1. Zdolność do wyobrażeń artystycznych

Na przykładzie muzyki jest to zdolność przewidywania, która m.in. pozwala słuchaczowi wyobrazić sobie dalszy ciąg melodii, która w pewnym momencie zostanie przerwana lub też operować wyobrażeniami dźwięków lub struktur muzycznych, na przykładzie malarstwa – przypuśćmy, że zostalibyśmy poproszeni o domalowanie  nieskończonego, abstrakcyjnego obrazu. Czy umielibyśmy kontynuować stylistykę, podjąć zastane kolory i utrzymać malunek w zaproponowanej przez artystę emocji? Albo przynajmniej wyobrazić sobie jak obraz mógłby zostać dokończony? Czy słysząc przedostatnie dźwięki nieznanej nam melodii umielibyśmy ją zakończyć zgodnie z kanonami muzyki? lub też słysząc niepoprawnie zakończony utwór, stwierdzić, że w danym momencie coś zgrzyta? Jeśli tak – jesteśmy szczęściarzami, bo posiadamy wyobraźnię artystyczną wyższego rzędu, która pozwala zamknąć oczy i zobaczyć słuchaną muzykę, patrzeć na obraz i kojarzyć go z uczuciami, wreszcie spojrzeć na obraz zawierający pomieszanie kolorów i nie powiedzieć – „co to w ogóle jest?”

Wyobraźnia artystyczna jest też czasem rozumiana jako zdolność do „zobaczenia” w swoim umyśle tworzonego dzieła artystycznego zanim zostanie ono technicznie wykonane.

Wikipedia

Idealną formą polifonicznej wyobraźni muzycznej dysponują dyrygenci, którzy patrząc na partyturę widzą utwór muzyczny całościowo – na wszystkich możliwych płaszczyznach. Od razu „widzą” jakie instrumenty zaangażować w zagranie melodii, jakie momenty wyeksponować, a jakie wrzucić na dalszy plan.

2. Zdolność do odczuwania sztuki

Ludzie, którzy biorą udział w tworzeniu sztuki zamykają w swoich wytworach mnóstwo emocji, stanów i uczuć. Czasem prace artystów nie wymagają od odbiorcy zbyt dużego wysiłku, ale są też takie, w których autor głęboko ukrywa drugie dno i aby je odczytać, a potem zrozumieć, potrzeba specyficznej  umiejętności odszyfrowywania nastrojów dzieł, zdolności odczuwania sztuki. Odczuwania – czyli wewnętrznego czucia.

Czy słuchając muzyki, czytając poezję, oglądając fotografie artystyczne lub obrazy jesteś w stanie wyjść poza to, co słyszalne i widoczne? Czy potrafisz określić nastrój czytanego tekstu, oglądanej pracy? Czy czujesz to, co słyszysz, czytasz, widzisz?  Czy wywołuje to w Tobie jakieś emocje? Jeśli tak, to znaczy, że posiadasz zdolność do odczuwania wyższego rzędu.

3. Zdolność oceniania i dyskutowania z dziełem

Zdolność tę najlepiej charakteryzuje postawa krytyczna do tego, na co patrzymy, co czytamy i czego słuchamy. Wyznacza ją także umiejętność podjęcia dialogu z dziełem i z innymi odbiorcami sztuki oraz poczucie estetyki, które pozwala mieć swoje zdanie.

Czy umiesz rozmawiać z innymi o sztuce, którą miałeś okazję zobaczyć? Czy potrafisz ocenić jej wartość i wyrazić swoją opinię na temat obejrzanego filmu, usłyszanej piosenki, przeczytanej książki?

4. Potrzeba obcowania ze sztuką

Wiadomym jest, że człowiek wrażliwy na sztukę będzie wykorzystywał, w miarę możliwości, każdą okazję, by ze sztuką przebywać – koncerty, wystawy, spektakle, projekcje filmów, galerie.

Czy łakniesz kontaktu ze sztuką (jakiejkolwiek by nie przyjęła formy)? Czy obcowanie z wytworami sztuki coś Ci daje? Czy nie za bardzo potrafisz wyobrazić sobie świat bez istnienia obrazów, fotografii, filmów?

Jeśli w każdym z wymienionych punktów pojawiła się odpowiedź twierdząca – jesteś w wyższym rzędzie artystycznie wrażliwy i potrafisz odróżnić prawdziwą sztukę o komercyjnego kiczu. Gratuluję!

Wniosek

Myślę sobie, że wszyscy ci, którzy nie mają w sobie wypracowanej wrażliwości artystycznej nie są zdolni cieszyć się sztuką, a skoro nie daje im ona radości i satysfakcji, to najnormalniej w świecie unikają jej. Podobnie jest z ludźmi, którzy zbyt dużo wysiłku muszą włożyć w odkodowanie sztuki i którym jej zrozumienie przysparza nie lada kłopot. Jeśli czegoś nie rozumiem lub jeśli czegoś nie czuję, rodzi się we mnie bunt przeciwko trudnej do ogarnięcia rzeczy – to takie ludzkie. A wszystko to ma swoje podłoże już w dzieciństwie, bo właśnie w tym okresie  kształtuje się podstawowa wrażliwość na kolory, dźwięki, obrazy, kształty i jeśli jej zabraknie, nie pojawi się także wrażliwość artystyczna wyższego rzędu.

Najpiękniejszą rzeczą, jakiej możemy doświadczyć jest oczarowanie tajemnicą. Jest to uczucie, które stoi u kolebki prawdziwej sztuki i prawdziwej nauki. Ten, kto go nie zna i nie potrafi się dziwić, nie potrafi doznawać zachwytu, jest martwy, niczym zdmuchnięta świeczka.

Albert Enstein

Kogo zatem obwiniać o taki stan rzeczy, zdmuchnięte świeczki i upośledzenie artystyczne? Rodziców, szkołę, artystów, państwo?

Podobne wpisy:

• Zbędnik inteligenta
• Butelkomania story
• Poezja – sztuka smutku?
• Seks w muzeum czyli erotyzm w sztuce
• Po co nam sztuka?

Czy jesteś artystycznym kaleką? is a post from: artstore.pl