Dziewiętnastego września odbędzie się wernisaż malarstwa Klaudii Ka. Twórczość przedstawicielki młodego pokolenia będzie można zobaczyć w warszawskiej Galerii Elektor.

Artystka przetwarza wszystko pod kątem emocji, dlatego też jej prace niejednokrotnie mogą widza zadziwić, podobnie zresztą jak ich tytuły. Przykładem może być widoczny poniżej obraz zatytułowany „123,Zginiesz-ty”.

Klaudia Ka: 123,Zginiesz ty

W twórczości Klaudii Ka najważniejszy jest człowiek, o czym można przekonać się patrząc na prawie dowolny z jej obrazów. Klaudia Ka urodziła się w 1984 roku. W 2008 otrzymała Stypendium MEN, jednak już wcześniej jej twórczość została doceniona. W tym samym roku zdobyła dyplom z wyróżnieniem na Europejskiej Akademii Sztuk na wydziale malarstwa u prof. Barbary Szubińskiej oraz projektowania graficznego u Mieczysława Wasilewskiego.

Jej pierwsza wystawa indywidualna miała miejsce w 2006 roku i były to „Sceny filmowe”. Następne prezentowane były co dwa lata: „Kolorwanki” (2008) i „Różowe Bikini” (2010). W 2011 odbyła się jeszcze wystawa „Wasana – Ukryte Pragnienia”. Oprócz nich, artystka pokazywała swoje prace na kilkunastu wystawach zbiorowych (między innymi: „Młode malarki”, „Twarze”, „To nie jest Sztuka”, „Hydrosfera” i „Niebezpieczne Związki”).

Teren zabudowany – malarstwo Klaudii Ka
Wernisaż: 19 września, godzina 19:00
Wystawa prac: 20 września – 26 października
Miejsce: Galeria Elektor, MCKiS, ul. Elektoralna 12 WarszawaPodobne wpisy:

• Legends of Shaolin w Polsce
• Broodway Street – The Show

Teren Zabudowany: wernisaż is a post from: Sztuka

Pomimo początkowych niepewności, obraz Dama z gronostajem zostanie wypożyczona na nadchodzące wystawy w Madrycie, Berlinie oraz Londynie. Wcześniej Muzeum Narodowe w Krakowie dyskutowało o ewentualnych konsekwencjach takiej decyzji wspólnie z Fundacją Czartoryskich.

Na początku wspomniana Fundacja – do której zresztą należy obraz – uzyskała pozwolenie na wywiezienie go na monograficzną wystawę Leonarda da Vinci, ale władze muzeum sprzeciwiły się temu i tym samym pod znakiem zapytania stało to, czy obraz będzie dostępny dla widzów wystawy, która odbędzie się w dniach od dziewiątego listopada bieżącego roku do piątego lutego 2012.

Wcześniej sprzeciw muzeum wywołał zamiar wypożyczenia Damy z gronostajem na wystawę portretu renesansowego odbywającą się w Berlinie (w terminie od 20.08.2011 do 20.11.2011). Konserwatorzy muzeum sprzeciwili się temu, więc Ministerstwo Kultury musiało powołać specjalna komisję ekspertów, do których obowiązków należało ocenienie czy obraz może być bezproblemowo wypożyczony.

Pikanterii całej sytuacji dodawał fakt, że jest to jeden z najcenniejszych obrazów jakie znajdują się w polskich zbiorach, a także jedyne dzieło słynnego Leonarda da Vinci znajdujące się na stałe w naszym kraju. Przeciwnicy wypożyczenia obrazu argumentowali, że jego przewożenie wiąże się z ryzykiem uszkodzenia go, na co oczywiście nie można było sobie pozwolić. Ministerstwo Kultury uwzględniło jednak opinię powołanej komisji i Dama z gronostajem będzie mogła zostać wypożyczona.

Tym samym polscy miłośnicy sztuki będą musieli wstrzymać się z oglądaniem dzieła autorstwa da Vinci do wiosny przyszłego roku.Podobne wpisy:

• Tajemniczy uśmiech Mony Lisy
• Eliza Danowska

Co dalej z Damą z gronostajem? is a post from: Sztuka

W galerii Projekt Kordegarda aktualnie odbywa się wystawa zatytułowana „Obrazy w architekturze”. Prezentowane są na niej prace warszawskich architektów – Hanny i Gabriela Rechowiczów. Co ciekawe, jednym z wcześniejszych ich dokonań było opracowanie koncepcji trzech „budynków przyszłości” na potrzeby moskiewskiego konkursu.

Na przestrzeni lat Rechowiczowie współpracowali z wieloma różnymi architektami, w tym na przykład z Kazimierzem Piechotką i jego żoną, Jerzym Hryniewieckim oraz Mieczysławem Gliszczyńskim. W latach sześćdziesiątych wykonali kilka dekoracji naściennych, które oceniono bardzo pozytywnie.

Również dzięki Państwowym Pracowniom Sztuk Plastycznych otrzymywali oni wiele zleceń- kino w Kielcach, lotnisko w Lesznie, muzeum w Lipsku, domy wypoczynkowe w Olsztynku i wiele innych projektów.  W swoich pracach Rechowiczowie wykorzystywali głównie techniki malarskie oraz mozaikowe, przy czym nie bali się eksperymentować i czasami łączyli obie techniki w jednym dziele. Dzięki starannie wyselekcjonowanym materiałom, ich prace posiadają unikatowy styl, co z kolei sprawia, że są bardzo dobrze rozpoznawane.

Na wystawie można zobaczyć około pięćdziesięciu prac tych obojga artystów. Jedną z atrakcji będą niepokazywane wcześniej oryginalne szkice malarskie, które pomimo upływu lat wciąż zaskakują. Widzowie będą mogli zapoznać się także z projektami propagandowych wystaw gospodarczych, które miały być swego czasu organizowane w Moskwie.

Kuratorem wystawy jest Paweł Giergoń

Miejsce: Zachęta Narodowa Galeria Sztuki Projekt Kordegarda
Gdzie: Gałczyńskiego 3 (Warszawa)
Do kiedy: 4 maja 2011 rokuPodobne wpisy:

• Ciemna strona Wrocławia
• Rejs Krzyżaków po Ziemi Obiecanej

Obrazy w architekturze is a post from: Sztuka

Paweł Susid - Bez tytułu (akryl na płótnie), 2010 rok

W galerii Art. New media mieszczącej się na Krakowskim Przedmieściu można obejrzeć wystawę obrazów Pawła Susida. Niecodzienny pomysł na wykorzystanie znanych wszystkim haseł wart jest tego, aby poświęcić mu trochę uwagi.

Obrazy Pawła Susida niezaprzeczalnie wiążą się ze słowami. Artysta wybiera popularne nazwy oraz zdania i przerabia je. Jego „covery” znanych haseł prawdopodobnie nie osiągną jednak takiej samej sławy jak oryginały. Nie jest to jednak najważniejsze i nie to jest celem malarza.

Prawie bez końca (przynajmniej do momentu, w którym nie skończy mu pusta się powierzchnia na płótnie) powtarza on w swoich obrazach popularne hasła, które chociaż nie uzyskują dzięki temu żadnego nowego znaczenia, którego wcześniej byśmy nie znali, to są to naprawdę ciekawymi kompozycjami.

Paleta kolorów i różnorodność liter (wyglądających jednak bardzo podobnie) sprawiają, że pomimo tego, że opis każdego z tych obrazów można zmieścić w jednym zdaniu lub słowie, widz będzie przyglądać im się do momentu, w którym „przeczyta” całe dzieło. Później najprawdopodobniej zabierze się za następny, gdyż od twórczości Susida – chociaż nie jest ona zbyt wybitna – nie sposób się oderwać.

Warto przyjrzeć się obrazom tego artysty szczególnie dlatego, że obecnie coraz rzadziej podejmuje się próby eksperymentowania ze słowem. Na pewno niektórzy dojdą do wniosku, że te płótna są prostu nic nie wartymi wytworami, ale przecież każdy ma inny gust i to co u jednych wywołuje zachwyt, u innych spotka się jedynie z uśmiechem politowania.Podobne wpisy:

• Zaproszenie na wystawę Poli Dwurnik
• Mies van der Rohe Award 2009

Covery Pawła Susida is a post from: Sztuka

To oczywiste, że nie każdy jest miłośnikiem sztuki. Czasami jednak warto spróbować czegoś nowego i jeżeli nigdy nie planowaliśmy kupna jakiegoś obrazu, rzeźby lub innego dzieła sztuki, to może najwyższa pora to zmienić?

Co prawda ktoś może się zastanawiać, po co mu obraz. Zwłaszcza, że ceny porządnych dzieł sztuki mogą przyprawić o zawrót głowy. Czy jednak koniecznie trzeba wydawać dużo pieniędzy, żeby odmienić wnętrze swojego mieszkania? Na szczęście nie. Obecnie coraz więcej sklepów (także tych internetowych) posiada w swojej ofercie unikatowe obrazy, które chociaż namalowane zostały przez niezbyt znanych artystów, są naprawdę starannie wykonane i przyciągają wzrok. Jeżeli ktoś powiesi sobie obraz, który mu się podoba na ścianie, na pewno doda to klimatu i stylu całemu pomieszczeniu. Należy jednak pamiętać, że działa to w obie strony i jeżeli obraz będzie źle dobrany, to może psuć wystrój pokoju.

Wybierając najlepszy obraz należy również zwrócić uwagę na dzieci. Jeżeli ktoś powiesi sobie na ścianie akt, to na pewno w jakimś stopniu wpłynie to na przyszłe gusta małoletnich domowników. Nie warto również wieszać dzieł sztuki, które nam samym wydają się nieco kiczowate. W takich przypadkach lepiej już zostawić gołą ścianę.

Obrazy można wieszać nie tylko we własnym domu, ale również w firmie. Dobrze dobrany obraz na pewno stanie się ozdobą biura, a wszyscy pracownicy i partnerzy biznesowi od razu nabiorą przekonania, że ich szef zna się na sztuce i jest osobą wykształconą.

W przypadku dzieł sztuki warto pamiętać o tym, że przepych może zaszkodzić i bardzo często okazuje się, że o wiele lepiej wygląda pojedynczy obraz niż kilka powieszonych na jednej ścianie. Reguł, dzięki którym można dobrać odpowiedni obraz do swojego domu jest dużo, ale podstawową zasadą jest to, że powinien on nas w jakiś sposób zainteresować, a co najważniejsze – powinien się nam podobać. W końcu to my będziemy patrzeć na niego przez długie lata…Podobne wpisy:

• Plotka według Pawła Skurskiego
• Najbardziej pierwsze wrażenie

Czy warto otaczać się sztuką? is a post from: Sztuka

Obraz "W miłości i gniewie co człek czyni, nie wie" autorstwa Elizy Danowskiej

Eliza Danowska (Synejko) jest absolwentką Wydziału Psychopedagogiki Kreatywności na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Dyplom uzyskała w roku 2007, obroniła go w pracowni prof. Leona Tarasewicza, a także w pracowni technik ściennych prof. Edwarda Tarkowskiego. Chociaż jeszcze nie jest zbyt popularna, to warto przyjrzeć się jej pracom.

Artystka urodziła się w Warszawie, w 1979 roku. Tworzy głównie baśniowe obrazy, które podobają się zarówno młodszym, jak również starszym odbiorcom. Lista jej wystaw jest naprawdę imponująca. Szczególnie jeżeli weźmie się pod uwagę młody wiek artystki. Najważniejsze z nich to między innymi:
- Wystawa prac malarskich i rysunkowych podczas konferencji dotyczącej twórczości na Aka (2002 rok),
- „Wystawa poplenerowa”, czyli prezentacja obrazów z pleneru, który odbył się w Dłużewie (2004 rok),
- „Ciąg dalszy” – wystawa w Galerii Aspekt (2005 rok),
- „Samsung Art Master” – wystawa i aukcja pokonkursowa (2006 rok).

Oprócz wspomnianych wystaw, Eliza Danowska może pochwalić się także tak „niecodziennymi” osiągnięciami, jak na przykład:
- Udział w produkcji filmu animowanego „Drzazga” (wyreżyserowanego przez Wojtka Wawszczyka) w 2006 roku,
- Użyczenie obrazów do serialu „39 i pół” (produkowanego przez stację TVN), a także stworzenie fragmentów scenografii.

Na swojej oficjalnej stronie internetowej autorka prezentuje prace podzielone na takie kategorie, jak: malarstwo, mozaika, techniki ścienne, a także inne realizacje. W dziale KONTAKT można znaleźć adres e-mail oraz numer telefonu do artystki.Podobne wpisy:

• Nie mała, nie czarna – latte art
• Szukamy sztuki w reklamie

Eliza Danowska is a post from: Sztuka

Mona Lisa to obraz olejny. Jego wymiary wynoszą 77 x 53 centymetry, a jego autorem jest jeden z najsłynniejszych twórców w historii, czyli Leonardo da Vinci. Mona Lisa namalowana jest głównie ciemnymi barwami. Kompozycja obrazu jest otwarta. Oczywiście to nie kompozycja lub nazwisko malarza wpłynęło na to, że jest to najsłynniejszy obraz na świecie. Sprawiła to modelka, a szczególnie jej tajemniczy uśmiech. Wiele osób jest zgodnych co do tego, że na obrazie widać Lisę Gherardini, która była żoną florenckiego kupca Francesca Giocondo i że to właśnie ów kupiec zlecił artyście namalowanie portretu.

Uważa się również, że miał on pierwotnie zawisnąć w jadalni tej pary i dlatego właśnie posiada takie niezbyt duże wymiary. Nie wszystkich jednak przekonuje ta wersja, natomiast w dwudziestym wieku pojawiło się tyle różnych teorii dotyczących tożsamości kobiety z obrazu, że obecnie nic już nie jest pewne.

W 1911 roku obraz został skradziony i wtedy niektórzy zaczęli sądzić, że bohaterka obrazu to po prostu wytwór wyobraźni artysty lub nawet jego ukryty autoportret. Zwolennicy tej teorii powołują się na uśmiech, który ich zdaniem specjalnie przyciąga uwagę widzów, żeby nie mogli oni odgadnąć zamaskowanej podobizny artysty. Doktor Lilian Schwartz przychyla się do tej opinii i przeprowadziła kilka różnych eksperymentów, które ją potwierdziły. Jednym z nich było komputerowe porównanie rysów twarzy artysty oraz osoby z obrazu. Okazało się, że postacie te mają tak samo umiejscowione podbródki, czoła i nos, a co więcej są one tej samej wielkości. Tutaj jednak pojawiają się wątpliwości, czy aby na pewno rycina z wizerunkiem artysty, której użyto do tych badań, przedstawiała jego.

Jedna z dziennikarek w swojej książce twierdziła, że matka autora znajduje się na obrazie. Inni uważali, że jest to księżna Mediolanu, co miałby potwierdzać strój Mony Lisy, który wskazuje na powiązania z rodziną Sforzów.
W 2006 roku eksperci doszli do wniosku, że modelka pozująca Leonardowi da Vinci była w ciąży, gdyż na obrazie widać, że Mona Lisa przykrywała suknię woalem z gazy, który dawniej nosiły kobiety będące w stanie błogosławionym.

Jak było naprawdę – tego prawdopodobnie już nigdy się nie dowiemy. Podobnie jak i powodu, dla którego na twarzy Mony Lisy znajduje się ten tajemniczy uśmiech…Podobne wpisy:

• Izaak i Rebeka (Żydowska narzeczona)
• Kolaże Joseby Elorzy

Tajemniczy uśmiech Mony Lisy is a post from: Sztuka

Nasze oczy – potężne narzędzie i źródło zdobywania wiedzy, poznawania świata, ale i one mogą się mylić, ulegając złudzeniom. Tę właśnie sferę optyki i funkcjonowania naszego wzroku i mózgu wykorzystał w swoich obrazach meksykański malarz Octavio Ocampo, który doskonale porusza się na płaszczyźnie wyobraźni i skojarzeń, zmuszając widza do pewnego wysiłku poznawczego, rodząc niepewność i niejednoznaczność, malując obrazy w obrazie

Octavio urodził się 28 lutego 1943 roku w Meksyku. Wychowywał się w rodzinie twórców i już jako dziecko miał spory kontakt ze sztuką. I choć jego największą pasją okazało się malarstwo, nie ograniczał się tylko do tego rodzaju sztuki. Próbował swoich sił w tańcu, rzeźbie i sztuce filmowej (tworzył dekoracje do filmów i spektakli teatralnych), wciąż będąc jednak wierny malarstwu. Obrazy Ocampo pełne są symboliki, nieskończenie fascynujące i wciągające.  Patrząc na jego prace dostrzec można pewne podobieństwo do obrazów Giuseppe Arcimboldo, który tworzył owocowo-warzywne portrety ludzi, posługując się techniką nakładania.

Szukając własnego stylu Ocampo szybko znalazł ten właściwy kierunek bazujący na tajemniczej atmosferze, złudzeniach optycznych i metamorfizmie (przez krytyków sztuki nazwany polimorfizmem).  Momentami ocierał się o surrealizm i malarstwo magiczne, stosując różnorodne sztuczki malarskie oraz zestawiając realistyczne i graficzne detale obrazów. Im dłużej ogląda się portrety artysty, tym więcej szczegółów zaczyna się w nich dostrzegać. Tworzy się pewna całość i logiczna opowieść.

Z daleka zauważa się np. starego człowieka z sennym wyrazem twarzy, żółtymi włosami i brodą (obraz Wizje Kichota). Gdy zaś spojrzy się wnikliwie na pierwszy plan wysuwają się wiatraki, Don Kichot na koniu Rosynant i jego wierny przyjaciel Sancho Pansa. Dookoła świat, który istnieje tylko w umyśle Don Kichota, m.in. twarz Dulcynei (lewy górny róg), złowrogie mityczne stwory i szaleństwo Kichota symbolizowane przez pysk psa.

Ocampo tworzył portrety polimorficzne na zamówienie, mi.in. dla Jane Fonda, Jimmy’ego Carter’a, Cesar Chavez, czy Cher.

zapraszam do galerii prac artysty: http://www.visionsfineart.com/ocampo/aa_index.html

• Tak to jest z organizmami artystów
• W magicznym świecie Jacka Yerki

Octavio Ocampo – król iluzji is a post from: Sztuka

Mówi się, że diabeł tkwi w szczegółach i potwierdzają to krytycy sztuki – ludzie, którzy wnikliwym okiem przyglądają się różnym dziełom, często koncentrując się na detalach właśnie – niedociągnięciach i błędach. A co jeśli dane dzieło nie ma szczegółu i całe w sobie jest  jednym wielkim ogółem tak, jak w przypadku obrazów Rafała Karcza.

Dlaczego ogółem? Z pomocą przychodzi nam sam artysta nie pragnę zajmować się detalem, szczegółem – kładę nacisk na ogólne masy, sylwety – stąd zamglenia i rezygnacja z dosłowności. Rafał Karcz  urodził się w 1969 roku w Krakowie. Jest absolwentem Historii Sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim i Wydziału Form Przemysłowych na krakowskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jednak swoje pierwsze studenckie ślady pozostawił na Wydziale Slawistyki i Rusycystyki, być może dlatego tematem jego pracy magisterskiej był Socrealizm w malarstwie radzieckim. Dziś jest członkiem Stowarzyszenia Pastelistów Polskich, malarzem i fotografem i wyraźnie wie czego chce i dokąd zmierzać powinna jego sztuka – łączyć to, co nieskończone z tym, co pozornie banalne.

Dostrzegam w tych zamglonych obrazach jakąś głębszą filozofię, choć nie ma w nich obranego jednego kierunku, czy techniki. Jest za to jeden styl – teraz już przeze mnie łatwo rozpoznawalny. Są ołówki, tusze, akwarele i gwasze. Są pozornie (prawie komiksowe) niedbałe kreski,  pospiesznie zamalowywane puste przestrzenie, a la pop – art’owa stylistyka, niewyraźne scenerie. Artysta ceni sobie czas, dlatego farby olejne nie są dla niego – także dlatego, że za długo schną – po prostu, a rysunek rodzi się w jednej chwili – nieważne czy inspiracją jest muzyka czy wewnętrzne życie klubów, ulic i miast – jeśli przychodzi pomysł trzeba przeobrazić go we wrażenie. Potem już tylko dotrzeć do widza i otworzyć się przed nim i jego krytyką.

Podoba mi się bardzo taki sposób podejścia do sztuki i pozostawienie odbiorcy możliwości dociekania „w czym rzecz”. I jeszcze te szczegóły, których brak – pozwalają widzowi wyjść poza to, co widzialne i poczuć, co w sztuce bez dwóch zdania najważniejsze.

Jeszcze jedno cieszy mnie bardzo i poniekąd zaskakuje w twórczości artysty. Zawsze wydawało mi się, że ludzie, którym dano wgląd do teorii różnego typu (np. historii sztuki) są nimi przesiąknięci, że aż wyżymać można. Rafał Karcz mimo swojego wykształcenia od teorii (których z pewnością zna aż nadto) woli trzymać się z daleka i jak sam mówi – maluje, a nie gada. Może właśnie dzięki temu jego obrazy żyją sobie swoim życiem pełnym prawdziwej (nie teoretycznej) sztuki.

zapraszam do obejrzenia obrazów artysty:

• http://www.bochenskagallery.pl/

• http://www.galeriakarowa.pl/artysci.php?pk_a=76

Podobne wpisy:

• Zachwiany świat Mojsze Szagałow‎a
• Żyli wiecznie śmierci pragnąc…

Najbardziej pierwsze wrażenie is a post from: Sztuka

Katarzyna Szeszycka, tegoroczna stypendystka Marszałka Województwa Zachodniopomorskiego, to jedna z tych polskich artystek młodego pokolenia, która nie wymaga większego przedstawiania. Jej metarefleksyjna twórczość już na stałe wpisała się w obieg galerii i z łatwością jest rozpoznawana zarówno w Polsce, jaki i zagranicą.

Urodziła się w 1983 roku w Goleniowie, w 2008 roku obroniła z wyróżnieniem dyplom z edukacji artystycznej z aneksem z rysunku Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu w pracowni dr Anny Tyczyńskiej i prof. Andrzeja Leśnika. Dyplom Szeszyckiej został wytypowany z katedry interdyscyplinarnej jako najlepszy do konkursu im. Marii Dokowicz. Aktywnie bierze udział w festiwalach, spotkaniach artystycznych i wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą. Otrzymała wyróżnienie w konkursie na obraz roku im. F.Eibisch oraz była nominowana do nagrody dla młodych na XXII Festiwalu Malarstwa Współczesnego w Szczecinie. Miała do tej pory 9 wystaw indywidualnych oraz 26 zbiorowych. Wypowiada się głównie w wideo i malarstwie, choć nie narzuca sobie tych mediów jako ram. Wraz z Ewą Wawrów tworzy Grupę o Nazwie Słaba Grupa, a od niedawna jest związana z grupą MI SIĘ TU PODOBA z Poznania. Nowe prace Katarzyny Szeszyckiej można było zobaczyć we Wrocławiu, Poznaniu, Krakowie, Berlinie i Monachium. A ostatnia, z cyklu Pink Room, została wykorzystana w projekcie plakatu IX edycji festiwalu sztuki Forma, wzbudzając powszechne zainteresowanie kontrowersyjnym przekazem.

Artystka jeszcze na studiach została zauważona przez znanego, warszawskiego promotora sztuki najnowszej, Michała Borowika, który znacząco przyczynia się do stałych sukcesów Szeszyckiej. Podjęła przede wszystkim współpracę z jej ważnymi w Polsce galeriami, jak Desa Modern (Warszawa) i Galeria Katarzyny Napiórkowskiej (tamże), po studiach doszła współpraca z Galerią Program (tamże). Michał Borowik, nie tylko uwierzył w twórczość Katarzyny Szeszyckiej, ale przede wszystkim zajął się jej profesjonalnym reprezentowaniem na światowym poziomie. W lutym, w autorskiej grupie tematycznej Borowika, Inwestycja w Sztukę, można było przeczytać bardzo interesujące teksty odnośnie obecnego stanu sztuki i o wybranych przez niego artystach.

Ktoś mądry kiedyś powiedział, że nie warto patrzeć w przyszłość za daleko, lecz to moim zadaniem jest wyprzedzać przyszłość, eksplorować ją, wydobywać trendy i nieoszlifowane diamenty (…) Dla mnie rozwój człowieka, w tym przypadku artysty, uwarunkowany jest duchowym oddziaływaniem ludzi myślących inaczej. Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. Ten, kto go nie zna i nie potrafi się dziwić, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka. Tak było, między innymi, w przypadku twórczości Katarzyny Szeszyckiej, zauroczyła mnie!

W twórczości Katarzyny Szeszyckiej, szczególną rolę odgrywa fotografia – zarówno jako właściwe medium niektórych projektów, jak i element procesu twórczego – sposób notowania nowych pomysłów, rejestracji tematów, rodzaj szkicownika. Niejednokrotnie ten etap pracy można odczuć w ostatecznym kształcie realizacji Szeszyckiej – inspiracje zapisem fotograficznym bywają czytelne w rodzaju kadrowania, w uczynieniu światła głównym tworzywem obrazu. Wykorzystane zostają zarówno fotografie zrobione na wstępnych etapach pracy nad nowym obrazem, jak i gotowe, znalezione – np. w rodzinnym albumie. Efekty korzystania z mechanicznego zapisu wybranych motywów kontrastowane są przez artystkę z często stosowaną techniką non finito, swoistym nawiązaniem do niepowtarzalności i indywidualności gestu artysty. Fragmenty biało zagruntowanego płótna, forma ujawniająca fotograficzny kadr – w ten sposób obrazy stają się jednocześnie metarefleksją nad właściwościami użytych mediów.

Pierwszych inspiracji Szeszycka zawsze szuka wokół siebie. Jest to częściowo symptom wycofania, skoncentrowania się na tym co najbliżej i pracy z własną pamięcią. Inspiracją jest najbliższe otoczenie, konkretne osoby, miejsca, wydarzenia, które niosą ze sobą widoczny dla artystki ładunek emocjonalny. Utrwalane zostają w postaci obrazu, który czasem odnaleziony zostaje w teraźniejszości, rzeczywistości prywatnej i wspólnej, popularnej, a czasem w pamięci. Stąd w obrazach mieszają się kadry filmowe i wspomnienia, codzienne sceny i  fragmenty przekazów kultury masowej, intymny charakter i kulturowe kalki, formy krystalicznie wyraźne i zatarte, rozmyte.

Podobnie w twórczości video, „Video art stał się naturalnym rozbudowaniem fotografii, inspiracja zostaje ta sama. Nie jest określona, dzieje się zawsze w najbliższym otoczeniu, tu i teraz. Potem jedynie dokonuję wyboru. Moje działania indywidualne są zawsze moją własną filtracją tego co wokół, bez narzuconych sobie tematów.” – mówi Szeszycka.

Tematyka prac wiąże się z przyjętą metodą twórczą – Szeszycka z założenia nie stawia teorii przed działaniami, twórczym credo zarówno w twórczości indywidualnej jak w realizacjach „Słabej Grupy” jest improwizacja i spontaniczność. Stąd w centrum twórczości tandemu znajdują się impresje, gry zmiennych znaczeń, niecodzienne zestawienia. Jest to efekt charakterystycznego dla nich procesu twórczego: zamiast planu, obciążonego teorią przekazu – poszukiwanie, gra, zabawa.

Pracujemy razem nie przyjmując apriorycznych założeń estetycznych i fabularnych. Opowiadamy, sprawozdajemy, co dzieje się w nas i poza nami. Zapis powstaje dlatego, że nas rozbawił, absurdalnym zestawieniem, irracjonalnym spotkaniem czegoś z czymś, co nie powinno się wydarzyć  równocześnie, czy w  następstwie chronologicznym… Nie chodzi nam jednak o mechaniczny i intuicyjny kontakt z rzeczywistością, z tym co poza nami. Raczej o niwelowanie barier między racjonalnym a emocjonalnym, widocznym a ukrytym.

Galeria Program

BNW

zapraszamy na http://www.myspace.com/polemakowe

Podobne wpisy:

• Miesiąc Fotografii w Krakowie 2009
• Kurs fotografii 1 – kompozycja

Ta, która widzi ludzi i świat is a post from: Sztuka