Niektórzy ludzie pracują coraz więcej i więcej, a wciąż mają za mało pieniędzy. Ktoś może powiedzieć, że wynika to z  nieodpowiedniego zarządzania pieniędzmi lub jest spowodowane mało płatną pracą. Co jednak, jeżeli przyczyna jest inna?

W swojej najnowszej książce „Kapitalizm zombi. Globalny kryzys i aktualność myśli Marksa” Chris Harman krytykuje tytułowy kapitalizm. Nie robi tego jednak w sposób nieprzemyślany, gdyż autor jest jednym z popularniejszych ekonomistów marksistowskich i swego czasu był nawet redaktorem naczelnym czasopisma „Międzynarodowy Socjalizm”. Chociaż twierdził, że trzeba pisać w taki sposób, aby każdy zainteresowany tematem zrozumiał o co chodzi, to w książce „Kapitalizm zombi” znaleźć można ogromną ilość przypisów i cytatów. Z niektórymi przytaczanymi przez siebie stwierdzeniami autor się zgadza, inne neguje – zawsze jednak stara się to sensownie uzasadnić.

Treść książki ma na celu ostrzeżenie czytelników przed tym, że niekontrolowany system może być ogromnym zagrożeniem. „Kapitalizm zombie” robi jednak o wiele więcej, gdyż wyjaśnia czytelnikowi, dlaczego w ciągu ostatnich lat świat podążał w takim właśnie kierunku. Według autora kapitalizm to system totalizujący, który wpływa na cały świat. Nie bez powodu w tytule znajduje się zombie, czyli hasło określające nie tylko ożywionego trupa, ale także istotę bezwolną, która bezmyślnie wykonuje rozkazy.

Nawet słynne kryzysy nie wynikały jedynie z powodów związanych ze złym stanem finansów. Niestety, jak przyznaje autor, przywódcy najczęściej nie rozwiązują kryzysów, a stosowane przez nich działania tylko odraczają problem.

Lektura książki Harmana nie jest łatwa, zwłaszcza dla osób, które na co dzień nie interesują się ekonomią. Zawsze jednak warto przynajmniej spróbować przeczytać tę książkę, aby uświadomić sobie, że wiele rzeczy nie bierze się z przypadku, co jednak wcale nie oznacza, że powinniśmy się z tego cieszyć.

Kapitalizm zombi
Chris Harman
Wydawnictwo MUZA SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Jankowska Hanna
ISBN: 978-83-7495-970-4
Format: 190 x 125 mm
Oprawa: miękka
Ilość stron: 560Podobne wpisy:

• Smutne szczęście, szczęśliwy smutek
• Johnny Depp w filmie Alicja w Krainie Czarów

Chris Harman – Kapitalizm zombi is a post from: Sztuka

Książka Amelie Nothamb pt. „Podróż zimowa” to zaskakujące opowiadanie, w którym w bardzo przystępny sposób zostały przedstawione losy mężczyzny zakochanego „na zabój” w kobiecie o imieniu Astrolab. Akcja toczy się tak szybko, że czytelnik nie może nawet na chwilę oderwać się od czytania publikacji. 

Zoil to główny bohater, który pisząc swój pamiętnik rozrysowuje przed naszymi oczami zaistniałą sytuację. Nie jest ona niestety godna pozazdroszczenia, gdyż uczucie jakim darzy ukochaną przeradza się w obłęd, a ten prowadzi do aktu zemsty. Mężczyzna nie może pogodzić się z faktem, iż obarczona licznymi zobowiązaniami Astrolab nie może mu się w pełni oddać. Nie pojmuje jak ważna jest dla młodej Paryżanki opieka nad niesamowicie zdolną, ale i upośledzoną poetką Alienor.  W ten sposób rodzi się ogromna frustracja, która spotęgowana zażyciem grzybków halucynogennych powoduje zrodzenie się szatańskiego planu.

Niespełnione uczucie ma kosztować życie nie tylko ludzi będących pasażerami samolotu, który zamierza porwać, ale także zdemolowanie najbardziej rozpoznawalnej budowli na świecie – Wieży Eiffla. Można byłoby się zastanawiać dlaczego nasz bohater wybrał właśnie ten sposób udowodnienia swojej miłości, ale w książce mamy ku temu liczne podpowiedzi. Sam Eiffel skonstruował wieżę na cześć swojej ukochanej, która – tak jak Astrolab – miała imię na literę A.  Zoil bardzo szybko podejmuje decyzję i wie, że w zaistniałych okolicznościach nie ma już odwrotu. Przepiękna Paryżanka nie przeczuwa katastrofy i  na pewno się jej nie spodziewa.

Z pewnością jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które nie lubią rozbudowanego świata przedstawionego i wielu bohaterów. Fabuła jest niezwykle przemyślana, a język jakim posługuje się autorka jest na tyle przejmujący i autentyczny, że mamy wrażenie iż to wszystko dzieje się w świecie realnym. Bardzo podobał mi się opis przeżyć wewnętrznych trójki bohaterów po zażyciu grzybków halucynogennych. Wielkim plusem jest także wprowadzenie, które wyjaśniając historię pochodzenia imienia Zoil, tłumaczy jego wpływ na losy mężczyzny.

„Podróż zimowa”
Amelie Nothomb
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Polachowska Joanna
ISBN 978-83-7495-972-8
Format: 125 x 190 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 96Podobne wpisy:

• Alicja w Krainie Czarów
• Lektor – ciężar Holocaustu

Amelie Nothomb – Podróż zimowa is a post from: Sztuka

Wierzenia Aborygenów są bardzo oryginalne i opisano je już w wielu książkach, dlatego też każdy kto chciał, mógł bez problemu zapoznać się z tym tematem. Inaczej jednak było w kwestii rzetelnych relacji z podróży, które nie byłyby nudnymi przewodnikami lub też zbiorami encyklopedycznych haseł.

Marek Tomalik na szczęście zmienił ten stan rzeczy i jego książka „Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia” spodoba się wszystkim, którzy chcieli dowiedzieć się o Australii czegoś więcej. Czegoś, czego nie można znaleźć w internecie lub w podręcznikach do geografii. Stosunkowo niedawno odkryte australijskie ziemie teoretycznie powinny przyciągać do siebie wszystkich podróżników, ale jakoś niewielu z nich zdecydowało się na stworzenie książki o tym kontynencie, więc publikacja Tomalika tym bardziej rzuca się w oczy.

„Zgubiłem się około 300 m od swojego auta. To był jeden z tych dni, kiedy powąchałem śmierć…”

Nie można zapominać, że chociaż Australia to kraj wysokorozwinięty, trzeba tam bardzo uważać – zwłaszcza, jeżeli ktoś zamiast zamieszkanych miast wybiera rozległe i niezamieszkane przestrzenie, których tu pod dostatkiem. Dużą zaletą książki jest to, że relacje z podróży przerywane są ciekawostkami (chociażby na temat bumerangów, malunków naskalnych czy wina), a tekst wzbogacony jest wieloma fotografiami.

Osoby, które chciałyby w praktyce wykorzystać zdobyte dzięki lekturze informacje, powinny szczególną uwagę zwrócić na Poradnik buszmena i słowniczek wyrażeń slangowych, które można znaleźć na końcu książki. Oprócz samej Australii można w niej znaleźć także wiele przemyśleń autora, które sprawiają, że przeżywane przez niego przygody stają się nam bliższe.

Widać, że Marek Tomalik lubi opowiadać i bardzo dobrze, że wydał tę książkę – w końcu nie każdy ma okazję posłuchać go na żywo, a warto, gdyż Australia – jedyne państwo będące także kontynentem – skrywa wiele interesujących historii i tajemnic.

„Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia”
Marek Tomalik
Wydawnictwo Otwarte, Kraków 2011

ISBN: 978-83-7515-167-1
Oprawa: broszurowa ze skrzydełkami
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 320
Wymiary: 155 x 215 mm
Cena detaliczna: 39,90 złPodobne wpisy:

• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta

Marek Tomalik – Australia. Gdzie kwiaty rodzą się z ognia is a post from: Sztuka

Jeden z najważniejszych artystów street artu – Bansky – wyreżyserował niedawno film zatytułowany „Wyjście przez sklep z pamiątkami” i chociaż miłośnicy jego twórczości pokładali w tej produkcji ogromne nadzieje, to wielu ludzi się rozczarowało.

Przede wszystkim dlatego, że film wcale nie pokazuje, kim ten słynny artysta tak naprawdę jest. Jeżeli więc chcemy dowiedzieć się czegoś o tej postaci, to powinniśmy poszukać sobie innego źródła. Nie znaczy to jednak, że wspomniana produkcja jest zła – o tym, że film odniósł sukces, najlepiej świadczą wysokie oceny miłośników kina.

W swoim dziele „Wyjście przez sklep z pamiątkami” artysta jest jednym z narratorów, ale nie tylko. Bansky wpływa na niego dużo bardziej i jest kimś, dzięki komu ten film odniósł tak duży sukces. Trzeba jednak zaznaczyć, że produkcja ta nie jest – jak podejrzewali niektórzy – typowym dokumentem, a co więcej… nie posiada ona również zaplanowanej fabuły. O dziwo – jest wyjątkowo wciągającym filmem!

Zamieszczone w filmie wypowiedzi ulicznego artysty z pewnością przypadną do gustu tym, którym podoba się jego twórczość. Inni widzowie mogą natomiast czuć pewien niedosyt, a nawet znudzenie. Wszystko zależy od tego, czego od filmu oczekujemy. „Wyjście przez sklep z pamiątkami” na pewno jednak nas zaskoczy.

Z pewnością znajdą się też takie osoby, które w ogóle nie będą wiedziały kim jest Bansky, ale artykuł poświęcony osobie tego artysty już niebawem pojawi się na naszej stronie. Dobrze jest jednak wiedzieć, że jest to tajemniczy brytyjski artysta, który zajmuje się głównie tworzeniem ulicznego graffiti.Podobne wpisy:

• Ludzie związani ze sztuką: Wojciech Mann
• Czat z tłumaczką prozy Harukiego Murakamiego

Wyjście przez sklep z pamiątkami is a post from: Sztuka

Akcja książki „Hotel Pekin” rozpoczyna się na jednym z amerykańskich lotnisk. To właśnie tutaj poznajemy naszego głównego bohatera – Kolumbijczyka, który aby zatuszować swoje korzenie przybiera europejskie nazwisko. Frank Michalski, bo o nim mowa, jest specem od zagadnień Public Relations i wylatuje do Chin z misją przeszkolenia tamtejszych milionerów, by ci stali się bardziej otwarci na państwa Zachodu.

Podczas lotu Frank poznaje jednego z najlepszych ówczesnych reporterów – Bordewicha, z którym dyskutuje przez cały czas wspólnej podróży. Ku zdziwieniu czytelnika, panowie wyznają znacząco odmienne wartości życiowe, co rzuca się w oczy już od pierwszej wymiany zdań. Michalski opowiada się za stanowczą modernizacją Chin oraz wzroście konsumpcjonizmu, który przyczyniłby się do wzrostu gospodarczego. Reporter uprzedza naszego bohatera, że po wizycie w tym przepięknym kraju nie tylko zmieni się jego sposób myślenia i postrzegania wartości życiowych, ale także stosunek do życia. Nie trzeba chyba dodawać, że Michalski stanowczo się z tym nie zgadza i trzyma się twardo wyuczonych koncepcji myślowych. Nie jest to pozytywna cecha, świadczy bowiem o ślepej wierze w coś, co kiedyś się sprawdziło i nie trzeba tego w żadnym wypadku modernizować czy dostosowywać do kontaktu z całkowicie inną kulturą.

Niestety, wszystko zaczyna się komplikować, kiedy nasz główny bohater poznaje jednego z największych chińskich bogaczy – Li Qiang. Staje się on „czynnikiem opornym” – nie do pokonania. Li nie jest przekonany co do sensu całego szkolenia i daje to po sobie poznać na każdych zajęciach. Mimo wielu zasadzek, które mają za zadanie przekonanie biznesmana do kultury Zachodu, między bohaterami zaczyna zawiązywać się znajomość, która daje temu pierwszemu powody do refleksji i zastanowienia się nad swoim życiem – także, a może nawet przede wszystkim, tym prywatnym. Jego pewność siebie i wiara w to co robi przechodzi moment zachwiania. W tej właśnie chwili na oczach czytelnika Frak Michalski przechodzi metamorfozę wewnętrzną (jako przykład można przytoczyć wzrost zainteresowania swoim synkiem, z którym widuje się niezwykle rzadko i nie ma na co dzień kontaktu).

Tytułowy Hotel Pekin jest miejscem spotkania Michalskiego i Bornewicha. To właśnie w tamtejszym barze bohaterzy wymieniają się między sobą spostrzeżeniami na temat kultury Chin, opowiadają własne historie i zastanawiają się nad sensem wykonywanych przez nich obowiązków zawodowych.

Z pewnością książka przypadnie do gustu każdej osobie, która będzie chciała poświęcić chwilę czasu na przeczytanie wspaniałej powieści kolumbijskiego pisarza. Jest ona napisana lekkim językiem, a jej czytanie nie tylko skłania do refleksji, zadumy nad własnym życiem i jego sensu. Dodatkowo dzięki tej publikacji zapoznamy się ze zwyczajami panującymi w Chinach, które z pewnością będą dla nas niezwykle ciekawe i fascynujące.

„Hotel Pekin”
Santiago Gamboa
Wydawnictwo Muza SA, Poznań 2010

Przekład: Barbara Jaroszuk
ISBN 978-83-7495-864-6
Oprawa: broszurowa
Liczba stron: 208
Wymiary: 145 x 205 mmPodobne wpisy:

• Alicja w Krainie Czarów
• Amelie Nothomb – Podróż zimowa

Gamboa Santiago „Hotel Pekin” is a post from: Sztuka

Susana Fortes to wyśmienita dziennikarka i pisarka. Jedną z jej książek jest ta pod tytułem „Czekając na Roberta Capę”. Dzięki nietuzinkowemu talentowi jej książki zostały przetłumaczone na dziesięć języków, a ona sama została obsypana licznymi nagrodami literackimi. 

„Czekając na Roberta Capę” to książka niezwykła, która jest biografią jednych z najbardziej znanych fotografów wojennych na świecie – Roberta Capy i Gerdy Taro. Akcja powieści rozpoczyna się w latach trzydziestych XX wieku, w stolicy Francji – Paryżu. To właśnie tutaj Gerda Pohorylle poznaje przystojnego Andre Friedmanna. Jak nie trudno się domyślić, może skończyć się to tym, że pomiędzy młodym Węgrem i polską Żydówką rozwinie się namiętny romans. I tak właśnie się dzieje. Urokliwa Gerta nie chce przyznać się do miłości, gdyż przez cały czas myśli o swoim ukochanym, z którym wymienia korespondencje.  Jest kobietą o bardzo silnym charakterze, cechuje ją kreatywność, wytrwałość w działaniu i odwaga. To właśnie ona tworzy postać Roberta Capy – mistrza fotografii reporterskiej. Dzięki swojej wyobraźni i inteligencji sama uczy się sztuki robienia zdjęć i pragnie być lepsza niż Andre. Niezwykle utalentowana, bezkompromisowa kobieta wraz ze swoim partnerem podróżuje po Hiszpanii uwieczniając aparatem fotograficznym największe z bitew tamtejszej wojny domowej. Świadomie naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, chcąc podzielić się z czytelnikami swoimi obserwacjami.

Niestety, dla Grety los nie jest łaskawy. Już od pierwszych stron wiemy, że jest ona prześladowana i musi uciekać z rodzinnego miasta do Paryża, którego nie zna. Boryka się z różnymi problemami i trudnymi realiami życia na uchodźctwie. Autorka w dosyć dosadni sposób ukazała obraz kobiety prześladowanej, ale dzielnej i odpornej psychicznie. Motywem przewodnim książki jest trudna miłość między Gerdą Taro (Pohorylle) a Robertem Capą (Andre Friedmann). To właśnie na oczach czytelnika rozwija się ich związek. Doskonale opisane zostały zbliżenia miłosne bohaterów, które dodają powieści pikanterii. Oczywiście, nie zabrakło także kwestii psychologicznych, które zmuszają do przemyśleń.

Książkę czyta się niemalże jednym tchem, mimo tego że dokładnie wiemy jaki będzie jej finał – Susana Fortes nie ukrywa, że główna bohaterka zginie podczas robienia zdjęć. Znajdziemy w niej także fragmenty bardzo wzruszające, niemalże chwytające za serce (obraz zdemolowanego mieszkania czy makabryczna śmierć Kapitana Flinta). Na pewno dla osoby wrażliwej będzie to momentami lektura dosyć łzawa i mocno wzruszająca.

Przeczytanie tej książki zmusi nas do zadumy nad naszym życiem, pogonią za pracą czy zyskiem. Zetknięcie z rzeczywistością lat trzydziestych XX wieku, obrazem przerażonych matek, zdemolowanych budynków i wszechobecną śmiercią staje się dla czytelnika powodem do dosadnego uświadomienia sobie okrucieństwa wojny. Nie można zaliczyć tej publikacji do lekkich i przyjemnych. Zdecydowanie jest to pozycja dla osób pragnących wynieść z lektury coś więcej niż suchą treść. Czytając mamy wrażenie, że książka ta składa się z precyzyjnie przedstawionych zdjęć, które tworzą niezwykłą historię głęboko zapadającą w naszą pamięć.

„Czekając na Roberta Capę”
Susana Fortes
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2010

Przekład: Weronika Ignas-Madej
ISBN: 978-83-7495-863-9
Oprawa: broszurowa
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 256
Wymiary: 130 x 205 mmPodobne wpisy:

• Roberto Bolano – Amulet
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Czekając na Roberta Capę is a post from: Sztuka

Kobieta – kiedyś mała dziewczynka ciekawa świata, pełna wyobraźni, uczona, że “dziewczynkom tak nie wypada”, z kompleksami, lub świadoma swej wartości; z czasem żona, matka, przyjaciółka, piastunka domowego ogniska lub oddająca się własnej karierze bizneswomen. Jaka jest współczesna kobieta? Jakkolwiek nie brzmiałaby odpowiedź, po lekturze książki “Jestem kobietą”, stwierdzam, że jestem dumna z tego (wbrew wszelkim trudnościom, jakie niesie ze sobą kobiecość), że ostatnia para moich chromosomów to XX, że jestem kobietą…

Gdybym miała w kilku tylko słowach określić jaka jest książka “Jestem kobietą” autorstwa Moniki Gajdzińskiej, na pewno powiedziałabym, że jest do granic możliwości szczera, wzruszająca i prawdziwa. Kiedy zasiadałam do jej lektury, wiedziałam co prawda, że składają się na nią prawdziwe historie kobiet należących do sopockiej grupy wsparcia, ale nie przypuszczałam, że aż tak bardzo poczuję ową prawdę i magię opowieści. Każda z pięciu opowiedzianych historii kobiet jest inna i krąży wokół innego punktu zwrotnego – raz jest nim porażka zawodowa,  ból fizyczny,  rozstanie, ciężka choroba, innym razem śmierć bliskiej i ukochanej osoby. Wszystkie jednak łączy jeden wspólny mianownik – cierpienie (różnie rozumiane) i trudne momenty życia, które przecież nieobce są nikomu z nas.

Czytając słowo po słowie, stronę po stronie czułam, że dotykam niezwykle intymnej sfery życia kogoś mi zupełnie nieznanego (w końcu obce mi kobiety postanowiły podzielić się ze mną swoimi bolesnymi doświadczeniami) – dotykam najbardziej skrytych kobiecych myśli, najgłębszych emocji i uczuć. Przechodząc do kolejnych stron wiedziałam już, że wcale nie są mi obce, że łączy mnie z nimi naprawdę wiele.

Jestem kobietą. Mogę wiele zmienić. Mogę kaprysić, chcieć czegoś albo nie chcieć, wybierać, śmiać się i bawić. Wtedy tego nie umiałam. Bywam smutna albo szczęśliwa i nie muszę się z tego tłumaczyć.

Książka pod wieloma względami jest wyjątkowa, ale dla mnie najważniejsze jest to, że mimo swojej bolesnej prawdy o nieprzewidywalności losu i wszelkich problemach dnia codziennego, zawiera w sobie ogromny ładunek nadziei i inspiracji. Pokazuje na przykładzie bohaterek “Jestem kobietą”, jak silne – my kobiety – potrafimy być, jak pięknie umiemy walczyć o siebie, naszą rodzinę i jak wiele odwagi, w zmaganiach z przeciwnościami, mogą wykrzesać z nas inne kobiety, pozwalając dostrzec to, czego same niekiedy nie jesteśmy w stanie zauważyć, wypierając z siebie wszystkie przejawy “złego”.

Monika Gajdzińska, zgrabnie władająca słowami, doskonale zadbała o to, by w każdej historii najważniejsza była jej bohaterka i emocje. Pięknie przedstawiła zawiłości losu, pokazując sedno opowieści i pozwalając czytelnikowi na samodzielne wyciągnięcie wniosków. Treść i znaczenie książki bardzo ładnie podkreślają fotografie Tomasza Stefunko, który uchwycił kobiety w wymownych pozach, sięgając do ich emocji i myśli.

Nie podejmuję się już zadań przekraczających moje możliwości. Nie jestem przecież sama i nie muszę wykazywać się nieprawdopodobną wiedzą czy siłami życiowymi, żeby sprostać każdej sytuacji. Uczę się właściwej miary i wagi rzeczy. Jeśli czegoś nie jestem w stanie zrobić, to nie robię.

Mój egzemplarz książki “Jestem kobietą” przyjemnie pachnie jeszcze świeżością i farbą drukarską, a okładka z widniejącą na niej mandalą, cicho szepce o tym, jak pozorny chaos przybiera harmonijną formę, dodając otuchy i wzmacniając najsłabszego. Mój egzemplarz od dziś, czyli od chwili, w której zrozumiałam, jak ważna to książka – nie tylko dla kobiet – znajdzie zaszczytne miejsce w domowej biblioteczce. W końcu nie każda książka tak mocno oddziałuje na emocje i sprawia, że po wytarciu oczu mokrych od łez, pojawia się nadzieja i wiara, że człowiek może zdziałać tak wiele.Podobne wpisy:

• To prawdziwy brutalizm w architekturze!
• Hafty czyli tańcowała igła z kordonkiem

Jestem kobietą is a post from: Sztuka

Pamiętacie może Stasia Pytalskiego, który przy każdej nadarzającej się okazji zasypywał pytaniami swoje otoczenie?

„Na ulicy Trybunalskiej
Mieszka sobie Staś Pytalski,
Co gdy tylko się obudzi,
Pytaniami dręczy ludzi.”

Pytania zaś, jak na pytania małego chłopca były nader wydumane i przysparzały wiele trudności nawet dorosłym. A może jesteście rodzicami dzieci, które non stop o coś pytają lub sami nieraz zadręczacie się myślami nad mało istotnymi sprawami? Na ludzką ciekawość jest tylko jedno rozwiązanie – wiedza.

Podejrzewam, że w tym właśnie celu Eliza Sarnacka-Mahoney zebrała mnóstwo ciekawostek z różnych dziedzin życia, co prawda bez tych informacji można żyć, ale przyjemnie jest wiedzieć ile waży ludzka dusza, ile kilometrów włosów jest w stanie urosnąć człowiekowi podczas całego życia, skąd się wzięła aureola, gdzie znajduje się zmysł smaku u motyli, jak dźwięki opierają się echu, a każdą z nich odnaleźć można w „Zbędniku inteligenta” (czyli wszystko, o czym nie mieliście się skąd dowiedzieć) wydanym przez wydawnictwo NOWY ŚWIAT.

Niektóre stwierdzenia i fakty czyta się z wielkim niedowierzaniem, co jeszcze bardziej uatrakcyjnia lekturę. Ciekawym zjawiskiem jest też to, że kiedy czyta się zebrane w „Zbędniku inteligenta” ciekawostki – najczęściej w formie pytanie – odpowiedź, natychmiast się je zapamiętuje z każdym drobnym szczegółem oraz czuje się potrzebę podzielenia się przeczytanymi informacjami.

Autorka przeprowadza czytelnika przez różnorodną tematykę – wynalazki, literatura, geografia, historia, zdrowie, obyczaje, a ciekawostki przeplata dowcipnymi komentarzami, co sprawia, że „Zbędnik inteligenta” czyta się jednym tchem, nie zauważając nawet, że dobrnęło się już do końca książki. POLECAMY!

Lektura książki była możliwa dzięki uprzejmości wydawnictwa NOWY ŚWIAT.

 Podobne wpisy:

• Butelkomania story
• Czy jesteś artystycznym kaleką?

Zbędnik inteligenta is a post from: Sztuka