Żyli wiecznie śmierci pragnąc…
Co łączy ze sobą Rafała Wojaczka, Sylvię Plath, Edwarda Stachurę i Tadeusza Borowskiego? Żadne z nich już nie żyje – to pewne. Dodatkowo w życiu każdego z nich bardzo liczyło się słowo – wszyscy byli poetami, jednak najbardziej połączyła ich śmierć. Śmierć na własne życzenie.
To połączenie poezja-samobójstwo może na pierwszy rzut oka wydać się nietypowe, zaraz potem zaczyna świtać myśl, że jednak może być pomiędzy nimi jakiś związek – na pewno nie od razu zależnościowy, że jeśli poezja, to i samobójstwo, ale jest. Wystarczy pomyśleć o ludziach obdarzonych artystyczną duszą – to specyficzne osobowości, wielkie indywidualności o bogatych myślach, refleksjach i życiowych filozofiach. Przynajmniej mi tak kojarzy się artysta. Na pewno można powiązać to wszystko z psychologiczną wizją człowieka, który targa się na własne życie i z jego predyspozycjami do samobójczej śmierci. Na tę wizję składają się kliniczne cechy typu: depresja, alkoholizm, uzależnienia, schizofrenia, zachowania antyspołeczne, brak bliskości, alienacja.
Podobno „każdy artysta, wielki artysta jest psychopatą – i nie w ujemnym znaczeniu tego słowa” – twierdził Wojaczek. Przykłady? Proszę bardzo: Czytaj więcej…
