Miano geniusza w przypadku Salvadora Dali to sprawa dyskusyjna. Na pewno jest to najsłynniejszy artysta, który tworzył surrealistyczne prace. „Dziennik geniusza” ukazuje artystę jako zwyczajnego człowieka, którego spostrzeżenia są inteligentne i dosyć… oryginalne.

Książka jest zapiskiem jedenastu lat życia artysty i obejmuje lata 1952 – 1963. Jak wskazuje jej tytuł, zawiera ona głównie jego prywatne przemyślenia. Co ciekawe, Dali doskonale zdaje sobie sprawę z tego, że jest genialny i wcale nie ukrywa tego w swoich notatkach.

Surrealizm to ja.

Bardzo często w książce można trafić na różne fragmenty, w których artysta zachwyca się swoimi pracami oraz sobą samym. Dali twierdził, że jest on jedynym ratunkiem dla nowoczesnej sztuki. Oprócz samouwielbienia, bardzo łatwo można również zauważyć ogromne uczucie, jakim darzył Galę – swoją żonę.

„Dziennik geniusza” nie jest zwyczajną biografią ani dziennikiem. Jest to raczej hybryda tych dwóch gatunków. Niektóre fragmenty książki mogą się wydać czytelnikom niesmaczne, gdyż obok fragmentów opisujących bal zorganizowany przez artystę, znajdują się na przykład jego przemyślenia związane z odchodami. Swoją drogą, ta niecodzienna tematyka pojawia się w dziennikach dosyć często. Dali pisze w sposób ciekawy i jeżeli tylko czytelnikowi nie będą przeszkadzać niektóre z poruszanych tu tematów, to z pewnością będzie to naprawdę wartościowa i przyjemna lektura. Język jakim napisane są dzienniki jest bardzo zróżnicowany, podobnie zresztą jak i jego treść. Autor pisze inteligentnie i z humorem, co w przypadku dzienników nie zdarza się zbyt często.

Książka pomoże wszystkim miłośnikom twórczości malarza w lepszym jej zrozumieniu, ponieważ opisuje on w swoich dziennikach niektóre z symboli, jakie zamieszcza na swoich obrazach. Z „Dzienniku geniusza” czytelnik dowie się również wielu ciekawych rzeczy o malarzu, jak chociażby tego, że zajmował się on nawet architekturą wnętrz i projektowaniem biżuterii.

Publikacja nie jest łatwa w odbiorze i jeżeli komuś zależy na lekkiej lekturze, to powinien poszukać czegoś innego. Jeżeli natomiast ktoś pragnie przeczytać coś niecodziennego i wymagającego zastanowienia się nad przeczytanymi rzeczami lub po prostu jest fanem Daliego, to na pewno „Dziennik geniusza” jest odpowiednią dla niego pozycją.Podobne wpisy:

• Sztuka ciała u Hansa Bellmera
• Samochody na wybiegu
• Yoko Ono instruuje
• Oscar Wilde
• Witaminowa sztuka

Salvador Dali – Dziennik geniusza is a post from: artstore.pl

Nasze oczy – potężne narzędzie i źródło zdobywania wiedzy, poznawania świata, ale i one mogą się mylić, ulegając złudzeniom. Tę właśnie sferę optyki i funkcjonowania naszego wzroku i mózgu wykorzystał w swoich obrazach meksykański malarz Octavio Ocampo, który doskonale porusza się na płaszczyźnie wyobraźni i skojarzeń, zmuszając widza do pewnego wysiłku poznawczego, rodząc niepewność i niejednoznaczność, malując obrazy w obrazie

Octavio urodził się 28 lutego 1943 roku w Meksyku. Wychowywał się w rodzinie twórców i już jako dziecko miał spory kontakt ze sztuką. I choć jego największą pasją okazało się malarstwo, nie ograniczał się tylko do tego rodzaju sztuki. Próbował swoich sił w tańcu, rzeźbie i sztuce filmowej (tworzył dekoracje do filmów i spektakli teatralnych), wciąż będąc jednak wierny malarstwu. Obrazy Ocampo pełne są symboliki, nieskończenie fascynujące i wciągające.  Patrząc na jego prace dostrzec można pewne podobieństwo do obrazów Giuseppe Arcimboldo, który tworzył owocowo-warzywne portrety ludzi, posługując się techniką nakładania.

Szukając własnego stylu Ocampo szybko znalazł ten właściwy kierunek bazujący na tajemniczej atmosferze, złudzeniach optycznych i metamorfizmie (przez krytyków sztuki nazwany polimorfizmem).  Momentami ocierał się o surrealizm i malarstwo magiczne, stosując różnorodne sztuczki malarskie oraz zestawiając realistyczne i graficzne detale obrazów. Im dłużej ogląda się portrety artysty, tym więcej szczegółów zaczyna się w nich dostrzegać. Tworzy się pewna całość i logiczna opowieść.

Z daleka zauważa się np. starego człowieka z sennym wyrazem twarzy, żółtymi włosami i brodą (obraz Wizje Kichota). Gdy zaś spojrzy się wnikliwie na pierwszy plan wysuwają się wiatraki, Don Kichot na koniu Rosynant i jego wierny przyjaciel Sancho Pansa. Dookoła świat, który istnieje tylko w umyśle Don Kichota, m.in. twarz Dulcynei (lewy górny róg), złowrogie mityczne stwory i szaleństwo Kichota symbolizowane przez pysk psa.

Ocampo tworzył portrety polimorficzne na zamówienie, mi.in. dla Jane Fonda, Jimmy’ego Carter’a, Cesar Chavez, czy Cher.

zapraszam do galerii prac artysty: http://www.visionsfineart.com/ocampo/aa_index.html

• Tak to jest z organizmami artystów
• W magicznym świecie Jacka Yerki
• Igranie z kiczem
• Salvador Dali – Dziennik geniusza
• Sztuka ciała u Hansa Bellmera

Octavio Ocampo – król iluzji is a post from: artstore.pl

- Witam Pana, czy wie Pan kiedy i skąd się bierze w człowieku talent?

- Witam Panią. Nie mam pojęcia, mogę jedynie przypuszczać, że (prawie) każdy człowiek posiada zdolność rozwinięcia w sobie pewnych predyspozycji, wyspecjalizowania się w czymś, być może po to, by pełnić jakąś funkcję w społeczeństwie. Dzieje się tak dzięki woli, uporowi i aktywności. Czasami jest to już zdeterminowane przez coś lub kogoś. Kiedy zaczynamy zgodnie ze swoim przekonaniem pracować nad odkrytą w sobie skłonnością, pasją, to chyba można nazwać rozwijaniem talentu? Skąd się bierze talent…? Pojęcia nie mam. Jeśli istnieje Bóg, to pewnie jego sprawka, a jeśli nie, to pewnie wynik niepojętej konfiguracji elementów natury, który czasami nazywamy przypadkiem.

- Pan go niewątpliwie posiada. Kto pomógł Panu odnaleźć go w sobie? Kiedy to  było i co zmieniło w Pana życiu?

- Nie byłbym taki pewien: gdybym nigdy w życiu nie malował i nagle teraz dałaby mi Pani pędzel i farbę to pewnie nie namalowałbym niczego ciekawego… może jakąś pseudo-abstrakcję na siłę? W każdym razie coś we mnie drgnęło podczas pierwszych zajęć w liceum plastycznym, kiedy rysowałem stare lampy naftowe z natury. Coś drgnęło, czyli poczułem przyjemność i satysfakcję, coś w rodzaju odkrycia: „O, jak fajnie… nie wiedziałem, że tak można !”

Krzysztof Iwin – Tanatos

- Gdyby poproszono Pana o określenie jednym słowem Pana obrazów – co to byłoby za słowo?

- Obrazy. Chciałbym powiedzieć coś więcej, ale to już nie będzie się liczyć.

- Kiedy zobaczyłam Pana prace po raz pierwszy (w internetowej galerii) od razu się nimi zachwyciłam (zapragnęłam też, by zilustrował Pan mój tomik poetycki). Mają w sobie wielką magię, tajemniczość i oddziaływają na uczucia za sprawą emocji wypisanych na twarzach malowanych przez Pana postaci – niepokój, tęsknota, izolacja. Skąd taka stylizacja? Skąd takie wizje?

- Stylizacja robi się sama i z tego się cieszę, nawet jestem czasami dumny. Nigdy nie próbowałem stylizować tego co robię, na coś czy na kogoś. Nie wyklucza to oczywiście wrażeń u odbiorcy, że twórca się czymś, czy kimś inspirował. Ja jednak zawsze podkreślam, że nigdy nie inspirowałem się żadnym innym twórcą, w takim stopniu aby stylizować swoje utwory pod jego wpływem. Próbuję być autentyczny w tym co robię, to jest dla mnie największa wartość w sztuce. Nie zawsze to oczywiście się udaje… a skąd wizje? Nie
wiem. Zewsząd chyba. Człowiek chłonie świat zewnętrzny i go wypluwa z odrobinami swojej tkanki, tak to chyba jest z organizmami artystów.

Krzysztof Iwin – Spójrz, mój panie

- Czy identyfikuje się Pan z którymś z bohaterów Pana obrazów, grafik?

- Czasami pod wpływem jakichś zdarzeń przemycam swoje uczucia, coś opowiadam o sobie. Ale to chyba zbyt mało żeby to nazwać identyfikacją czy utożsamianiem. Większe znaczenie ma jeśli ktoś inny odnajdzie w obrazie siebie, czy kogoś, czy coś. W końcu nie maluję dla siebie. Kiedyś dużo więcej rysowałem i często pojawiała się w tych rysunkach postać niby-pajaca, który niejako komentował spojrzeniem, gestem jakieś sytuacje czy symbole. Z dzisiejszej perspektywy widzę, że było to coś w rodzaju projekcji siebie samego na kartkę.

- Do gustu bardzo przypadły mi też symboliczne, wymowne, czasem ironiczne tytuły Pana obrazów – wymyśla Pan je sam?

- Tytuł obrazu to jak wisienka w torcie. Przychodzi w trakcie pracy, rzadko na początku, raczej na końcu. Już dawno odkryłem, że nie czuję się dobrze jako malarz – realizator projektu, czyjejś czy nawet swojej wizji. Raczej nazywam to co odkryłem podczas malowania niż maluję to co wymyśliłem – tak bym to ujął. Tytuł zazwyczaj jest rezultatem myślenia w trakcie pracy, nad tym, co właściwie maluję, czym i jakie to jest, jak wygląda.

Krzysztof Iwin – Msza żałobna

- Co chce Pan przekazać, zakomunikować obrazami odbiorcom Pana dzieł?

- Nic. Dzielę się z nimi tym co odnalazłem przez malowanie. Nie odnajduję w sobie misjonarza, który chce coś przekazać, coś konkretnego, ważnego. Bardzo mi się podoba pewien luz w interpretowaniu treści przez odbiorcę. Cieszę się jeśli ktoś widzi więcej w obrazie niż ja sam. Również wtedy kiedy widzę, że się po prostu podoba.

- Mówi się, a niektórzy nawet potwierdzają te słowa, że smutek to sprzymierzeniec artystów, że najlepiej tworzy się, gdy ma się jakieś ponure, smętne myśli. Czy dostrzega Pan coś takiego u siebie?

- W moim przypadku najbardziej sprzyja malowaniu spokój ducha i kontrolowana przestrzeń akustyczna czyli innymi słowy – dobra muzyka. Ponure i smętne myśli to chyba nic innego jak jakiś brak równowagi emocjonalnej, tak jak i nadmierna euforia . „Jesienna deprecha” bynajmniej nie pomaga w tworzeniu czegokolwiek, tak myślę. Jako przyprawę do spokoju i muzyki dodałbym odrobinę melancholii, radosnego poczucia swojego istnienia, samoświadomości i poczucia obecności innych ludzi, gdzieś za ścianą, gdzieś na świecie.

Krzysztof Iwin – Spowiedź

- Powiedział Pan kiedyś, że „Nieświadomość towarzysząca aktowi twórczemu, stygmatyzuje powstałe dzieło”. Czy mógłby Pan wyjaśnić to zdanie?

- W takie wyszukane słowa ubrała kiedyś moją wypowiedź pewna sympatyczna rozmówczyni. Wydaje mi się, że ni mniej ni więcej mówiłem o tym, że nie staram się przez malowanie czegoś przekazać, raczej wyłączam się,  wyodrębniam coś ciekawego z przypadku, nieświadomości… i na końcu to widać, przynajmniej czasami. Tego bym chciał.

- Który z namalowanych przez Pana obrazów najbardziej Pana zaskoczył ? (jeśli chodzi o improwizację twórczą) Dlaczego?

- Ostatnio, mniej więcej rok temu, byłem pozytywnie zaskoczony wprowadzeniem do malowania pewnego nastawienia, które do tej pory stosowałem raczej w rysunku. Chodzi o stosowanie medium malarskiego z jeszcze większą dawką intuicji, dysharmonii, improwizacji… jednym słowem – coraz śmielej włączam szalonego autopilota nie tylko w warstwie treści ale i formy. Pamiętam też, że zaskoczyło mnie to, że geometryzowanie form może przynosić ciekawe rezultaty.

Krzysztof Iwin – Syrena

- Co daje Panu tak namacalne obcowanie ze sztuką?

- Przede wszystkim brudne ręce… A tak na poważnie – nie obcuję zbyt wiele ze sztuką, raz na jakiś czas oglądam dzieła starych mistrzów. Odczuwam wtedy rodzaj błogostanu, głównie na widok genialnego warsztatu Starych Mistrzów. Może nie powinienem tego mówić… ale gdzieś w środku mam przekonanie, że kiedyś sztuka, a w szczególności malarstwo stało na dużo wyższym poziomie niż teraz. Kiedyś pełniło ono dużo różnych funkcji i to one wymuszały jego jakość formalną. Teraz w zasadzie jest tylko prostym sposobem na wyrażanie ekspresji a warstwa formalna, technologiczna obrazu uległa degradacji.

- Myśli Pan, że kiedyś tego zabraknie?

- Póki co nie zakładam, że zerwę z malarstwem. Wiele razy miałem pokusę, czy raczej potrzebę zmiany… ale wydaje mi się, że to już przeszło. Próbowałem z rzemiosłem artystycznym, muzyką ale malarstwo i rysunek nadal są moim szkieletem. Nie jest to komfortowe, często sama czynność malowania bywa nużąca, kiedy robi się to od lat… ale generalnie utrzymuje się przewaga pozytywna. Myślę, że jeśli zdrowie psychiczne i fizyczne mi pozwoli to będę malował do końca życia.

- Potrafi Pan malować obrazy na zamówienie, na podany temat? Jak bardzo to niekomfortowe dla artysty?

- Im bardziej obraz jest ukształtowany przez zamawiającego tym mniej to komfortowe dla artysty, przynajmniej ja to tak odczuwam. Podejmuję się co jakiś czas realizowania zamówionych tematów, dla odmiany, dla higieny zawodowej – aby nie utracić umiejętności realizowania cudzych wizji, aby nie wpaść w kanał i nie zacząć konsumpcji swojego ogona.

Krzysztof Iwin – Malarz

- Czego najbardziej potrzeba artyście?

- Chyba przeżyć wewnętrznych i jednocześnie w miarę racjonalnej kontroli nad nimi. Wtedy powstaje reakcja łańcuchowa dzięki której dochodzi do wielu kontrolowanych eksplozji artystycznych.

- Tego więc Panu życzę i bardzo dziękuję za rozmowę.
- Bardzo dziękuję, życzę wszystkiego dobrego na Święta i pomyślności w Nowym Roku.

Zapraszam na stronę artysty, z której pochodzą obrazy wykorzystane do wywiadu – http://galeria-brama.art.pl

Podobne wpisy:

• V Międzynarodowe Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej EKO BALT – Gdynia 2009
• Efekt czerwonych oczu w Zamku Ujazdowskim
• Dostojne twarze Modiglianiego
• Octavio Ocampo – król iluzji
• W magicznym świecie Jacka Yerki

Tak to jest z organizmami artystów is a post from: artstore.pl

Obrazy niczym z Alicji w Krainie Czarów, ale o wiele bardziej makabryczne z serii gore, ocierające się o kicz. Duże głowy i wielkie oczy dziewczynek, nimfetek, Abraham Lincoln obecny prawie w każdym pomyśle, sporo motywów religijnych, wieloznacznych symboli, psychodelicznych i surrealistycznych wizji – tak tworzy Mark Ryden.

Mark Ryden

amerykański mistrz pop-surrealizmu przyszedł na świat 20 stycznia 1963 w Medford, w stanie Oregon. Ukończył jedną z najbardziej prestiżowych uczelni artystycznych Art Center College of Design w Kaliforni.

„Jestem facetem, który kocha malować. Zawsze kochałem tworzyć i nigdy nie przyszło mi na myśl, że mógłbym robić coś innego. Takie jest moje życie. Kolekcjonuję różne rzeczy: zabawki, medykamenty, książki dla dzieci, figurki.”

Mark Ryden

Przez jednych bardzo ceniony i uwielbiany za tradycję malowania, połączenie kolorów i znajomość kunsztu, przez innych traktowany jak handlarz z obsesją.

„Cykle Marka Rydena są przejmująco nudne i przewidywalne, mimo nagromadzenia szczegółów, mimo jubilerskiej dokładności i realizmu. Wiemy, co będzie dalej, wiemy że Lincoln urodził się 12 lutego, jak Ryden, wiemy że będzie krew, zabawki i małe dziewczynki ubrane lub półnagie. Świat znany z pokoju dziecinnego i z miejskiej rzeźni wymieszał się tu i koegzystuje w najlepszej zgodzie. Entuzjastów jest sporo.”

Michał Radoryski

Cokolwiek myślimy o pracach Marka Ryden’a warto wiedzieć, że są na świecie tak charakterystyczne zjawiska.

Zainteresowanych zapraszam na stronę artysty:

www.markryden.com/

Podobne wpisy:

• Beata Pflanz w poszukiwaniu wyjścia
• Obrazy światłem malowane
• Kółka, krzywe, wielokąty
• Tak to jest z organizmami artystów
• Octavio Ocampo – król iluzji

Igranie z kiczem is a post from: artstore.pl

Niemiecki poeta i prozaik określił kiedyś magię jako sztukę arbitralnego wykorzystywania świata zmysłowego i z pewnością posiadł ją Jacek Yerka.

Jacek Kowalski, bo tak brzmi prawdziwe nazwisko artysty, urodził się w Toruniu w 1952 roku. Ukończył Wydział Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Jest malarzem i twórcą plakatów zaliczanym do realistów fantastycznych/magicznych i termin ten doskonale oddaje specyfikę prac Jacka Yerki, który łączy nadrealne wizje ze sztuką naturalistyczną. Korzenie realizmu fantastycznego sięgają surrealizmu.

„Malarstwo realizmu magicznego pokazuje na pozór zwyczajny świat, który jednak odbiega od normalności. Trudne do wychwycenia napięcie wyraża się w dziwnych kontrastach, tajemniczych złożeniach osób i miejsc lub w dużo odważniejszym chaosie przedmiotów i ludzi.”

Obrazy Jacka Yerki pełne są niejasności, ale to właśnie jest istotą realizmu magicznego, którego zadaniem jest prowokowanie do tworzenia samodzielnych interpretacji.

Powrót do domu

Fortepian

W 1995 roku Jacek Yerka został laureatem prestiżowej World Fantasy Award, wybranym spośród 260 nominowanych do tej nagrody malarzy i pisarzy fantasy. Sztuka Jacka Yerki znalazła uznanie także w oczach filmowców z Hollywood. Amerykański producent Rene Daalder zaprosił go do współpracy przy filmie „Stawberry Fields”, w którym jednym z bohaterów została uczyniona muzyka Beatlesów.

Prace Jacka Yerki można zobaczyć w muzeach i prywatnych kolekcjach na całym świecie, m.in. w Japonii, Stanach Zjednoczonych, Francji, Niemczech i Polsce. Od wielu lat artysta współpracuje także z galerią w Beverly Hills.

Amok

„Największym moim źródłem inspiracji zawsze były, są i będą przeżycia ze wczesnego dzieciństwa – tamte miejsca, nastroje, nawet zapachy i technika z lat 50-tych: Pomiędzy niebem i piekłem, Atak o poranku, Lato w mieście, Kolej na poziomki, Łazienka oceaniczna, Raj w podwórzu, Halloween – to tylko przykłady”

Atak o poranku

Lato w mieście

„Osobna grupa obrazów jest inspirowana snami – New Age Manhattan, Metropolis, Przeprowadzka, Sonet, Drzewko poziomkowe, Zawrót głowy, Król borowik, Katedra ,Dom nad wodospadem, Sen nocy letniej, Nauka pływania, Stworzenie wody, Ślepa uliczka”

Przeprowadzka

Sen nocy letniej

„Pobyt na wsi w różnych częściach Polski zaowocował z kolei całą grupą „rustykalnych” obrazów – Pogoda pod bzem, Amok żniwny, Przesyłka expresowa, Pod pejzażem, Zazdrość, Kosmiczna stodoła, Przygoda na wakacjach, Ursus Zwycięzca, Polny kredens, Pełna miska , itp.”

Pogoda pod bzem

Zazdrość

Mam nadzieję, że i Was dosięgnie magia prac Jacka Yerki, a te z pewnością są warte uwagi.

Zapraszam do stron poświęconych artyście:

http://www.yerka.ovh.org/index1.html

http://www.yerkaland.com/pl/index_pl.php

http://www.topic.lt/2007/10/31/jacek-yerka.-part-1..html - bogata galeria

Podobne wpisy:

• Tak to jest z organizmami artystów
• Octavio Ocampo – król iluzji
• Igranie z kiczem
• Salvador Dali – Dziennik geniusza
• Sztuka ciała u Hansa Bellmera

W magicznym świecie Jacka Yerki is a post from: artstore.pl

Nie tak znany jak surrealista Salvador Dali (choć przedstawiciel tego samego nurtu), nie tak skandaliczny jak Dorota Nieznalska, która stanęła ze swoją sztuką przed gdańskim sądem za genitalia wpisane w krzyż, ale mimo wszystko postać bardzo wyraźna, pokazująca, że nie wystarczy nazywać się awangardzistą, by nim rzeczywiście być.

Hans Bellmer – swoją karierę artysty zaczynał jako rysownik w reklamie, śląski malarz, rzeźbiarz i grafik, którego istnienie to nieustanny proces przenikania się życia i sztuki, a jego twórczość jest niezwykła – z dwóch powodów. Po pierwsze sięga do tematu tabu – ciała ludzkiego, ale wbrew pozorom i po drugie to jego „sięganie” nie jest pornografią, ale oryginalnym pomysłem na dotknięcie ludzkiej egzystencji – także tej cielesnej. W centrum zainteresowań Bellmera znajduje się odpowiedź na pytanie – jak ciało postrzega siebie.

„Ciało podobne jest do zdania, które pragnie, abyśmy rozłożyli je na poszczególne wyrazy i przy pomocy kolejnych, mnożonych w nieskończoność anagramów odkryli na nowo jego prawdziwy sens”

Rozkłada więc Hans Bellmer dwoiste ciało – apatyczne, bierne, ale z drugiej strony tętniące życiem, a tym rozkładem dokonuje prześwietlenia ludzkiego życia i cielistości. Jego prace (najbardziej znane są te z serii rzeźbiarskich instalacji „Lalka”) zawierają w sobie jakąś wielką dramaturgię i „powodują zwarcie w systemie serca”. Jakby wbrew erotyzmowi Bellmer deformuje fizyczność człowieka i przedstawia ją na manekinach, często pozbawionych twarzy, kończyn.

„W dzisiejszych czasach panuje takie upodobanie do ułomności, że za genialne uważa się wyłącznie to, co niedoskonałe, a zwłaszcza brzydotę. Niech tylko Wenus z Milo przypomina ropuchę, a współcześni pseudoesteci zawołają: „Jakie to odważne, jakie ludzkie!”

Salvador Dali

Hans zaczął montować lalki w 1927 roku. Na początku z fragmentów zabawek znalezionych w „rupieciach” z dzieciństwa i do końca posługiwał się tym rozpoznawalnym dla niego symbolem. Lalki zawierają w sobie swoisty ból i przez to, że fetyszyzują niektóre skłonności człowieka, głoszą o nim niezbyt przyjemną prawdę.

Z pewnością inspiracją do tego typu twórczości były doświadczenia Bellmera związane z przejęciem w Niemczech władzy przez Adolfa Hitlera, rządy nazistów, wspólne mieszkanie w szesnastoletnią kuzynką, która stała się źródłem pożądania, wreszcie układ rodzinny z rygorystycznym ojcem na czele. Bellmer twierdził, że sprzeciw wobec władzy ojcowskiej zrównanej do władzy żandarma, był głównym sprawcą jego prac.

Podobne wpisy:

• Salvador Dali – Dziennik geniusza
• Alfred Stieglitz – ojciec amerykańskiej fotografii
• Naiwna sztuka prymitywizmu
• Seks w muzeum czyli erotyzm w sztuce
• Bezwstydna Maria Peszek

Sztuka ciała u Hansa Bellmera is a post from: artstore.pl