Były już pomysły na spowiedź online przez strony www, odmawianie różańca na czatach, czy umieszczanie konfesjonałów przed centrami handlowymi w najbardziej ruchliwe dni, ale tym razem idea Holy Machine wydaje się być mocno zaskakująca, przede wszystkim dlatego, że przez autorkę uznana została za sztukę – wirtualna spowiedź przez automat. Skoro mamy automaty z puszkami coca coli i batonikami, czemu nie zacząć instalować artystycznych automatów spowiadających? Czytaj więcej…
Stowarzyszenie Promocji Artystów Wybrzeża ERA ART i Muzeum Miasta Gdyni zapraszają na galę rozdania nagród V Międzynarodowego Biennale Malarstwa i Tkaniny Unikatowej EKO BALT – Gdynia 2009.
Biennale jako konkurs organizowany dla artystów profesjonalnych z kraju i zaproszonych gości z zagranicy, będzie odbywał się w Muzeum Miasta Gdyni przy ul. Zawiszy Czarnego 1. Gala rozdania nagród została przewidziana na dzień 16 grudnia 2009 o godz.18.00 w trakcie otwarcia wystawy pokonkursowej. Konferencja prasowa – również 16 grudnia o godz. 11.00.
Wystawa będzie eksponowana na dwóch poziomach muzeum do dnia 27 stycznia 2010r. Biennale, którego celem było zorganizowanie przeglądu współczesnych możliwości kreacji artystycznej w różnych technikach stosowanych w malarstwie i tkaninie unikatowej poprzez tematykę, formę czy użyte materiały nawiązało do tak istotnego dla wszystkich zagadnienia jakim jest ekologia, a szczególnie ochrona fauny i flory Morza Bałtyckiego. Nieprzypadkowo wybrany temat biennale, jak i miejsce pokonkursowej ekspozycji prac (Muzeum Miasta Gdyni położone nad samym brzegiem morza), dało znakomitą możliwość organizatorom i artystom udziału w działaniach proekologicznych. Każdy protest przeciwko degradacji Bałtyku ma wielki sens i świadczy o odpowiedzialności za otoczenie w którym żyjemy, tym bardziej, że wystawa odbywa się w Roku Regionu Morza Bałtyckiego.
Pamiętam, jak dziś zadanie, które zleciła swoim studentom Romualda Terenc-Pawliczak (zainteresowana muzykoterapią w medycynie i edukacji), prosząc, by każdy zastanowił się nad swoją wrażliwością muzyczną. Jako wyznacznik podała cechy, które powinny być spełnione, by móc powiedzieć o sobie – mam wrażliwość muzyczną wyższego rzędu. Ciekawa sprawa. Z pewnością cechy te charakteryzują również ogólnie pojętą wrażliwość na sztukę, a pytanie o nie, postawione napotykanym na ulicy przechodniom, mogłoby wyjaśnić dlaczego prawdziwa sztuka nie jest aż tak popularna, jak rozrywka, czy wszechobecny kicz.
“nie bój się i nie odko-chuj”
Z marzeń o tym, by ludzie śmiali się i płakali czytając książkę, a słuchając muzyki mieli ochotę na miłość zrodził się projekt Marii Peszek – połączenie intymnego dziennika – “Bezwstydnika” z piosenkami bliskimi każdemu. Rezultat obejrzeć i posłuchać można będzie krótko po 35 urodzinach artystki – już 19 września – na ten dzień zaplanowano, bowiem premierę.
Swoim fanom artystka kazała czekać na plony muzyczne aż dwa lata, ale zapowiedź muzyczno-literackiego projektu zdaje się rekompensować ten długi czas oczekiwania. Obok piosenek, które jak twierdzi Maria Peszek, mają stać się idealnym tłem do tańca stęsknionych za sobą osób, które będzie można nucić i śpiewać, mruczeć komuś do ucha, znajdą się pikantne felietony, zdjęcia podszyte erotyzmem i teksty piosenek. Wszystko to złoży się na “Marię Awarię-Bezwstydnik”. Czytaj więcej…
Nie tak znany jak surrealista Salvador Dali (choć przedstawiciel tego samego nurtu), nie tak skandaliczny jak Dorota Nieznalska, która stanęła ze swoją sztuką przed gdańskim sądem za genitalia wpisane w krzyż, ale mimo wszystko postać bardzo wyraźna, pokazująca, że nie wystarczy nazywać się awangardzistą, by nim rzeczywiście być.
Hans Bellmer – swoją karierę artysty zaczynał jako rysownik w reklamie, śląski malarz, rzeźbiarz i grafik, którego istnienie to nieustanny proces przenikania się życia i sztuki, a jego twórczość jest niezwykła – z dwóch powodów. Po pierwsze sięga do tematu tabu – ciała ludzkiego, ale wbrew pozorom i po drugie to jego “sięganie” nie jest pornografią, ale oryginalnym pomysłem na dotknięcie ludzkiej egzystencji – także tej cielesnej. W centrum zainteresowań Bellmera znajduje się odpowiedź na pytanie – jak ciało postrzega siebie.
“Ciało podobne jest do zdania, które pragnie, abyśmy rozłożyli je na poszczególne wyrazy i przy pomocy kolejnych, mnożonych w nieskończoność anagramów odkryli na nowo jego prawdziwy sens”
Rozkłada więc Hans Bellmer dwoiste ciało – apatyczne, bierne, ale z drugiej strony tętniące życiem, a tym rozkładem dokonuje prześwietlenia ludzkiego życia i cielistości. Jego prace (najbardziej znane są te z serii rzeźbiarskich instalacji “Lalka”) zawierają w sobie jakąś wielką dramaturgię i “powodują zwarcie w systemie serca”. Jakby wbrew erotyzmowi Bellmer deformuje fizyczność człowieka i przedstawia ją na manekinach, często pozbawionych twarzy, kończyn.
“W dzisiejszych czasach panuje takie upodobanie do ułomności, że za genialne uważa się wyłącznie to, co niedoskonałe, a zwłaszcza brzydotę. Niech tylko Wenus z Milo przypomina ropuchę, a współcześni pseudoesteci zawołają: “Jakie to odważne, jakie ludzkie!”
Salvador Dali
Hans zaczął montować lalki w 1927 roku. Na początku z fragmentów zabawek znalezionych w “rupieciach” z dzieciństwa i do końca posługiwał się tym rozpoznawalnym dla niego symbolem. Lalki zawierają w sobie swoisty ból i przez to, że fetyszyzują niektóre skłonności człowieka, głoszą o nim niezbyt przyjemną prawdę.
Z pewnością inspiracją do tego typu twórczości były doświadczenia Bellmera związane z przejęciem w Niemczech władzy przez Adolfa Hitlera, rządy nazistów, wspólne mieszkanie w szesnastoletnią kuzynką, która stała się źródłem pożądania, wreszcie układ rodzinny z rygorystycznym ojcem na czele. Bellmer twierdził, że sprzeciw wobec władzy ojcowskiej zrównanej do władzy żandarma, był głównym sprawcą jego prac.
Polski rynek wydawniczy, jeśli chodzi o czasopisma i gazety, jest bardzo bogaty i przepełniony przeróżnymi tytułami. Najwięcej z nich poświęconych jest modzie, urodzie i tanim sensacjom z dziedziny “znani i lubiani”. Istnieje jednak grupa ciekawych tytułów czasopism traktujących o sztuce i choć nie są one aż tak popularne i powszechne, jak na przykład kobiece czasopisma, to warto zapoznać się z tym, co naprawdę dobre. Zapraszam do pierwszej części przeglądu czasopism kulturalnych.
Czasopismo poświęcone sztuce dawnej i współczesnej ukazuje się co miesiąc od 1995 roku. Stanowi bardzo dobre i rzetelne źródło wiadomości dla kolekcjonerów i miłośników sztuki. Stałe działy to m.in. – Rynek sztuki – zawierający aktualne oferty domów aukcyjnych oraz Kalendarium aukcyjne i giełd kolekcjonerskich, Mniej / więcej (o sztuce), Kolekcjonerstwo, Ze świata, Wystawy, Wydarzenia, Recenzje.
Uwagę zwraca bogata szata graficzna, przejrzystość treści i ładne ilustracje do artykułów.
“Sztukę.pl – Gazetę Antykwaryczną” kupić można w salonach handlowych sieci EMPIK, kioskach Ruchu, Kolporter, Inmedio, Relay, w największych stacjach benzynowych ORLEN, oraz w antykwariatach i galeriach w całym kraju
Artykuł pdf “Opowiem ci bajkę” z najnowszego numeru “Sztuki.pl”
Dwumiesięcznik wydawany przez “Stowarzyszenie Czasu Kultury” od 1985 roku. Solidny i poważny magazyn społeczno-kulturalny prezentuje to, co najbardziej wartościowe i najciekawsze w kulturze artystycznej oraz w zakresie problematyki społecznej (zagadnienia psychologii, integracja niepełnosprawnych, media). Stałe działy to: teatr, plastyka, film, muzyka, wydarzenia artystyczne, inicjatywy kulturalne podejmowane na terenie Poznania i Wielkopolski, prezentacje literackie, recenzje. Bardzo ciekawy efekt daje łączenie materiałów w bloki tematyczne – np. poświęcone muzyce folk, kulturze rocka, fantastyce naukowej, czy wybranym kręgom kulturowym (czeski numer – Czas Kultury 1-2/2007, fiński numer – Czas Kultury 2/2008).
Do czasopisma często dołączane są płyty CD i inne dodatki.
Więcej przeczytać można na stronie http://www.czaskultury.pl/
Miesięcznik redagowany przez Piotra Bernatowicza to czasopismo o współczesnych sztukach plastycznych. Istnieje od 1999 roku. Drukowane jest w pełnym kolorze i ma bardzo ciekawe opracowanie graficzne.
Za wartością publikowanych w ARTeonie zdjęć niech przemawia fakt, że okładka trzeciego numeru „ARTeonu” z 2007 roku otrzymała złoty medal w Konkursie Izby Wydawców Prasy na Prasową Okładkę Roku GrandFront 2007 w kategorii pism hobbystycznych.
Pismo poświęcone jest głównie najnowszej sztuce polskiej i zagranicznej oraz promocji młodych, nieznanych artystów. Działy pokazujące się w ARTeonie co miesiąc to: Wydarzenia (relacje z wystaw i konkursów), Kino sztuki (kino artystyczne), Interpretacje, Rozmowy (wywiady z artystami), Inne media, Rekomendacje (prezentacja twórczości), Archiwum sztuki, Galerie, Aktualia.
“ARTeon – magazyn o sztuce – miesięcznik prezentujący i komentujący najaktualniejsze wydarzenia artystyczne w kraju i na świecie. Arteon – bieżące informacje, błyskotliwa interpretacja, intelektualna refleksja. Każde wydanie pisma jest źródłem ciekawych informacji oraz relacji z wydarzeń – wystaw, wernisaży.”
Szczegóły na stronie http://www.arteon.pl
Rysunek – kompozycja linii wykonana na płaszczyźnie, oparta o nanoszenie na powierzchnię walorów wizualnych przy użyciu odpowiednich narzędzi. Uciekając od encyklopedycznej terminologii rysunek można określić słowami typu: pierwsza myśl, pomysł, impuls. Rysunek dawniej traktowany był służebnie wobec malarstwa, grafiki lub rzeźby. Zazwyczaj był wstępem do efektu końcowego dzieła. Szkice rysunkowe pomagały artystom zdecydować jaką formę przyjmie ostatecznie ich obraz czy rzeźba. Ułatwiały komunikację między twórcą a nabywcą dzieła.
Jednak stosunkowo niedawno rysunek stał się w pełni autonomiczną dziedziną sztuk plastycznych, a jego godną przedstawicielką jest Iza Muszczynko.
Absolwentka UMCS Lublin’96 (Instytut Wychowania Artystycznego, specjalizacja – grafika), zajmuje sie głównie rysunkiem, ilustracją oraz projektowaniem graficznym. Zawodowo od 2004 roku jest – dyrektorką Gminnego Ośrodka Kultury w Raczkach, a także instruktorem zajęć plastycznych z młodzieżą.
Twórczość Izy Muszczynko z jednej strony może zachwycać prostotą, z drugiej – bardzo dobrą techniką, kolorem i estetyką. Artystka w swoich rysunkach przedstawia w nieco abstrakcyjny, spontaniczny sposób własny świat i bliskie sobie klimaty. Prace wykonuje po części ołówkiem i dopełnia je czystymi i intensywnymi kolorami. Jej rysunki dzięki temu są pełne energii i ruchu. Mimo ekspresji bije z nich ciepło, naturalność i intrygująca tajemniczość.
http://www.izamuszczynko.webpark.pl/
Czemu od dawien dawna ludzie tworzą? Być może akurat to, że tworzą jest rzeczą naturalną i wynika z potrzeb ludzkich, ale dlaczego inni chcą oglądać te wytwory – malowidła, rzeźby, filmy, słuchać cudzych kompozycji muzycznych i czytać literaturę piękną.
Jako, że mnie osobiście interesowało jak inni ludzie traktują sztukę (ciężko bowiem jednoznacznie określić funkcję sztuki, lepiej jest odwołać się do indywidualnych podejść w tym temacie, które złożą się na pełniejsze ujęcie) i w czym upatrują jej rolę postanowiłam stworzyć coś na wzór zbioru odpowiedzi znalezionych w bogatej sieci internetowej udzielonych na pytanie “po co nam sztuka?”.
Metafizyczna rola sztuki
“rolą sztuki jest uduchawianie ludzi, którzy już są tak wyzuci z uczuć że trzeba to robic za pomocą sztuki… Sztuka jest również przyjemnością intelektualną. Czytanie książek, poezji, oglądanie obrazów czy w końcu najpopularniejsze słuchanie napawa nas uczuciami które dzięki swojemu genialnemu przekazowi mogą dawać bodziec równy w swojej sile uczuciom towarzyszącym nam przy realnych sytuacjach”
Identyfikacyjna rola sztuki
“Polega ona na łagodzeniu podziałów narodowych czy klasowych. Sztuka integruje zbiorowość globalne, jak i poszczególne grupy społeczne. Dzięki temu te same dzieła bywają przedmiotem percepcji estetycznej ludzi różnych narodowości, kultur czy zawodów. Dzięki sztuce następuje wzajemne porozumienie, zbliżenie ludzi, nawiązanie więzi społecznych. Proces międzyludzkiej komunikacji stanowi wymianę treści przekazywanych w bardzo różnej formie (np. obrazowej, symbolicznej, semantycznej mającej określone znaczenie np. jezyk, behawioralnej, tj. przez różne formy zachowania np. taniec)”
Poznawcza rola sztuki
“Poprzez sztukę człowiek poszerza zakres wiedzy o świecie i o sobie samym.”
“Ujmowanie sztuki w funkcji poznawczej to traktowanie jej jako środka przekazu pewnych informacji, prawd o świecie. Tu otwiera się szerokie pole możliwości co do rozmaitego typu wiedzy i różnych sposobów jej poszukiwania w sztuce. Wiele dzieł sztuki dostarcza wiedzy o rzeczywistości.”
“Poprzez sztukę człowiek poszerza zakres wiedzy o sobie samym. Sztuka ukazuje świat i działającego w nim człowieka, uwikłanego w rozmaite sploty losów, konfliktów, przeżyć i jest ona zwierciadłem człowieka żyjącego w świecie, w konkretnych warunkach społecznych i historycznych. Odbiorca może w sztuce odnaleźć siebie – swoje własne problemy, które nie ujrzane w dziele sztuki nie doszłyby, być może, do jego pełnej świadomości, nie umiałby sobie zdać z nich sprawy.”
Estetyczna rola sztuki
“Sztuka jest wyrazem wewnętrznych pragnień ludzi. Podoba mi się stwierdzenie, że chęć tworzenia rodzi się w nas intuicyjnie, także zarówno wyraz tego, co nazywamy akcją kreacji sztuki, jak i proces oceny dzieła stanowią coś, co nieuchwytne dla człowieka w rozumowym postępowaniu. Sztuka to wnętrze człowieka. Jej rola to odzialywanie na zmysly i wywolywanie emocji o podlożu estetycznym.”
Etyczna rola sztuki
“Ponadto sztuka pełni rolę moralnego drogowskazu: ośmiesza, szydzi, oskarża, pokazuje ludzkie wady, przeciwstawia dobro złu itd… Wyznacza ludziom ideały, uwrażliwia na treści patriotyczne, pokazuje bohaterstwo i okrucieństwo, zagrożenie, możliwość totalnej zagłady i wizje lepszego jutra. Oddziałuje swoim pięknem, ale i swoimi złożonymi wartościami, które w ostatecznym rozrachunku nie są samym tylko pięknem.”
Użytkowa/dekoracyjna rola sztuki
“sztuka dostarcza pewnych wzorów, sugestii w zakresie chociażby mody czy aranżacji wnętrz dla grup społecznych, a tym samym jest ważna w indywidualnych wymiarach i rozwiązaniach, wżyciu prywatnym każdego – uczy logiki, harmonijnego układu, konsekwencji, funkcjonalności, projektowania i realizacji”
“sztuka pozwala obcować ze sobą również w codzienności. Dzięki niej możemy otaczać się estetycznymi obrazami zawieszonymi na ścianach, użytkować eleganckie meble, dekoracyjne przedmioty, czy stroje”
Terapeutyczna rola sztuki
“akcentowana jeszcze przez Arystotelesa – polega z grubsza na tym, że sztuka sublimuje, uszlachetnia pierwotne, prymitywne i prostackie popędy, instynkty, potrzeby; oczyszcza z nadmiernych, niepokojących i gwałtownych emocji; eliminuje agresję, wewnętrzne konflikty i kompleksy; rozładowuje napięcia”
Ludyczna/zabawowa rola sztuki
“związana z rekreacja i wypoczynkiem – kontakt ze sztuka jest sposobem organizacji czasu wolnego np. człowiek idzie do kina, teatru przez co wypoczywa”
“taniec, kino, teatr, książka dostarczają człowiekowi wiele radości i spełniają dość istotną ludzką potrzebę zabawy i rozrywki”
Ekspresyjna rola sztuki
“Dzięki sztuce i poprzez sztukę możemy się wyrażać. To ujście dla naszych emocji i uczuć.”
“Sztuka pozwala uzewnętrznić nasz stan ducha, lęki, tęsknoty, złość”
Za podsumowanie powyższych opinii niech posłuży nam zdanie – trwaj sztuko, jesteś nam potrzebna.
Od dawien dawna artyści w swoich rzeźbach, obrazach, fotografiach dawkują widzowi nagość, dwuznaczne pozy i mało komu przyjdzie na myśl, że propagują pornografię. Dla tego typu twórczości zarezerwowane jest słowo “sztuka”, choć są tacy, którzy twierdzą, że “erotyzm to pornografia przeznaczona dla elit”.
Ja jednak dostrzegam o wiele większą różnicę w pojęciach, bo o ile głównym (może nawet jedynym) zadaniem pornografii i wszechobecnej w niej wulgarności jest podniecić, o tyle sztuka erotyczna ma dostarczyć oglądającemu lub czytającemu wrażeń estetycznych. Dodatkowo pornografia jest łatwo dostępna, “tania”, niewyrafinowana artystycznie, prosta. Mimo tak jasnych różnic między sztuką erotyczną i pornografią często pojęcia te są mylone, jak zauważa Martin Kemp:
“Teraz powszechność erotyki sprawia, że potrafimy pomylić pedofilię z niewinnością, dewiacje seksualne z pracami na ten temat, homoseksualizm z fantazjami. Tracimy wrażliwość i wyczucie smaku.”
Choć gdy patrzy się na obraz Gustaves Courbeta “L’origine du monde” mogą pojawić się wątpliwości.
Obraz od chwili powstania budzi wiele kontrowersji i szokuje, a Gustaves Courbet chciał po prostu nadać waginie wymiar mistyczno-filozoficzny, wynosząc ją ponad prozaiczną rzeczywistość, którą umieścił na obrazie, nadając jej tytuł źródło świata.
Czeski fotograf Jan Saudek (jego fotografie przesycone są nagością kobiet) mówiąc o swoich pracach przyznał, że nie widzi w nich granicy między erotyką a miękką pornografią. Kiedy realizował swoje „obrazy” nie zastanawiał się nad granicami dobrego smaku. Jedno jest pewne – erotyzm był ich siłą napędową.
Po raz pierwszy nagość w sztuce zaprezentował Praksyteles, który obnażył Afrodytę – boginię miłości. Takie przedstawianie ciała ludzkiego bardzo przypadło do gustu Grekom, dla których nagie ciało stanowiło o doskonałości człowieka. Artyści renesansowi nawiązując w sztuce do starożytności rozpoczęli malowanie nagiego ciała – aktu. Od tej chwili też stało się to stałą praktyką w akademiach, które przygotowywały artystów do pracy. Również sztuka chrześcijańska w tym czasie wyrażała zgodę na nagość w scenach biblijnych.
Z biegiem lat i wieków podejście do nagości ciała ludzkiego ulegało kolosalnym zmianom. Raz wywołując szereg dyskusji na temat moralności (współcześnie znany jest przypadek Doroty Nieznalskiej, która za swoją rzeźbę przedstawiającą męskie genitalia na krzyżu została skazana za przestępstwo obrazy uczuć religijnych), innym razem zachwycając artyzmem.
Czy wiecie, że w wielu miejscach świata istnieją muzea seksu i erotyki? I chociaż muzeum jednoznacznie kojarzy się nam ze sztuką, to erotyczne zbiory muzealne niekoniecznie jednak mają z nią cokolwiek wspólnego.
Od dawna przyglądam się wnikliwie twórczości poetów tych mniej i bardziej znanych i zawsze kiedy mam ochotę przeczytać radosny wiersz/radosną poezję, dochodzę do wniosku, że “dobra” poezja uciekając od kiczu popada w smutek. Całkiem niedawno też, poproszona przez koleżankę o znalezienie wiersza, który nadawałby się na oryginalny zapis na kartce z życzeniami w dniu ślubu, “przewertowałam” wiele różnych stron www i znajdujących się w moim księgozbiorze tomików poetyckich. I prawie nic, bo jeśli miłość w poezji to smutna.
Jak to jest w takim razie z poezją? Czy rzeczywiście to sztuka smutku, szarości i tragiczności? Jako osoba, która bywa poetką, mogę napisać – oczywiście prezentując tylko moje zdanie – że poezję najlepiej tworzy się podczas smętnych rozmyślań, wtedy też najłatwiej przelewa się w litery swoje emocje, tęsknoty, uczucia i smutki.
To tak, jak z potrzebą wyżalenia się ze swoich problemów przyjacielowi. Rzadziej przychodzimy do niego, kiedy jest nam dobrze i jesteśmy szczęśliwi. Częściej dzielimy się naszą złością, samotnością, by nas pocieszył i podniósł na duchu. Tak samo jest z poezją, która ma moc oczyszczenia – po co pisać o naszej radości i powodzeniach, można wtedy niebezpiecznie otrzeć się o kicz, zwłaszcza jeśli chcielibyśmy pokazać naszą twórczość światu.
Wiem, że wiele osób czytając powyższe słowa zaczyna się buntować. Przecież pisze się dla siebie, żeby “upamiętnić” niejako przeżywane chwile, więc także i radość. Ja jednak próbuję znaleźć powód, dla którego wartościowa i uznana sztuka poetycka (bo rymowane wierszyki to zdecydowanie nie to samo) pełna jest smutnych uczuć – Wojaczek, Poświatowska, Szymborska.
“Gdybym chciała pisałabym wesoło
bo mam o czym ale nie wiem jak. długo
śmierć to małe drzewo na środku pola. w nocy
albo mucha przewrócona na plecy. tak jak szłado panny Maryi-kobiety pijane modlą się na czworakach
tuż nad ranem o dobry sen. o szybki
ale zanim to bardzo myślę. że to przez ciebie
bo gdy klękasz do Boga i żegnasz się
to nie wierzę że naprawdę jesttu. wesołe mogą być inne rzeczy. powietrze które wlatuje
od niechcenia. bo tak ma i patrzenie jak męskie są twoje
dłonie w parku. do dotykania.i pestki czereśni wypluwane. marzą o zieleni
i moje na spodku w mieszkaniu i ja też.
o zieleni! młodość odchodzi zawsze z tobą. zbyt wcześnie
samotnością.wtedy to takie cudowne zachody miejskie
a lepy przy żyrandolach pachną wanilią. przecież czujemy”M. Buraczewska
Wystarczy odpowiedzieć sobie na pytanie co najbardziej przemawia do człowieka i jest w stanie zarazić go stanem emocjonalnym – radość czy smutek? Ja przychylam się do smutku. Znacznie łatwiej stworzyć w oryginalnym wierszu klimat tajemnicy, zasmuconego tła, nostalgii, smutnej, nieszczęśliwej miłości czy tęsknoty niż klimat niekiczowatego szczęścia, gdzie wszyscy żyją długo i szczęśliwie – choć są tacy nieliczni poeci, którzy potrafią “uszczęśliwiać” czytelnika.
Nie wiem czy zdajecie sobie sprawę, że wiele spośród cenionych dzieł poetyckich nie mogłoby powstać, gdyby nie smutek życia i smutek w myślach poetów, pisarzy. Weźmy na przykład twórczość francuskiego poety Apollinaire’a. Annie Playden, kobieta, której poświęcił wiele wierszy, powiedziała, że
“Miłośnicy poezji powinni być mi wdzięczni za to, że za niego nie wyszłam”.
Gdyby to zrobiła, poezja Apollinaire’a mogłaby nigdy nie powstać.
Jeśli znasz optymistyczne wartościowe wiersze podziel się z nami – być może uda nam się stworzyć radosną listę poetycką.
…A z okazji ślubu wybrałam nie do końca wesoły wiersz Marcina Orlińskiego:
“Mumu humu
Na horyzoncie, Mago, zapaliłem gwiazdę. Przed nami ciepłe, wonne wrzosowisko pełne życzeń i ciszy. Dawno przestaliśmy ufać gramatyce. I dziś już bez strachu wyciągamy dłonie ku dzikim zwierzętom. Ruszyliśmy, Mago, na oślep przed siebie. Popatrz, jaka mała i krucha jest Ziemia. Jaki pusty wszechświat. Zapalmy kadzidła. I oddajmy twarze wiatrowi i morzu. Tyle snów się rozbija o nieczuły piasek. Nie pozwólmy, Mago, zwyciężyć algebrom nie dopuśćmy próżni do mydlanych baniek. Bawmy się i tańczmy. Do ostatniej chustki. Mocno się trzymajmy na każdym zakręcie. Nasz okręt niech podąża ku tęczowym skałom.”
