Książka Amelie Nothamb pt. „Podróż zimowa” to zaskakujące opowiadanie, w którym w bardzo przystępny sposób zostały przedstawione losy mężczyzny zakochanego „na zabój” w kobiecie o imieniu Astrolab. Akcja toczy się tak szybko, że czytelnik nie może nawet na chwilę oderwać się od czytania publikacji. 

Zoil to główny bohater, który pisząc swój pamiętnik rozrysowuje przed naszymi oczami zaistniałą sytuację. Nie jest ona niestety godna pozazdroszczenia, gdyż uczucie jakim darzy ukochaną przeradza się w obłęd, a ten prowadzi do aktu zemsty. Mężczyzna nie może pogodzić się z faktem, iż obarczona licznymi zobowiązaniami Astrolab nie może mu się w pełni oddać. Nie pojmuje jak ważna jest dla młodej Paryżanki opieka nad niesamowicie zdolną, ale i upośledzoną poetką Alienor.  W ten sposób rodzi się ogromna frustracja, która spotęgowana zażyciem grzybków halucynogennych powoduje zrodzenie się szatańskiego planu.

Niespełnione uczucie ma kosztować życie nie tylko ludzi będących pasażerami samolotu, który zamierza porwać, ale także zdemolowanie najbardziej rozpoznawalnej budowli na świecie – Wieży Eiffla. Można byłoby się zastanawiać dlaczego nasz bohater wybrał właśnie ten sposób udowodnienia swojej miłości, ale w książce mamy ku temu liczne podpowiedzi. Sam Eiffel skonstruował wieżę na cześć swojej ukochanej, która – tak jak Astrolab – miała imię na literę A.  Zoil bardzo szybko podejmuje decyzję i wie, że w zaistniałych okolicznościach nie ma już odwrotu. Przepiękna Paryżanka nie przeczuwa katastrofy i  na pewno się jej nie spodziewa.

Z pewnością jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które nie lubią rozbudowanego świata przedstawionego i wielu bohaterów. Fabuła jest niezwykle przemyślana, a język jakim posługuje się autorka jest na tyle przejmujący i autentyczny, że mamy wrażenie iż to wszystko dzieje się w świecie realnym. Bardzo podobał mi się opis przeżyć wewnętrznych trójki bohaterów po zażyciu grzybków halucynogennych. Wielkim plusem jest także wprowadzenie, które wyjaśniając historię pochodzenia imienia Zoil, tłumaczy jego wpływ na losy mężczyzny.

„Podróż zimowa”
Amelie Nothomb
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Polachowska Joanna
ISBN 978-83-7495-972-8
Format: 125 x 190 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 96Podobne wpisy:

• Alicja w Krainie Czarów
• Lektor – ciężar Holocaustu

Amelie Nothomb – Podróż zimowa is a post from: Sztuka

O miłości można opowiadać na wiele sposobów i twórcy filmów chętnie sięgają po ten temat. Rzadko kiedy udaje im się jednak zaskoczyć widza, co dodatkowo wyróżnia film „Sceny z życia intymnego” na tle innych produkcji o miłości.

Reżyserem filmu jest Ed Blum, a za scenariusz odpowiada Aschlin Ditta. „Sceny z życia intymnego” łączą w sobie wątki komediowe z dramatycznymi, a równie często jak widz będzie śmiał się z nieporadnych wyczynów przedstawionych na ekranie bohaterów, nachodzić go będą refleksje związane z sensem miłości i seksu.

Ten ostatni – wbrew pozorom – jest w filmie obecny i chociaż zamaskowany, przez cały czas daje o sobie znać. Widzowie powinni jednak skupić się na czymś innymi, a mianowicie na przedstawionych w filmie postawach, które tak naprawdę są odwzorowaniem zachowań, w których każdy z nas odnajdzie coś znajomego.

Para, która w pokojowej atmosferze omawia sprawy związane z rozwodem; pozornie szczęśliwy biznesmen, który musi płacić za swoją miłość czy dwóch homoseksualistów, z których jednemu zależy na jednorazowych przygodach, a drugiemu na poważnym związku – film momentami przypomina dzieła Allena, ale gdyby wyreżyserował go słynny nowojorczyk, z pewnością oglądałoby się go o wiele przyjemniej. Najgorszą wadą produkcji jest to, że przez połowę filmu nic się tak naprawdę nie dzieje, a błyskotliwe dialogi z pewnością wiele straciły przy tłumaczeniu ich na język polski.

Ze znanych aktorów występujących w tym filmie, warto wspomnieć o Ewanie McGregorze, który po raz kolejny wcielił się w rolę homoseksualisty. W przeciwieństwie jednak do produkcji „I Love You Phillip Morris”, tym razem nie jest już aż tak zniewieściały.

„Sceny z życia…” najlepiej obejrzeć z bliską osobą, bo chociaż seans może się nieco dłużyć, to czas na niego poświęcony nie będzie czasem straconym.

Sceny z życia intymnego is a post from: Sztuka

Nie da się ukryć, bo wszystkie znaki na niebie i ziemi (tv, gazety, radio i sklepy) na to wskazują, że już jutro w ruch pójdą czerwone róże, sercowe maskotki, zakochane kartki, czekoladki i inne walentynkowe „symbole” miłości, a sprzedawcy, jak co roku zrobią na tym wszystkim niemały interes. Jakkolwiek by nie mówić o tym dniu – ustami jego przeciwników lub zwolenników, miłość od zawsze była wdzięcznym tematem – także dla sztuki.

Sami zobaczcie:

jak wygląda uosobienie miłości wg Bronzina: uskrzydlony Eros zbiera się do pocałunku Wenus, dotykając jej piersi

„Alegoria czasu i miłości” – Agnol Bronzino

jak nagość zdradza miłość u Oskara Kokoschka, Alfreda Gockel’a i Egona Schiele

„Two Nudes” – Oskar Kokoschka

„Endless Love” – Alfred Gockel

„Embrace” – Egon Schiele

jak wygląda czułość oczami François Pascala Simona Gérarda

„Amor i Psyche” – François Pascal Simon Gérard

jak wygląda egzystencjalizm w miłości widziany przez Zdzisława Beksińskiego

Zdzisław Beksiński

jak można całować wg Francesco Hayez’a i Franza von Stucka

„Pocałunek” – Francesco Hayez

„Pocałunek Sfinksa” – Franz von Stuck

jak wygląda ból w miłości postrzegany przez Edwarda Muncha’a

„Wampiria” (początkowo „Miłość i Ból”) – Edward Munch

Pewne wydaje się tylko jedno: kiedy już nasze uczucie raz pozwoli sobie na chłód – przestaje obowiązywać już wtedy cokolwiek, co dotychczas było wzajemnie święte: przytulenie, wiara, zaufanie, spojrzenie, dotyk, zrozumienie, potrzeba, pragnienie, pamięć, czułość, serce.
Pozostaje wtedy już tylko błaganie z jednej strony i zimna kalkulacja z drugiej: czy lepiej będzie oszukiwać złudzenia jeszcze przez chwilę, czy też lepiej być twardym od razu, bez żadnej litości ?

Edward Munch

jak mówi się o miłości wg Teresy Kopańskiej-Musiał

„Mów mi o miłości” – Teresa Kopańska-Musiał

jak smakuje pasja w miłości oczami Fabiana Pereza

„Tango” – Fabian Perez

jak wygląda miłość po kryjomu wg Jean’a Honore Fragonarda

„Skradziony pocałunek”- Jean Honore Fragonard

„The Bolt” - Jean Honore Fragonard

jak przejawia się cisza w miłości wg Lois’a Fisher’a

„Embrace” – Lis Fisher

czym jest jedność w miłości wg Adriana Infante

„Amistad” – Adrian InfantePodobne wpisy:

• Książka – małe dzieło sztuki
• Wystawa malarstwa Janiny Rachwald

Miłość w sztuce is a post from: Sztuka

Patrzyłam na okładkę tej książki wiele razy i za każdym razem widziałam po prostu czerwone serce – symbol miłości, do tego tytuł „Tektonika uczuć” – pomyślałam – będzie o miłości słowami mądrego pisarza Erica-Emmanuela Schmitt’a. Dopiero kiedy przeczytałam ostatnią stronę książki raz jeszcze zerknęłam na serce. Serce okazało się być wykonane z zapałek zakończonych czerwoną siarką.

Bardzo wymowne. Prawda? Sama książka w zasadzie też i chociaż traktuje o miłości nie jest sentymentalną opowieścią – nawet jeśli mamy do czynienia z historią niczym z telenoweli. Jest zakochana, zakochany i podkochująca się. Eric-Emmanuel Schmitt dodaje do tego, niezbyt oryginalnego wątku, psychologię, manipulując uczuciami bohaterów.

Zakochana za radą swojej matki postanawia wystawić na próbę miłość zakochanego. Ten wierząc w w szczerość słów zakochanej, że czas się rozstać wchodzi w grę i podejmuje rolę popierającego decyzję zakochanej. Żeby nie było nudno do gry dołącza dziewczyna (prostytutka z przymusu), której zadaniem jest…no właśnie – tego nie będę już zdradzać.

Koniec końców niewinna gra pełna intryg, podtekstów i manipulacji przeradza się w tragedię miłosną, na podstawie której wyciągnąć można wniosek, że uczuciami nie można żonglować i bawić się bezkarnie, a od miłości do nienawiści tylko jeden krok. Taka tektonika uczuć zakładająca wędrówkę (przysuwanie, odsuwanie) „płyt uczuciowych”.

Książka utrzymana jest w klimacie rozgrywającego się na scenie spektaklu, a wspomagają go: tekst poboczny, podział na role i rytm dialogów. Lektura pozwala więc poczuć się jak na przedstawieniu teatralnym.

„Tektonika uczuć” w niczym co prawda nie przypomina „Oskara i Pani Róży” (brak głębokich dialogów i mądrego przesłania), ale czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko. Mi zajęło to zaledwie godzinę, co świadczy o tym, że wciąga bez reszty.

Lektura książki była możliwa dzięki uprzejmości wydawnictwa „Znak”. Dziękujemy!

Podobne wpisy:

• Czego szuka Monika Winnicka?
• Twarze w trójwymiarze

Tektonika uczuć is a post from: Sztuka

Czy zauważyliście jak wiele miejsca w sztuce poświęca się miłości, jakby miała w najtańszy sposób zareklamować film, wystawę czy płytę, bo ludzie lubią poznawać i podglądać cudze historie miłosne – bez względu na to czy smutne i nieszczęśliwe, czy kończące się happy end’em.

W „Our Lady’s Forever” Anny Konik nie znajdzie się szczęśliwego zakończenia, ale w tym chyba tkwi cała sztuka i sposób na zaintrygowanie widza.

„ANNA KONIK – urodziła się w 1974 roku w Lublińcu, pracuje i mieszka w Warszawie i Berlinie. W roku 2000 otrzymała dyplom na wydziale rzeźby warszawskiej ASP, ma na swoim koncie wiele wystaw grupowych i indywidualnych w kraju i za granicą, kilka cykli wideo, doświadczenia teatralne. Zdobyła szereg nagród i stypendiów.”

Instalacja video powstała na podstawie dramatu napisanego przez młodego schizofrenika. Opowiada o miłości i związanym z nią marzeniu przeistoczenia się w osobę, którą się kocha.

„Dłużej nie zniosę tej duchoty. Jestem bezsilny nawet z domem. On wypełnia moja pustkę, która wciąż sączy moja istotę i będzie tak połykać, aż przeżuje i wypluje ze swoich ust resztki, które wiatr uniesie i wywieje daleko ode mnie”.

słowa pochodzą z dramatu napisanego przez artystę schizofrenika

Nagrania zostały wykonane w opuszczonym szpitalu psychiatrycznym Our Lady’s w Cork. Przedstawiają historię kobiety A. i mężczyzny M., którzy wciąż szukają się na pustych salach szpitala. Film nie posiada żadnej fabuły. Nie ma początku ani końca i jest serią poetyckich obrazów o wyobcowaniu, odmienności i samotności.

„film Konik rozważa kwestię osamotnienia jednostki, niemożliwości autentycznej komunikacji pomiędzy oddzielnymi istotami, a być może także koszmaru zapomnienia, i bycia zapomnianym”.

Peter Murray

Oprócz kobiety i mężczyzny bohaterem jest również samo miejsce, w którym dzieje się akcja (lub też jej brak). Wygląda na dopiero co opuszczone i czekające, ale jednocześnie zastygłe w martwocie i jałowości. Przerażające wolnością czeka, a wraz z nim szukający się ludzie, którzy nie mogą znaleźć się o tym samym czasie, w tym samym miejscu. Z jednej strony chcieliby się odnaleźć, ale tkwi w nich przekonanie, że nie mają wpływu na wydarzenia, że wszystko dzieje się samo. Podróż po szpitalnym labiryncie staje się zamkniętym kręgiem ludzkich uwarunkowań i ograniczeń. Tak głębokiego sięgnięcia w psychikę człowieka mógł dokonać tylko wrażliwy schizofrenik-artysta.

„Dramat był zbyt surrealistyczny i niemożliwy do przełożenia, dlatego zdecydowałam się na moją opowieść o dramacie, dokumentację miejsca i działań aktorów”

Anna Konik

Emocje siedzą w źrenicy oka, w pochylonej pod ciężarem głowie wspartej o ścianę, zwieszeniu, skuleniu ramion, zasłoniętych ustach i pustych spojrzeniach.

Anna Konik doskonale oddaje w filmie klimat poszukiwań, tęsknoty za miłością i samotności. Dotyka tego, co tak trudno nazwać, co niewidzialne, ale odczuwalne w świecie pragnień, emocji, intuicji i marzeń. W końcu z jej twórczego umysłu zrodziło się wiele oryginalnych prac – „In the middle of the way”, „Przezroczystość”, czy „Toys”.

Prace Anny Konik w dużej mierze opierają się na osobistym spotkaniu artystki z drugim człowiekiem. Przedstawiają historię tych spotkań i przede wszystkim kondycję ludzkiej psychiki i człowieczeństwo.

Polecam strony:

http://www.culture.pl/pl/culture/artykuly/os_konik_anna

http://www.obieg.pl/cal2007/07071201.php

www.annakonik.art.pl

i tekst Petera Murray’a o pracach Anny Konik

Podobne wpisy:

• 1. Marek Daniłowski – piękno jest wszędzie

Zmienić się w osobę, którą się kocha is a post from: Sztuka