać niemałe zdziwienie nawet u współczesnych myślicieli i wynalazców.

Dzięki książce Cubeiry czytelnicy będą mogli spojrzeć na geniusz mistrza w całkowicie inny sposób. W końcu wcale nie musiał to być dar, a po prostu ogromny wysiłek włożony w naukę i rozwianie własnych zainteresowań. Artysta ten z pewnością mógłby odnaleźć się w dzisiejszych czasach i nie jest wykluczone, że bez większego problemu stworzyłby kilka wynalazków, które w znaczącym stopniu wpłynęłyby na urozmaicenie i ulepszenie życia zwykłych ludzi.

Chociaż nie każdy rodzi się artystą, to książka ta umożliwia lepsze zrozumienie talentu największego z nich wszystkich.Podobne wpisy:

• Międzynarodowy Festiwal Filmowy Nowe Horyzonty
• Oscar Wilde

Książka „Kodeks Leonarda da Vinci” is a post from: Sztuka

Miano geniusza w przypadku Salvadora Dali to sprawa dyskusyjna. Na pewno jest to najsłynniejszy artysta, który tworzył surrealistyczne prace. „Dziennik geniusza” ukazuje artystę jako zwyczajnego człowieka, którego spostrzeżenia są inteligentne i dosyć… oryginalne.

Książka jest zapiskiem jedenastu lat życia artysty i obejmuje lata 1952 – 1963. Jak wskazuje jej tytuł, zawiera ona głównie jego prywatne przemyślenia. Co ciekawe, Dali doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że jest genialny i wcale nie ukrywa tego w swoich notatkach.

Surrealizm to ja.

Bardzo często w książce można trafić na różne fragmenty, w których artysta zachwyca się swoimi pracami oraz sobą samym. Dali twierdził, że jest on jedynym ratunkiem dla nowoczesnej sztuki. Oprócz samouwielbienia, bardzo łatwo można również zauważyć ogromne uczucie, jakim darzył Galę – swoją żonę.

„Dziennik geniusza” nie jest zwyczajną biografią ani dziennikiem. Jest to raczej hybryda tych dwóch gatunków. Niektóre fragmenty książki mogą się wydać czytelnikom niesmaczne, gdyż obok fragmentów opisujących bal zorganizowany przez artystę, znajdują się na przykład jego przemyślenia związane z odchodami. Swoją drogą, ta niecodzienna tematyka pojawia się w dziennikach dosyć często. Dali pisze w sposób ciekawy i jeżeli tylko czytelnikowi nie będą przeszkadzać niektóre z poruszanych tu tematów, to z pewnością będzie to naprawdę wartościowa i przyjemna lektura. Język jakim napisane są dzienniki jest bardzo zróżnicowany, podobnie zresztą jak i jego treść. Autor pisze inteligentnie i z humorem, co w przypadku dzienników nie zdarza się zbyt często.

Książka pomoże wszystkim miłośnikom twórczości malarza w lepszym jej zrozumieniu, ponieważ opisuje on w swoich dziennikach niektóre z symboli, jakie zamieszcza na swoich obrazach. Z „Dzienniku geniusza” czytelnik dowie się również wielu ciekawych rzeczy o malarzu, jak chociażby tego, że zajmował się on nawet architekturą wnętrz i projektowaniem biżuterii.

Publikacja nie jest łatwa w odbiorze i jeżeli komuś zależy na lekkiej lekturze, to powinien poszukać czegoś innego. Jeżeli natomiast ktoś pragnie przeczytać coś niecodziennego i wymagającego zastanowienia się nad przeczytanymi rzeczami lub po prostu jest fanem Daliego, to na pewno „Dziennik geniusza” jest odpowiednią dla niego pozycją.Podobne wpisy:

• Salvador Dali
• Sztuka ciała u Hansa Bellmera

Salvador Dali – Dziennik geniusza is a post from: Sztuka