Akt – z języka łacińskiego: actus – to nic innego jak przedstawianie ludzkiej nagości w sztuce. Najczęściej artysta wzoruje się na żywym modelu, jednak nie jest to regułą. Uważa się, że akt to jeden w ważniejszych tematów malarskich w historii sztuki, podobnie zresztą jest z fotografią i rzeźbami.

Akt może być samodzielnym tematem, jednak nie zawsze tak jest. Obejmuje go nawet artystyczne wykształcenie, a pierwsze prehistoryczne rzeźby przedstawiały właśnie kobiecą nagość. Z czasem dołączyły do tego figurki przedstawiające męskie członki, które jednak nie są uznawane za tradycyjne akty.

Co ciekawe, antyczny akt w rzeźbie oznaczał poszukiwanie idealnej formy ciała, a pierwszym aktem kobiecym w sztuce greckiej była stworzona przez Praksytelesa „Afrodyta Knidyjska”, której jednak zachowała się jedynie kopia. Dopóki chrześcijaństwo nie wprowadziło wielu zmian, również rzymskie rzeźby tworzone były w podobnym do greckiego stylu.

W epoce średniowiecza z oczywistych powodów akt nie był praktykowany, chociaż można zaobserwować wiele nagich ciał na obrazach przedstawiających pierwszych ludzi w raju. Później jednak ponownie zainteresowano się przedstawianiem piękna kobiecego ciała, czego rozkwit nastąpił w renesansie.

Temat podejmował chociażby Antonio Pollaiuolo (włoski złotnik, rzeźbiarz i malarz, który wspólnie z bratem prowadził pracownię we Florencji). Ciekawostką jest fakt, że w tamtych czasach akty kobiece malowano na podstawie męskiego ciała i trwało to aż do XVI wieku. Wtedy też akt stał się jedną z podstaw artystycznego wykształcenia, co trwa do dnia dzisiejszego.Podobne wpisy:

• Opracowanie zbiorowe – Helmut Newton
• Cykl zdjęć Harda Wenus

Akt jako gatunek artystyczny – część pierwsza is a post from: Sztuka

Galeria Sztuki Współczesnej Platon zorganizowała wystawę, dzięki której mieszkańcy Dolnego Śląska będą mogli na własne oczy obejrzeć słynne dzieła (między innymi rzeźby i grafiki) najwybitniejszych twórców, wśród których znajduje się nawet kontrowersyjny Salvador Dali.

Wystawa potrwa do 25 lutego 2011 roku, dlatego też nie musimy się obawiać, że przez zamieszanie związane z imprezą noworoczną stracimy tę niepowtarzalną szansę. Oprócz Dalego, na wystawie można będzie obejrzeć również prace Joana Miro i Marc’a Chagalla.
Jeżeli chodzi o rzeźby Salvadora Dali, to pochodzą one z jedynej w swoim rodzaju Kolekcji Clot, która składa się z odlewów wykonanych w brązie. Powstały one pomiędzy rokiem 1969, a 1976. Nazwa kolekcji wzięła się od nazwiska Isidoro Clot, który kiedyś zbierał prace tego artysty.

Galeria Platon ma również w swojej ofercie grafiki Marc’a Chagalla pochodzące z suity 96 prac, które zostały stworzone do powieści zatytułowanej „Martwe dusze”, więc również miłośnicy obcojęzycznej literatury znajdą tu coś interesującego. Warto też wspomnieć o pracy Joany Mirό – ta, którą można obejrzeć na wystawie, jest jedną z ośmiu, które artysta stworzył w specjalnym, podwojonym formacie.

Jak widać Galeria Platon przygotowała interesującą ofertę dla wszystkich miłośników rzeźb oraz grafik. Warto też dodać, że dzięki urozmaiceniu wystawy pod względem tematycznym, na pewno odwiedzi ją wielu Dolnoślązaków, a prawdopodobnie także mieszkańców innych rejonów Polski. W końcu „Sztuka nie zna granic”…Podobne wpisy:

• „Łasuch” w Gdańsku
• Autoportret na tle wspomnień

Salvador Dali na Dolnym Śląsku is a post from: Sztuka

Oktawiusz Mirbeau – francuski dziennikarz żyjący w latach 1848-1917 pisał o niej Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz, a przyjaciel z dzieciństwa:  Rzeźba jest jej gwałtowną namiętnością. Narzuca ją despotycznie wokół siebie, rodzinie, sąsiadom, nawet służbie. Kiedy rozpoczynała swoją burzliwą przygodę z rzeźbą, nikt jeszcze nie był w stanie przewidzieć, jak może skończyć ta dobrze zapowiadająca się i piękna rzeźbiarka. Czyżby sztuka była aż tak okrutna dla genialnych twórców?

Camille Claudel przyszła na świat w 1864 roku w Villeneuve sur Fére en Tardenois w Szampanii. Wychowywała się w skromnej rodzinie, wśród młodszego rodzeństwa – siostry Louise i brata Paul’a (który zdobył sławę, jako znakomity pisarz i dramaturg). Była oczkiem w głowie swego ojca, który ani przez moment nie zwątpił w jej ogromny talent, zupełnie inaczej niż matka. Ta wierzyła tylko w umiejętności pisarskie swego syna i nie akceptowała pasji Camille (ubabrane w glinie ręce u dziewczyny, to nie przystoi). Camille wbrew matce i jej pobożnym życzeniom rzeźbiła od najmłodszych lat. Najpierw nasłuchawszy się opowieści o zjawach i duchach, lepiła z gliny dziwne stwory, z czasem zaczęła dostrzegać inne wykwintne formy i kształty. Jednak ostatecznie dusza artystyczna Claudel ukształtowała się pod wpływem jednego wydarzenia – ojciec przedstawił prace córki  słynnemu rzeźbiarzowi Alfredowi Boucherowi, który jasno stwierdził,  że Camille musi zacząć naukę w Paryżu.

Rodzina Claudel przeniosła się więc do Paryża, a Camille, dzięki poparciu Bouchera została przyjęta do Akademii Colarossi, gdzie pozwalano kształcić się kobietom i gdzie wykładał sam Boucher. Podczas jego nieobecności  opiekę nad studentami zaczął sprawować 40-letni Rodin, który zachwycił się wdziękami, temperamentem i talentem młodziutkiej Camille. W powietrzu zawisła trudna miłość. Camille nie mogła pogodzić się z myślą, że Rodin ma żonę (swoją dawną modelkę) i syna, że wciąż  spotyka się ze swoją „nową zdobyczą” potajemnie. Godzi się jednak na taki układ, dzieląc łoże i wspólną pracownię rzeźbiarską. W tym czasie światło dzienne oglądają rzeźby wielbiące ciało, pełne zmysłowości i erotyzmu.

Najważniejsze, aby się wzruszać, kochać, mieć nadzieję, drżeć, żyć. Być człowiekiem, zanim się jest artystą

Rodin

Camille oprócz odważnego rzeźbienia (kobieta rzeźbiąca nie była w owych czasach traktowana zbyt poważnie), pozowała także swojemu mistrzowi, kochankowi  i współpracownikowi, m.in. do Danaidy (córki Danaosa, która skazana została na wieczne napełnianie wodą naczynia bez dna). Coraz częściej inspirowała Rodina, który wykorzystywał jej urokliwą figurę i kobiecą kruchość w wielu swoich kolejnych rzeźbach.

Nic w naturze nie ma więcej charakteru niż ciało ludzkie. Czasami jest niczym giętka liana, krzew delikatnie wygięty… Innym razem ciało przechylone do tyłu jest jak sprężyna, jak piękny łuk, na którym Eros dopasowuje swe niewidzialne strzały.

Rodin

Camille również zachwyca się pięknem ludzkiego ciała i kształtów, które jest w stanie uzyskać. Rzeźbi w tym czasie głównie akty pełne emocji, dynamizmu, łączące w sobie jednocześnie namiętności i czystość. Zdaje się, że mistrz Rodin i jego prace zaczynają powoli niknąć w cieniu przepięknych rzeźb Camille. Przychodzi też czas, że rzeźbiarka nie może już dłużej znosić miłostek Rodina z modelkami – i tak zbyt długo to tolerowała. Nie chce też już dłużej dzielić się nim z jego żoną, a przymuszenie do aborcji staje się kroplą, która przelewa czarę goryczy. Camille odchodzi z pracowni i podejmuje walkę o swoją kobiecą dumę, wolność i indywidualność (także artystyczną).

Wbrew decyzji jest to dla Camille niezwykle trudny  i dramatyczny czas. Próbuje zapomnieć, oddając się sztuce i manifestując swoje zerwanie rzeźbą „Pożegnanie”, wyrażającą cały ból rozstania bez powrotu,  przedstawiającą bezradną i bezsilną kobietę chwytającą się drewnianego blatu. Nic jednak nie jest w stanie przełamać jej żalu. Przez moment ma nadzieję, że odrodzi ją na nowo kompozytor Claude Debussy – niestety to tylko przelotna znajomość. Camille przestaje walczyć o swoją pozycję na rynku sztuki (mimo chęci pomocy niesionej przez Rodina), odcina się od świata, a nękana psychozą zaczyna pić i dziwaczeć. Cały czas przekonana jest o tym, że wszystkiemu winien jest jej były kochanek, że uknuł spisek, by ją zniszczyć.

W przebłyskach normalności tworzy niezwykle osobistą i wielce dramatyczną rzeźbę Wiek dojrzały, która aż krzyczy bólem. Rzeźba przedstawia mężczyznę porywanego przez starość i klęczącą kobietę, która rozpaczliwie próbuje go zatrzymać i błaga, by z nią został.

Poproszona o zorganizowanie wystawy, Camille obawia się, że jej dzieła będą musiały stanąć obok prac Rodina, a tego by nie zniosła. W przypływie szału niszczy wiele swoich rzeźb i podejmuje decyzję, że już nigdy niczego więcej nie wyrzeźbi. Po śmierci ojca Paul Claudel umieszcza siostrę w szpitalu psychiatrycznym, uznając jej totalny upadek i od czasu do czasu odwiedzając. W szpitalu nikt nie ma pojęcia o jej wielkich dokonaniach i rzeźbach – wszyscy traktują ją, jak psychicznie chorą siostrę pisarza.

Całe życie walczyła o swoją osobowość i indywidualność, a została pochowana, w 1943 roku, jak nieznana nikomu bezdomna.Podobne wpisy:

• 8. Małgorzata Dumin – barwostyczność graficzna
• Żywe pamiątki

Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz! is a post from: Sztuka

Ludzkie ciało od dawien dawna zachwyca artystów – rzeźbiarzy, fotografów, malarzy i mimo tego, że jest dość częstym motywem prac wciąż pojawiają się nowe pomysły na jego „wykorzystanie” w sztuce. Weźmy na przykład twórcze fotografie Bill’a Durgin’a. Nietypowe zamknięcie ciała w dosyć dziwnych formach i przede wszystkim trud modeli pozujących do zdjęć. Czasem samo patrzenie boli.

Bill Durgin podobno traktuje ciało ludzkie jako podmiot rzeźbiarski, a nie obiekt, jednak patrząc na jego prace można odnieść inne wrażenie.

Cykl fotografii przedstawiających mocno wygięte ciała stanowi swego rodzaju badanie wytrzymałości ludzkiej i możliwości, jakie daje ludzka fizyczność. Bill niczym rzeźbiarz układa sylwetki modeli, wymagając od nich niezwykłych umiejętności, elastyczności i utrzymania pozy na czas fotografowania.

Na pierwszy rzut oka fotografie lekko porażąją nienaturalnymi układami ciała, zaraz potem przychodzi podziw dla pozujących i samego artysty, który stworzył taką cielistą architekturę. Kolorystyka zdjęć waha się od jasno-świetlistych do ponurych odcieni. Bill wkłada dużo pracy, aby uchwycić odpowiednie światło i cień, by ukryć to, co mniej ważne i uwypuklić to, co istotne.

Bill Durgin ma na swoim koncie również fotografie, na których ciało ludzkie zdaje się być nieważnym incydentem – uchwycone, jakby przypadkiem, ukradkiem, ale w efekcie znajduje się na głównym planie.

Jeśli macie ochotę obejrzeć galerię prac Bill’a Durgina zajrzyjcie na jego stronę www.billdurgin.com

Podobne wpisy:

• Bodypainting – malowanie ciała
• Rygor zamknięty w fotografii

Wyginam śmiało ciało is a post from: Sztuka

Studiowała abstrakcyjne i „bezduszne” nauki matematyczne na Sorbonie, by w niedalekiej przyszłości rzucić je dla sztuki. Jako dziecko pomagała rodzicom w prowadzeniu pracowni naprawy historycznej i gobelinów, dokonując renowacji tkanin. Trudne stosunki rodzinne (romans ojca, choroba matki, napięte relacje między rodzicami) i liczne problemy rodziców popchnęły ją wkrótce do świata rzeźb, które mogła zmieniać, niszczyć i odbudowywać do woli.

Luiza Bourgeois urodziła się w Paryżu w 1911 roku, ale większość swojego życia i tak spędziła w Stanach Zjednoczonych. Początkowo zajmowała się grafiką, rysunkiem i malarstwem. Z tego okresu znana jest seria jej prac przedstawiających kobiety-domy, jako wyraz kobiecych lęków (matki, żony, gospodyni domowej, artystki),  samotności, potrzeby schronienia, miłości i bezpieczeństwa.

Po czasie jaki Louise poświęciła malarstwu przyszła pora na bliższą życiu rzeźbę – kształty, które można dotknąć i uczynić bardziej materialnymi. Najpierw sporo było w nich abstrakcji, z czasem coraz bardziej dotykały problemów i przeżyć z dzieciństwa.

Rzeźby pełne intymności i zmysłowości poruszały widzów, a pomimo dużej ekspresyjności i sugestywności przysparzały wiele problemów z  jednoznaczną interpretacją.

Nigdy nie jestem dosłowna. Tylko w ten sposób mogę pokazać rzeczy, o których inni boją się rozmawiać.

Louise Bourgeois

Niektórzy, w związku z mocno psychologicznymi wizjami prac (rozcząstkowane i przetworzone ciała, antropomorficzne kształty),  nazywali Louise wnuczką Zygmunta Freud’a i łączyli ją z psychoanalizą.

Jako wyraz bycia na przekór (także w kulturze) pozwoliła sfotografować się Robertowi Mapplethorpe z rzeźbą fallusa pod pachą.

Louise jest doskonałym przykładem artystki, która sztuką uczyniła swoje życie i której życie zainspirowało ją do tworzenia sztuki. Być może gdyby nie jej traumatyczne przeżycia z dzieciństwa nie byłaby rzeźbiarką.

Ostateczny rozrachunek ze swoją przeszłością poczyniła pracą „Dekonstrukcja ojca”. Po śmierci męża i 23 lata po śmierci ojca rozbiła Louisa (tak na imię miał jej ojciec) na części pierwsze, zniszczyła swoje lęki i zabiła strach z dziecinnych lat.

 Podobne wpisy:

• Żywe pamiątki
• Rewolta przeciw naturze! Kobieta-geniusz!

Luizą wyrzeźbione is a post from: Sztuka

Połączenie kultury japońskiej z zachodnią pop kulturą może wydawać się dość trudne, zwłaszcza jeśli pomyśli się o tradycyjnej sztuce Japonii. Są jednak tacy, którzy świetnie sobie z tym radzą. Do takich osób należy niewątpliwie młody artysta Yoskay Yamamoto.

Urodził się w Kraju Wschodzącego Słońca, w mieście Toba leżącym na wyspie Honsiu, a do Stanów Zjednoczonych przeniósł się w wieku 15 lat. Obecnie mieszka w San Francisco – tam tworzy swoje piękne obrazy, próbując łączyć japońską sztukę z elementami kultury zachodniej.

Nie obce są mu formy ukiyo-e, twórczość Picassa, ani współczesnych artystów, a że bardzo lubi eksperymentować łączy w swoich obrazach różnorodne tradycje malarskie.

„Ukiyo-e („obrazy przemijającego świata”), termin określający szkołę i styl w malarstwie oraz drzeworycie japońskim, rozkwitły w okresie Edo (1603-1868) i trwający do połowy XIX w. Ukiyo-e we wczesnej postaci pojawiło się w latach 20. XVII w. jako obrazy malowane pędzlem i przedstawiające sceny rodzajowe z dzielnic rozrywki, portrety kobiet, aktorów kabuki…”

Internetowa Encyklopedia WIEM

Bohaterami obrazów Yoskay Yamamoto są często postacie z japońskich mitów i legend wplecione w pop-artowe tła i scenerie. Można dostrzec w nich walkę ciemności z jasnością (po japońsku YO), która, jak twierdzi artysta odbywa się we wnętrzu każdego człowieka.

Oprócz obrazów tworzy także urokliwe rzeźby przedstawiające tajemnicze ludki.

Jeśli macie ochotę obejrzeć więcej prac  Yoskay Yamamoto zapraszam na jego stronę www.yoskay.com

 Podobne wpisy:

• Czat z tłumaczką prozy Harukiego Murakamiego
• XIII Festiwal Kultury Żydowskiej

Jak Japonia flirtuje z Zachodem is a post from: Sztuka

Ktoś kiedyś wpadł na pomysł, że miejscem rzeźb nie musi być tylko i wyłącznie muzeum i że mogą być niezastąpionym elementem wystroju krajobrazu i rzeczywiście. Na całym świecie jest wiele miejsc użyteczności publicznej, które przyciągają turystów a ich wizytówkami są właśnie rzeźby. Pomysłowość artystów nie zna granic.

Jednym z takich miejsc jest Park Frogner w Oslo, nazywany także parkiem Vigelanda od nazwiska twórcy kompozycji rzeźb znajdujących się w parku. Idea kompozycji zrodziła się w roku 1907, kiedy to norweski rzeźbiarz Gustaw Vigeland otrzymał propozycję stworzenia projektu fontanny w Frogner Parku. Z czasem pomysł artysty zaczął się rozrastać, a jego rzeźby zaczęły wypełniać inne tereny parku. Dzieło Gustawa Vigelanda składa się z 212 rzeźb z kamienia i brązu. Rzeźby przedstawiają w sumie prawie 600 postaci.

Bardzo ciekawym projektem okazał się Monolit. Ogromna rzeźba mierzy czternaście metrów, przedstawia 121 postaci ludzkich, z których jedna stanowi autoportret autora. Do jej wyrzeźbienia potrzeba było aż czternastu lat. Monolit doczekał się wielu interpretacji, mi.in jako walka człowieka o istnienie czy tęsknota za sferą duchową i wdrapywanie się na kolejne szczeble życia.

Dookoła Monolitu zostały „zainstalowane” rzeźby przedstawiające cykl rozwoju człowieka – od narodzin, przez dorosłość, starość aż do śmierci.

W norweskim parku znajduje się także niezwykły most, którego strzegą rzeźby Vigelanda. Dominującym motywem są relacje między kobietą a mężczyzną, dzieckiem i dorosłym. Jedna z rzeźb przedstawia koło powstałe z połączenia kobiety i mężczyzny, nawiązując tym samym do symbolu wieczności oraz koncepcji yin i yang.

Jeśli chcesz zwiedzić wirtualnie park Vigelanda zajrzyj tu:

http://www.museumsnett.no/vigelandmuseet/2parken/2b_historikk/engelsk/2bframeset.html

Podobne wpisy:

• Po okładce do książki – światowe projekty
• Nieznane przygody Mikołajka

Park cały w rzeźbach is a post from: Sztuka