Przeczytałam kilka dni temu książkę, która doskonale odnalazła się w moim guście, bo uwielbiam wprost książki poetyckie. Ta jest poetycka do kwadratu, a dodatkowo każde czytane w niej słowo ma swój sens – pokazuje i doskonale nazywa świat. Wielokrotnie złapałam się na tym, że czasem patrzę na niego dokładnie tak samo, jak główna bohaterka Moira z „Ostrygojadów” Susan Fletcher.
Zawsze fascynowały mnie biografie wielkich kompozytorów, zwłaszcza te z niejasnymi i pełnymi tajemnic wątkami w twórczości, podobnie zresztą, jak fascynujące wciąż wydają mi się odkrycia partytur i notacji muzycznych i dociekanie ich autorstwa. Wyobraźmy sobie sytuację – przebywając na wakacjach, z czystej ciekawości, a może trochę zupełnie przypadkowo, trafiamy na stary strych i znajdujemy na nim drewnianą skrzynkę pełną pożółkłych stron, na których zapisane są (nieczytelnie) nuty. Podpis głosi, że stworzył je nieznany nam, ani światu, człowiek. Jako, że jesteśmy amatorami, jeśli chodzi o muzykę poważną i jej kompozycje, zupełnie nie wiemy co z tym fantem zrobić. Czytaj więcej…
Czy książka jest w stanie rozliczyć ludzi z historią – z najbardziej brutalną historią? Liczne przykłady literatury polskiej i światowej pokazują, że tak i taką też funkcję dla narodu niemieckiego spełnić miał „Lektor”, który ukazał się w Niemczech w 1995 roku i wyszedł spod pióra profesora prawa i zdolnego powieściopisarza – Bernharda Schlinka. Polscy czytelnicy moc „Lektora” poznać mogą dopiero teraz, kiedy wydawnictwo Muza zdecydowało się wydać tę niałatwą i poruszającą powieść. Czytaj więcej…
Czy możliwe jest, by kolejne części filmów, czy książek były lepsze lub chociaż tak samo dobre jak pierwsze produkcje i wydania? Historia kina i literatury pokazuje, że pierwsze jest zawsze najlepsze i możemy mieć tu do czynienia z tzw. zmęczeniem materiału, z dużymi oczekiwaniami odbiorcy, brakiem świeżości i niedostatkami pomysłu. Czytając nową książkę Carlosa Ruiz Zafona „Gra anioła” porównywałam ją w każdym momencie do poprzedniej pozycji napisanej przez tego autora – „Cień wiatru” (żadna z recenzji nie dała bowiem zapomnieć, że jest to książka twórcy bestsellerowej powieści). Chyba nie potrafię jednak odpowiedzieć która jest lepsza. A może raczej – nie chcę. Czytaj więcej…
Po ostatniej lekturze („Ines, pani mej duszy”) marzyło mi się, by następna okazała się tak samo pochłaniająca, a że tekst na obwolucie „Braci” Da Chena był bardzo intrygujący (Niezwykła i egzotyczna chińska saga, w której realizm splata się z bajkowością. To powieść o dojrzewaniu, miłości, zemście i przeznaczeniu.) sięgnęłam po tę książkę. Czasem żałuję, że zasugerowałam się ładnie napisanymi marketingowymi słowami, ale nie tym razem.
„Bracia” są iście magiczną opowieścią, a Chiny, w których dzieje się akcja są niezwykłym tłem dla braterstwa, młodzieńczych i rodzicielskich miłości, dumy, walki o przetrwanie, zemsty i zmiennego losu. Nie od parady „Bracia” zostali uznani najlepszą książką roku 2006 przez takie czasopisma jak np. „The Washington Post”.
Dwaj chłopacy (Shento i Tan) wychowujący się w dwóch zupełnie różnych środowiskach. Dzieli ich wiele (przede wszystkim stan posiadania), a łączy ojciec – chiński generał, miłość do Sumi i niezwykle silny charakter. Czytaj więcej…
Nie czytałam zbyt wielu tego typu książek, ale doskonale pamiętałam jak bardzo przypadły mi do gustu dzieje Robinsona Cruzoe. Wiedziona chęcią przeniesienia się w dalekie strony świata postanowiłam przeczytać o losach pierwszej w świecie kobiety, która wzięła udział w konkwiście Nowego Świata.
Wrażenie? Piorunujące, zwłaszcza, że po tak wielkiej objętościowo książce spodziewałam się nudnych opisów – nic z tego. Historia hiszpańskiej konkwistadorki – Ines Saurez, która wyruszyła w świat w poszukiwaniu swojego pierwszego męża, wciąga od samego początku. Czytelnik może na czas lektury zamienić się w powiernika posiwiałej od upływu czasu Ines i dowiedzieć się o rzeczach, o których nie mówiła nikomu – o uczuciach, pożądaniu, prawdziwej miłości, swoich stosunkach z mężczyznami, pragnieniach, zmartwieniach, sumieniu. Czytaj więcej…
