Pewien francuski teoretyk i krytyk sztuki – Charles Blanc powiedział kiedyś, że związek rysunku i koloru jest konieczny dla zapłodnienia malarstwa, tak jak związek kobiety i mężczyzny dla zapłodnienia ludzkości; lecz trzeba aby rysunek zachował swą przewagę nad kolorem. Gdy dzieje się inaczej, malarstwo zmierza ku ruinie; zostanie zgubione przez kolor, tak jak ludzkość została zgubiona przez Ewę. To zdanie towarzyszyło mi podczas oglądania galerii prac Małgorzaty Dumin, bo pierwsze, co zwróciło moją uwagę w jej grafikach, to kolor właśnie.

Małgorzata Dumin jest studentką dziennikarstwa, wcześniej polonistyki, ale może się zdarzyć, że wkrótce zajmie się zgłębianiem tego, co wcześniej zaniedbała – sztuki. A przede wszystkim i co ważne dla ARTSTORE rysuje i maluje, nie obawiając się odważnych kolorów, które w tym przypadku nie gubią, wręcz przeciwnie wskazują drogę, uzupełniają kreski i tematykę prac.

Każda grafika stworzona przez Małgorzatę ma w sobie niepowtarzalny styl (charakterystyczna kreska, wypełnienie, pozy,  kompozycja, kolory, ale różne eksperymenty autorki pozwalają sądzić, że może jednak wciąż go szuka) i nosi w sobie ogromny ładunek energii, z jednej strony te żywe kolory, z drugiej – żywa kreska i aktywne pozy. Oglądając grafiki artystki w internetowej galerii digart (tu występuje pod pseudonimem „margolcia”) i czytając ich opisy nie trudno zauważyć też, że do wielu z nich inspiracją były okładki płyt i muzyka. I tu pojawia się wątek kolejnej pasji. Małgorzata jest  redaktorką strony www.uknowhowwedo.com, gdzie promuje muzykę rap, elektronikę, dubstep, soul, funk, nu jazz i downtempo.

Zapraszamy serdecznie do zapoznania się z pracami artystki:

• www.margolcia.digart.pl – galeria digart

• www.little-jazz-baby.deviantart.com – galeria deviantart

Podobne wpisy:

• Leon Chwistek – teoretyk i matematyk
• Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!
• Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia
• „Łasuch” w Gdańsku
• Obrazy, które istnieją tylko dla percepcji

8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna is a post from: artstore.pl

Obrazy i rysunki Beaty Pflanz należą do sztuki niefiguratywnej, która cieszy się mniejszą popularnością i zrozumieniem niż tradycyjne prace artystów, ale pomimo tego w obrazach pani Beaty można poczuć ludzką egzystencję, zobaczyć to, co człowiekowi bliskie i ważne.

Czarne (Piekło)

Interesuje mnie rzeczywistość, w której się poruszam oraz to co wokół mnie się dzieje. Zarazem, unikam bezpośredniości swych wypowiedzi – tworzę po długim, filozoficznym namyśle. Moje: tu i teraz, jest nastawione na człowieka, na jego codzienną wędrówkę…

Artystka lubi mieć wpływ na swoje otoczenie (czyniąc z obrazów obiekty, jak sama mówi wszystko to z przekory, by przekraczać granice pojęciowe), co udowodniła wielokrotnie podczas organizowanych wystaw, m.in. wystawą z 2008 roku „PANGRAM”.

W swoim dorobku artystycznym posiada także „obraz” – obiekt książkę artystyczną „Kodeks” wykonaną  z papieru, korka i przy pomocy farb.

Obecnie artystka pracuje nad książką „Pamiętnik artysty” i szuka przestrzeni dla kolejnej wystawy.

Płótno.

Szorstkość balsamiczna dla palców… Ten dźwięk…Gdy przesunąć po nim ręką brzmi, jak harfa dla Odyseusza.

Każda nić – każda struna, opowiada swoją historię, każda jest ważna. Taka szara, zwykła, a jednak bez niej konstrukcja, czy też struktura materii, ulega zachwianiu. Rozpada się, jest pozbawiona znaczenia. Przestaje funkcjonować. Gubi swój porządek.

Płótno.

Szare i nieciekawe – na pozór.

Połowa nitek na północ, a druga na południe. Niezbyt równe włókna przeplecione z sobą. Trochę jak ludzkie istnienia – każde osobne, jak poszczególna nić, ale nie pojedyncze, bo stale ze sobą koegzystujące.

Szare. Codzienne. Najzwyklejsze i niezwykłe zarazem.

Fascynujące, tak wspaniałe i… tak nam podobne.

Płótno.

Cierpliwe, szorstkie, sztywne, odporne…, pełne nierówności, zgrubień, niedoskonałe.

Nieidealne.

Gotowe przyjąć historię pędzla, pomieścić na sobie garb działań artysty, cierpliwie znosić kolejne warstwy farby, albo piekące działanie terpentyny, bolesne razy szpachli…

Jest w stanie unieść zapis, historię. Pochłonąć energię ekspresji, twórczego przeżycia, gestu działania, tej twórczej transformacji, która procesowi tworzenia towarzyszy…

Szare płótno… kawałeczki łodyg niepozornej rośliny… łykowate włókna, krnąbrne, twarde – trochę jak kostki. Szkielet czekający na życiodajne soki.

Płótno.

Codziennością szare. Szorstkie zwykłą kolei rzeczy.

Takie trochę na północ, a trochę na południe. Cierpliwie oczekujące. Przyjmie wszystko. Zniesie każdą katorgę. Podda się biernie zaborczemu działaniu farby. Świadome własnej bezsilności. Obserwuje tylko, napięte i gotowe. Taki niemy świadek, bez prawa głosu…

Płótno.

Szare…

Wierne niczym pies: nawet jeśli niechcący zrobię mu krzywdę – nie warknie. Zniesie to, ze zrozumieniem. Ucieszy, gdy przytulę policzek. Cierpliwe… Złaknione czułości, chłonne, łapczywe i… nieme.

Cichy obserwator koloru szarego. Zarazem adorator, wielbiciel tego wszystkiego co z nim zrobimy, co mu przybędzie…

Płótno.

Ono kocha te zmiany. Uwielbia zapach farby, jak ja.

Skąd to wiem?

Wczoraj, gdy przyłożyłam doń policzek, przytuliło się do mnie żarliwie…

Płótno – szorstkość balsamiczna dla palców.

Nie może wypowiadać słów, nie artykułuje zdań. Nie umie.

Jednak potrafi przekazać to, co czuje. Śpiewa na swoją nutę, rozciągnięte jak bęben.

Płótno.

Więc wchodzę do pracowni, gdy dzień się kończy i lepki półmrok sączy się przez okno.

I czekam tak, policzkiem przy jego szorstkości ( płótna) i czekam… Zapadam w jego szarość… Nie szkoda mi czasu. Nadejdzie moment, gdy zadrży, otrze się o mnie.

Czekam…

Płótno…

Szare i nieciekawe – na pozór…

Beata Pflanz – fragm. „Pamiętnika artysty”

64 razy w poszukiwaniu wyjścia

Zapraszam do galerii prac artystki - http://bea-art.eu

oraz do przeczytania opowiadania autorstwa Beaty Pflanz „Październikowe popołudnie”

Podobne wpisy:

• Igranie z kiczem
• 8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna
• Worldwide Logo Design Annual
• Obrazy światłem malowane
• Kółka, krzywe, wielokąty

Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia is a post from: artstore.pl

„O, noszę w sobie nieskończoność takich twarzy, jakby poczętych w tych krótkich błyskach. Nie wiem czyje, nie wiem gdzie, kiedy, nie wiem o nich nic. A żyją we mnie. Ich zamyślenia, spojrzenia, smutki, bladości, grymasy, gorycze żyją we mnie, zatrzymane jak na fotografiach.”

Wiesław Myśliwski

Urodziła się w Korei Południowej, mieszkała w Seulu, Hongkongu, Tajwanie, a później w Kalifornii. Studiowała Wzornictwo Przemysłowe. Pracowała jako projektantka aż znalazła swoją drogę do kariery w malarstwie i rysunku.

Jej prace przedstawiają kobiety i ich emocje, które ocierają się o smutek i zamyślenie. Na kobiecych twarzach, patrzących swoimi smutnymi oczami z rysunków, wymalowana jest tęsknota za czymś nieokreślonym, czasem obojętność i wielka nieobecność.

Stella Im Hultberg maluje swoje rysunki na papierze o herbacianym zabarwieniu i czaruje widza oryginalną kolorystyką. Do tego stopnia, że ludzie chcą, by jej grafiki przedstawiające kobiety widniały na ubraniach. Mimo tak komercyjnego zjawiska, dostępności prac Stelli Im Hultberg w sieci internetowej oraz obecności jej rysunków na ekranach telefonów komórkowych, to można uznać ją za wielką artystkę – świadomą swojego oddziaływania na widza kształtami, kolorami oraz mimiką malowanych przez siebie postaci.

Słowa nie są w stanie oddać wrażeń, za to grafiki Stelli Im Hultberg jak najbardziej. Jestem pod wielkim wrażeniem, a Wy? Podzielcie się odczuciami.

Gorąco zapraszam na stronę autorki: www.stellaimhultberg.com

Podobne wpisy:

• Portrety trumienne
• Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia
• Perwersyjna wersja sztuki Ingresa
• 8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna
• Dostojne twarze Modiglianiego

Smutne kobiety Stelli Im Hultberg is a post from: artstore.pl

Krzysztof Iwin "Biedronka"

…z malarstwem, projektowaniem biżuterii i muzyką łączy go bardzo wiele. Krzysztof Iwin jest absolwentem gdańskiej ASP, studiował w II Pracowni Malarstwa prof. Macieja Świeszewskiego oraz w I Pracowni Projektowania Architektury Wnętrz prof. Andrzeja Pniewskiego.

Jego obrazy wykonane w technice akrylowej i olejnej oraz rysunki głęboko wdzierają się do psychiki oglądającego, a wszystko za sprawą niezwykłej łatwości artysty do oddziaływania na odbiorcę poprzez kolorystykę i emocje bohaterów obrazów. Są niemalże wypisane na ich twarzach i kiedy się na nie patrzy, widzi się swoiste studium postaci – smutek, nostalgia, złość, przygnębienie, tęsknota, które wzbudzają dokładnie takie same uczucia w odbiorcy. I chociaż postacie patrzące na nas z obrazów i rysunków Iwina są wymyślone, nierealne, nieistniejące a przez to odległe, stają się bliskie i nie można przejść obok nich obojętnie. Ich dramaty dotykają widza, w ich twarzach snują się historie, a to sztuka.

Podobnie jak biżuteria ceramiczna wykonana w technologii malarstwa naszkliwnego (farby naszkliwne wypalane są w atmosferze utleniającej w temperaturze ok. 900°C – 1000°C, na podobraziach z wypalonej i szkliwionej gliny).

Krzysztof Iwin "Kuchenka"

Oczywiście wiadome jest, że są gusta i guściki i to, co oddziałuje na mnie, nie musi mieć wpływu na Ciebie, dlatego zachęcam do obejrzenia prac Iwina, posłuchania jego muzyki i sprawdzenia jakie uczucia wywołują w Tobie pełne wyrazu twarze i kompozycje muzyczne. To naprawdę bardzo ciekawe doświadczenie.

Z twórczością Krzysztofa Iwina możesz zapoznać się na:
http://iwin.artist.pl/index.php?go=muzyka MUZYKA
http://galeria-brama.art.pl BIŻUTERIA i MALARSTWOPodobne wpisy:

• Witamy serdecznie!
• Art Lista

Krzysztof Iwin i jego związki z… is a post from: artstore.pl