Trzecią częścią serii „44 Scotland Street” jest powieść pt. „Miłość buja nad Szkocją”. Trzeba przyznać, że czytelnik nie musi znać wcześniejszych losów mieszkańców edynburskiej kamienicy przy Scotland Street 44, by ich poznać i polubić. Znajdziemy tutaj całą gamę przeróżnych temperamentów, usposobień, charakterów, z którymi z pewnością utożsamimy się podczas lektury. 

W książce odnajdziemy także wiele ciekawych sytuacji, które nierzadko chwytać będą za serce, wzbudzać grozę lub śmieszyć. Każdy odnajdzie więc coś dla siebie. Wraz z jedną z głównych  bohaterek wędrujemy aż na cieśninę Malakka, dowiadujemy się nieco o tamtejszym egzotycznym klimacie oraz zwyczajach pirackich. Możemy poznać uzdolnionego Bertiego, niemożliwą wręcz nadgorliwość i determinację jego matki oraz wędrować z nim ulicami pięknego Paryża.

Akcja toczy się bardzo szybko i jest nieprzewidywalna (kto by przypuszczał, że Wolf ma dziewczynę i jest nią współlokatorka Pat?), co sprawia, że książkę czyta się z ogromną przyjemnością. Bardzo polubiłam psa Cyryla (powiem szczerze, że zakręciła mi się łezka w oku, kiedy został porwany), który wydał mi się niezwykle inteligentny i rozumny. Nie mogę nic złego powiedzieć o doświadczonym malarzu Angusie i handlarzu dziełami sztuki – Matthewie. Jednak moją ulubioną bohaterką jest Duża Lou, która mimo swojego wieku i mądrości życiowej zakochała są w nieodpowiednim mężczyźnie. Mamy także do czynienia z wątkiem kryminalnym, co nadaje powieści smaczku.

Krótkie rozdziały bardzo wciągają, więc książkę chce się przeczytać jak najszybciej. Ponad to – bohaterowie maja takie same problemy życiowe jak zwykli ludzie co sprawia, że stają się bliscy naszemu sercu. Warto także dodać, że autor obalił stereotyp zimnego, skąpego, zamkniętego Szkota i zastąpił go ucieleśnieniem towarzystwa, otwartości na świat i nowe znajomości. Myślę, że poprzednie i kolejne części są równie ciekawe i godne polecenia. Z pewnością jest to idealna książką dla kobiety na pochmurne, zimne wieczory spędzone przy kominku.

„Miłość buja nad Szkocją”
Alexander McCall Smith
Wydawnictwo MUZA SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Elżbieta McIver
ISBN: 978-83-7495-627-7
Format: 20,5 x 14,5 cm
Oprawa: miękka
Ilość stron: 336Podobne wpisy:

• Naiwność, która wciąga
• Zbędnik inteligenta

Miłość buja nad Szkocją – Alexsander McCall Smith is a post from: Sztuka

Jedną z książek, które każdy powinien mieć na swojej półce jest „Liczenie baranów. O naturze i przyjemnościach snu”. Koniecznie muszą przeczytać ją przede wszystkim te osoby, dla których zaskoczeniem jest ostatnia część tytułu.

O tym, że sen jest potrzebny/korzystny/dobry/przyjemny/zdrowy – w tym przypadku każdy z przymiotników jest tak samo trafny – coraz częściej zapominamy i wiele osób świadomie ogranicza sobie sen, aby trochę więcej popracować lub nauczyć się czegoś na egzamin. Czy ma to sens? Według autora książki, takie zachowanie jest niekorzystne dla organizmu, o czym łatwo można się przekonać, jeżeli tylko zwróci się uwagę na swoje samopoczucie następnego dnia. Skoro już jedna nieprzespana noc niedobrze wpływa na funkcjonowanie ludzkiego organizmu, to co dopiero w przypadku, gdy ktoś nieustannie niedosypia? Najgorsze w tym wszystkim jest to, że zbyt mało snu zażywa (prawie) każdy z nas.

Paul Martin na prawie pięciuset stronach swojej publikacji dokładnie omawia sen oraz wszystko, co się z nim w jakikolwiek sposób łączy. Prawdopodobnie jest to najrzetelniejsza publikacja o śnie oraz jego zaletach i wadach (chociaż tak na dobrą sprawę, tych ostatnich sen jest pozbawiony). To jednak nie wszystko, gdyż „Liczenie baranów…” przyda się także wszystkim osobom, które potrzebują cytatów nawiązujących do snu. Praktycznie każdy podrozdział – a jest ich w książce naprawdę wiele – zaczyna się jakimś ciekawym i niezwykle trafnie dobranym cytatem.

Nie ma jednak róży bez kolców i książka mogłaby być bardziej przeredagowana, gdyż podczas lektury często można odnieść wrażenie, że już się o tym samym czytało kilka rozdziałów wcześniej. Z drugiej strony, autor zajmuje się snem z każdej możliwej strony, więc bardzo możliwe, że te powtórzenia miały być zamierzone.

„Liczenie baranów. O naturze i przyjemnościach snu” rozwiewa wiele mitów, które na przestrzeni lat zaczęły być powtarzane przez wiele osób. Pomaga także zrozumieć jak ważny jest sen i tak naprawdę żaden dodatkowy argument przemawiający za jej przeczytaniem nie jest potrzebny. Zdrowie ma się tylko jedno, a jeżeli poznamy tajemnice snu, na pewno będziemy cieszyć się nim w zdecydowanie większym stopniu.

„Liczenie baranów. O naturze i przyjemnościach snu”
Paul Martin
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Anna Gralak
ISBN: 978-83-7495-969-8
Format: 125 x 190 mm
Oprawa: broszurowa
Liczba stron: 572Podobne wpisy:

• Sztuki plastyczne: malarstwo
• Roberto Bolano – Amulet

Paul Martin – Liczenie baranów. O naturze i przyjemnościach snu is a post from: Sztuka

Książka Chrisa Harmana „Kapitalizm zombi. Globalny kryzys i aktualność myśli Marksa”  (której recenzja już niedługo pojawi się na ArtStore) jest na tyle ciekawą publikacją, że organizowane są poświęcone jej spotkania.

Jednym z nich jest „Powrót krytyki ekonomicznej?”, którego tematem będą kwestie poruszane w książce Harmana. Spotkanie odbędzie się 15 czerwca 2011 roku (środa) o godzinie 18:00. Miejscem spotkania będzie Sala Czarnowskiego Wydziału Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Najciekawsi są oczywiście goście, którzy z pewnością przyciągną wielu słuchaczy. Jeżeli wszystko odbędzie się zgodnie z planem, to osoby obecne na spotkaniu będą mogły zobaczyć i posłuchać:
- Jacka Żakowskiego („Polityka”),
- Przemysława Wielgosza („Le Monde Diplomatique”),
- Filipa Ilkowskiego („Instytut Nauk Politechnicznych UW”).

Autor książki – wspomniany już Chris Harman (1942 – 2009) – był wybitnym marksistą, a także działaczem antykapitalistycznym. Należał również do brytyjskiej Socjalistycznej Partii Robotniczej (był jej czołowym teoretykiem).

Publikacja „Kapitalizm zombi. Globalny kryzys i aktualność myśli Marksa” posiada ponad 560 stron, a zrozumienie opisywanych w niej zagadnień ułatwia znajdujący się na końcu słowniczek. Spokojnie mogą więc po nią sięgnąć zarówno te osoby, które na co dzień interesują się ekonomią, ale także ludzie, którzy po prostu chcieliby dowiedzieć się czegoś ciekawego. Warto przecież wiedzieć, co słychać w ekonomii… lub co powinno być słychać.Podobne wpisy:

• Spotkanie z autorem książki Belgijska melancholia
• Alicja w Krainie Czarów

Sztuka mówienia o ekonomii is a post from: Sztuka

Gabriel Allon to bohater wyjątkowy – jest bowiem jednocześnie szpiegiem i konserwatorem dzieł sztuki. Powieść autorstwa Daniela Silvy może skojarzyć się z popularnym „Kodem Leonarda da Vinci” co jest uzasadnione również z tego powodu, że obie odznaczają się wartką akcją i wciągająca fabułą.

„Uciekinier” jest kontynuacją książki „Reguły Moskwy”. Tym razem Gabriel Alon po raz kolejny będzie musiał wykorzystać swój intelekt oraz umiejętności i zmierzyć się z potężnym rosyjskim handlarzem bronią. Czy mu się to uda? Tego czytelnik dowie się, jeżeli sięgnie po wspomnianą publikację.

Powodów przemawiających za tym jest wiele – Daniel Silva to utalentowany autor, który na swoim koncie ma wiele bestsellerów. Jego nazwisko dla wielu czytelników jest gwarancją doskonałej i wciągającej lektury. Nie trzeba też obawiać się, że „Uciekinier” będzie dla nas niezrozumiały, jeżeli nie przeczytaliśmy innych książek tego autora. Fabuła została przedstawiona w taki sposób, że znajomość poprzednich pozycji nie jest konieczna, chociaż pomoże w zauważeniu kilku smaczków.

Tajny agent, jakim jest Gabriel Allon, może być wzorem dla wielu innych bohaterów. Jest inteligentny i niezwykle sprawny fizycznie, co ogromnie ułatwia mu jego pracę. Miłośnicy książek sensacyjnych na pewno polubią go już od pierwszej akcji, których w książce nie brakuje. Można się tylko zastanawiać nad tym czy panie znajdą dla siebie coś w tej książce, gdyż pełno w niej jest przelewającej się krwi, natomiast niewiele wątków miłosnych. Należy jednak zaznaczyć, że Allon pragnie dokończyć swój miesiąc miodowy, co dla superagentów uwikłanych w tak poważne sprawy nigdy nie jest łatwe.

„Uciekinier” to książka, którą z przyjemnością można przeczytać i będzie to o wiele lepszy wybór, niż oglądanie kolejnego, kiepskiego filmu sensacyjnego.

„Uciekinier”
Daniel Silva
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Jędrzej Burakiewicz
ISBN 978-83-7495-939-1
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 384Podobne wpisy:

• Opracowanie zbiorowe – Helmut Newton
• Jezioro Łabędzie w wykonaniu Russian National Ballet

Daniel Silva – Uciekinier is a post from: Sztuka

Książka Amelie Nothamb pt. „Podróż zimowa” to zaskakujące opowiadanie, w którym w bardzo przystępny sposób zostały przedstawione losy mężczyzny zakochanego „na zabój” w kobiecie o imieniu Astrolab. Akcja toczy się tak szybko, że czytelnik nie może nawet na chwilę oderwać się od czytania publikacji. 

Zoil to główny bohater, który pisząc swój pamiętnik rozrysowuje przed naszymi oczami zaistniałą sytuację. Nie jest ona niestety godna pozazdroszczenia, gdyż uczucie jakim darzy ukochaną przeradza się w obłęd, a ten prowadzi do aktu zemsty. Mężczyzna nie może pogodzić się z faktem, iż obarczona licznymi zobowiązaniami Astrolab nie może mu się w pełni oddać. Nie pojmuje jak ważna jest dla młodej Paryżanki opieka nad niesamowicie zdolną, ale i upośledzoną poetką Alienor.  W ten sposób rodzi się ogromna frustracja, która spotęgowana zażyciem grzybków halucynogennych powoduje zrodzenie się szatańskiego planu.

Niespełnione uczucie ma kosztować życie nie tylko ludzi będących pasażerami samolotu, który zamierza porwać, ale także zdemolowanie najbardziej rozpoznawalnej budowli na świecie – Wieży Eiffla. Można byłoby się zastanawiać dlaczego nasz bohater wybrał właśnie ten sposób udowodnienia swojej miłości, ale w książce mamy ku temu liczne podpowiedzi. Sam Eiffel skonstruował wieżę na cześć swojej ukochanej, która – tak jak Astrolab – miała imię na literę A.  Zoil bardzo szybko podejmuje decyzję i wie, że w zaistniałych okolicznościach nie ma już odwrotu. Przepiękna Paryżanka nie przeczuwa katastrofy i  na pewno się jej nie spodziewa.

Z pewnością jest to pozycja obowiązkowa dla osób, które nie lubią rozbudowanego świata przedstawionego i wielu bohaterów. Fabuła jest niezwykle przemyślana, a język jakim posługuje się autorka jest na tyle przejmujący i autentyczny, że mamy wrażenie iż to wszystko dzieje się w świecie realnym. Bardzo podobał mi się opis przeżyć wewnętrznych trójki bohaterów po zażyciu grzybków halucynogennych. Wielkim plusem jest także wprowadzenie, które wyjaśniając historię pochodzenia imienia Zoil, tłumaczy jego wpływ na losy mężczyzny.

„Podróż zimowa”
Amelie Nothomb
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

Tłumaczenie: Polachowska Joanna
ISBN 978-83-7495-972-8
Format: 125 x 190 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 96Podobne wpisy:

• Alicja w Krainie Czarów
• Lektor – ciężar Holocaustu

Amelie Nothomb – Podróż zimowa is a post from: Sztuka

Jedną z najlepszych książek, jaką kiedykolwiek miałam możliwość przeczytać, był „Amulet” autorstwa Roberto Bolano. Ten chilijski poeta i prozaik postanowił przedstawić w odrębnej publikacji postać znaną z powieści pod tytułem „Dzicy Detektywi”, co ma przybliżyć czytelnikowi sylwetkę Auxilio Lacouture. Już sam tytuł sugeruje nam, że jest to opowieść tajemnicza, w której znajdziemy nutkę przeznaczenia i ciążącego fatum. 

Akcja rozgrywa się w Meksyku, w środowisku młodych, bardzo zdolnych poetów i malarzy. Już od pierwszych stron mamy wrażenie, że jedynym z poruszanych tematów jest historia Latynosów walczących o niepodległość, honor, godność i niezależność. Ten problem został bardzo dokładnie opisany, a nasza bohaterka ciągle do niego powraca. Widać, że jest to dla niej najbardziej przełomowe wydarzenie życia. Nie do końca możemy stwierdzić czy wszelkiego rodzaju proroctwa i przepowiednie nie są powodem niejako rozszczepienia jaźni Auxilio. Czasami czytelnik ma wrażenie, że jest to kobieta obłąkana, chora psychiczne, która nie odróżnia teraźniejszości od przeszłości – nie mamy pewności co jest prawdą, a co się z nią mija.

Można także zastanowić się nad tym czy Auxilio nie jest w stanie śmierci klinicznej i wspomina jedynie najważniejsze momenty ze swojego życia, snując się po meksykańskich ulicach i chętnie zaglądając do barów. Wiemy, że chce walczyć w obronie wolności i ideałów, ale nie wiemy w imię kogo chce to robić…

Jest to niewątpliwie pozycja idealna dla tych osób, które lubią logicznie myśleć przy czytaniu i snuć domysły. Zdecydowanie tego wymaga od nas autor – byśmy sami zinterpretowali zarówno postać głównej bohaterki, jej przygody oraz teorie. Nie jest to lekka powieść na długie jesienne wieczory. Jest to książka, która skłania do przemyślenia tego co przeczytaliśmy i zastanowienia się nad tym oraz własnej interpretacji historii doświadczonej przez los kobiety.

„Amulet”
Roberto Bolano
tłum. Tomasz Pindel
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

ISBN 978-83-7495-943-8
Format: 130 x 205 mm
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 132Podobne wpisy:

• Czekając na Roberta Capę
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Roberto Bolano – Amulet is a post from: Sztuka

Opanowanie stuki bycia zdrowym jest równie ważne jak umiejętność dostrzegania jej w obrazach i innych przykładach twórczości artystów, dlatego też dziś przedstawiamy Wam książkę inną niż zwykle.

„100 sposobów na odporność” to publikacja wydana w niemalże kieszonkowej formie, a dzięki temu, że okładka jest miękka i śliska, książka zajmuje mniej miejsca i jednocześnie nie trzeba się martwić, że zostanie ubrudzona podczas przygotowania któregoś z opisanych w niej smakołyków.

Podtytuł książki to: „Produkty na wzmocnienie odporności organizmu” i tak naprawdę w stu procentach oddaje on jej zawartość. Na prawie stu trzydziestu stronach znajdziemy tu opisy warzyw, owoców i przypraw. Warto wspomnieć o tym, że do każdego z nich dołączono przepis, dzięki któremu nawet spożywanie szpinaku przestanie być koszmarem (dostępny w książce przepis na szpinakowe risotto jest świetny!).

Na pierwszy rzut oka może się wydawać, że wszystkie tego typu informacje można w dzisiejszych czasach bez problemu znaleźć w internecie, ale wybór tradycyjnej książki jest o tyle korzystny, że ma się wszystko starannie opracowane i zebrane w jednym miejscu, a w dodatku nie trzeba martwić się tym, że zamieszczone w niej informacje mogą być nieprawdziwe, tak jak to często ma miejsce w przypadku stron internetowych.

Za kupnem tej publikacji dodatkowo przemawia niska cena – niewiele ponad dwadzieścia złotych to naprawdę niedużo, zwłaszcza jeżeli weźmie się pod uwagę korzystne efekty stosowania zamieszczonych w książce przepisów.

Uwaga! Wszyscy czytelnicy, który pośpieszą się z zakupem, mogą przez stronę wydawnictwa nabyć książkę w promocyjnej cenie 18,75 złotych.

„100 sposobów na odporność”
Charlotte Haigh
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2011

ISBN: 978-83-7495-913-1
Oprawa: broszurowa ze skrzydełkami
Rok wydania: 2011
Liczba stron: 128
Wymiary: 140 x 170 mmPodobne wpisy:

• Salvador Dali – Dziennik geniusza
• Nie mała, nie czarna – latte art

Charlotte Haigh – 100 sposobów na odporność is a post from: Sztuka

„Hania Bania. Tornado seksualne” jest kolejnym tomem autobiografii autorki – Hanny Bakuły. Tytułowa bohaterka jest dorastającą dziewczyną, której cechy charakteru, sposób myślenia i zachowania poznajemy już na pierwszych stronach powieści. Książka, choć zawiera ponad 300 stron, nie przekazuje czytelnikowi żadnych ciekawszych informacji. Brak jej elementów dramaturgii, przez co czyta się ją bez większego zainteresowania.

Podobać może się lekki styl autorki, w tym prosty język, który przybliża nam postać głównej bohaterki. Już na wstępie dowiadujemy się, że Hania uwielbia jeść i nie przejmuje się rosnącą w oka mgnieniu wagą. Mała dziewczynka staje się kobietą i pragnie poznać smak pierwszej miłości. Na siłę szuka wielkiego uczucia, które przeżywały bohaterki wielkich romansów. Chce znaleźć chłopaka i poddać się ślepej miłości. Oczywiście, Hania uczęszcza do szkoły, w której nie idzie jej najlepiej – dziewczyna woli rysować niż słuchać pani od matematyki, czego skutkiem są oceny niedostateczne. W powieści znajdziemy kilka momentów przerażających i zarazem zabawnych, jak na przykład ten z obcięciem włosów i przefarbowaniem ich. Czytelnik poznaje sposób myślenia młodej osoby, która nie potrafi przewidzieć konsekwencji swoich czynów. Hanią często kieruje bezmyślność, której nie usprawiedliwi znajomość literatury czy płynność w nauce języka rosyjskiego.

Wielkim przełomem w życiu Hani Bani jest operacja wyrostka, która była skutkiem genialnej symulacji. Jak widać, pomysłowość nie zna granic. Warto dodać, że posunięcie to było spowodowane zagrożeniem z matematyki i niechęcią do nauki tego przedmiotu. W szpitalu Hania znacząco chudnie i staje się coraz bardziej atrakcyjną dziewczyną. Głównym zajęciem bohaterki jest teraz szukanie obiektu do całowania. To właśnie ten rodzaj pieszczot jest dla niej najważniejszy. Mamy możliwość poznania jej pierwszych miłości, pocałunków i rozczarowań. W tym momencie Hania zaczyna fascynować się komunizmem, nie zdając sobie sprawy z realnej sytuacji politycznej kraju. Nie wie, że w jej najbliższym otoczeniu są ludzie innej nacji – Żydzi. Nie wie też, jak bardzo będzie cierpieć, gdy jej przyjaciele  opuszczą Polskę na skutek wydarzeń z marca 1968 roku.

Hania jest prostą, młodą kobietą, która lubi jeździć na obozy i kolonie, poznawać nowych chłopaków, kupować ubrania i czytać literaturę romansu. Nie ma w niej nic, co mogłoby zachęcić czytelnika do przeczytania poprzednich tomów. Dziwi, że dziewczyna nie przejmuje się rozwodem rodziców i woli myśleć o romansach czytając erotyki sławnych pisarzy. Nie interesuje ją nowy narzeczony mamy – czytelnik odnosi wrażenie, że jest zapatrzona w samą siebie.

Dużym plusem książki Hanny Bakuły jest zobrazowanie czasów PRL-u, w których toczy się akcja powieści oraz… niecodzienna okładka. Warto też przyjrzeć się ilustracjom, które zostały ciekawie skomponowane.

Powieść pod tytułem „Hania Bania. Tornado seksualne” z pewnością spodoba się nastolatkom, które tak jak tytułowa bohaterka, przechodzą okres dojrzewania. Na dowód tego, na ostatnich stronach znajdziemy „Poradnik życiowy Hani Bani, czyli proste rady dla nastolatek”, a z niego dowiemy się miedzy innymi o tym jak powinien wyglądać idealny chłopak i jego dłonie, kto kogo pierwszy ma pocałować czy jak reagować na zaczepki. Dla osoby dorosłej będzie to lektura, która przypomni lata dzieciństwa i wczesnej młodości, a także obudzi wspomnienia…

„Hania Bania. Tornado seksualne”
Hanna Bakuła
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2010

ISBN 978-83-7495-854-7
Oprawa: broszurowa
Ilość stron: 304
Wymiary: 140 x 205 mmPodobne wpisy:

• Marina Mayoral – Kto zabił Inmaculadę de Silva?
• Nie mała, nie czarna – latte art

Hania Bania. Tornado seksualne is a post from: Sztuka

Susana Fortes to wyśmienita dziennikarka i pisarka. Jedną z jej książek jest ta pod tytułem „Czekając na Roberta Capę”. Dzięki nietuzinkowemu talentowi jej książki zostały przetłumaczone na dziesięć języków, a ona sama została obsypana licznymi nagrodami literackimi. 

„Czekając na Roberta Capę” to książka niezwykła, która jest biografią jednych z najbardziej znanych fotografów wojennych na świecie – Roberta Capy i Gerdy Taro. Akcja powieści rozpoczyna się w latach trzydziestych XX wieku, w stolicy Francji – Paryżu. To właśnie tutaj Gerda Pohorylle poznaje przystojnego Andre Friedmanna. Jak nie trudno się domyślić, może skończyć się to tym, że pomiędzy młodym Węgrem i polską Żydówką rozwinie się namiętny romans. I tak właśnie się dzieje. Urokliwa Gerta nie chce przyznać się do miłości, gdyż przez cały czas myśli o swoim ukochanym, z którym wymienia korespondencje.  Jest kobietą o bardzo silnym charakterze, cechuje ją kreatywność, wytrwałość w działaniu i odwaga. To właśnie ona tworzy postać Roberta Capy – mistrza fotografii reporterskiej. Dzięki swojej wyobraźni i inteligencji sama uczy się sztuki robienia zdjęć i pragnie być lepsza niż Andre. Niezwykle utalentowana, bezkompromisowa kobieta wraz ze swoim partnerem podróżuje po Hiszpanii uwieczniając aparatem fotograficznym największe z bitew tamtejszej wojny domowej. Świadomie naraża się na wielkie niebezpieczeństwo, chcąc podzielić się z czytelnikami swoimi obserwacjami.

Niestety, dla Grety los nie jest łaskawy. Już od pierwszych stron wiemy, że jest ona prześladowana i musi uciekać z rodzinnego miasta do Paryża, którego nie zna. Boryka się z różnymi problemami i trudnymi realiami życia na uchodźctwie. Autorka w dosyć dosadni sposób ukazała obraz kobiety prześladowanej, ale dzielnej i odpornej psychicznie. Motywem przewodnim książki jest trudna miłość między Gerdą Taro (Pohorylle) a Robertem Capą (Andre Friedmann). To właśnie na oczach czytelnika rozwija się ich związek. Doskonale opisane zostały zbliżenia miłosne bohaterów, które dodają powieści pikanterii. Oczywiście, nie zabrakło także kwestii psychologicznych, które zmuszają do przemyśleń.

Książkę czyta się niemalże jednym tchem, mimo tego że dokładnie wiemy jaki będzie jej finał – Susana Fortes nie ukrywa, że główna bohaterka zginie podczas robienia zdjęć. Znajdziemy w niej także fragmenty bardzo wzruszające, niemalże chwytające za serce (obraz zdemolowanego mieszkania czy makabryczna śmierć Kapitana Flinta). Na pewno dla osoby wrażliwej będzie to momentami lektura dosyć łzawa i mocno wzruszająca.

Przeczytanie tej książki zmusi nas do zadumy nad naszym życiem, pogonią za pracą czy zyskiem. Zetknięcie z rzeczywistością lat trzydziestych XX wieku, obrazem przerażonych matek, zdemolowanych budynków i wszechobecną śmiercią staje się dla czytelnika powodem do dosadnego uświadomienia sobie okrucieństwa wojny. Nie można zaliczyć tej publikacji do lekkich i przyjemnych. Zdecydowanie jest to pozycja dla osób pragnących wynieść z lektury coś więcej niż suchą treść. Czytając mamy wrażenie, że książka ta składa się z precyzyjnie przedstawionych zdjęć, które tworzą niezwykłą historię głęboko zapadającą w naszą pamięć.

„Czekając na Roberta Capę”
Susana Fortes
Wydawnictwo Muza SA, Warszawa 2010

Przekład: Weronika Ignas-Madej
ISBN: 978-83-7495-863-9
Oprawa: broszurowa
Rok wydania: 2010
Liczba stron: 256
Wymiary: 130 x 205 mmPodobne wpisy:

• Roberto Bolano – Amulet
• Sztuki plastyczne: malarstwo

Czekając na Roberta Capę is a post from: Sztuka

Tytuł bardzo intrygujący i na pewno nie można przejść obok niego obojętnie, zwłaszcza kiedy przeczyta się na obwolucie, że pierwotnie na okładce widnieć miał inny – „Rzecz o mych smutnych kurwach” – perfekcyjne zadziałała jednak cenzura, która kazała złagodzić nieco wydźwięk wulgarnego tytułu. No więc rzecz się ma smutnych dziwek, ale jednak nie tak do końca, bo ani nie smutnych, ani nie dziwek, więc wszystkich, których gorszyć może tytuł od razu warto poinformować, że seksu tu nie znajdziemy.

Gabriel Garcia Marquez przyzwyczaił swoich czytelników do bardzo charakterystycznego dla siebie stylu pisania. Zawsze było w nim dużo magii (realizmu magicznego) i czarodziejskich słów, które chodziły za człowiekiem jeszcze długo po przeczytaniu. Tym razem jest nieco inaczej, choć równie pięknie i tajemniczo. Historia opisana przez Marquez’a dość kontrowersyjna, gdy przedstawi się ją w dużym skrócie. Oto dziewięćdziesięcioletni mężczyzna – dziennikarz, stary kawaler, który nigdy w życiu nie zaznał miłości, a spotykał się z kobietami jedynie dla tej fizycznej, pewnego razu postanawia tuż przed śmiercią uprawiać seks z dziewicą. Zaprzyjaźniona z nim właścicielka domu publicznego znajduje mu odpowiednią kandydatkę. Jest nią 14 – letnia dziewczyna – szwaczka. Seks z nieletnią? W zamyśle – owszem. W rzeczywistości – wielka spóźniona, smutna i stara miłość – coś ponad burdelowymi miłostkami, pieniędzmi i brudnym światem.

Nie było już odwrotu. Ze ściśniętym sercem wszedłem do pokoju i zobaczyłem śpiącą dziewczynkę, nagą i bezbronną w ogromnym łożu do wynajęcia, taką, jaką ją matka urodziła. Leżała na boku, twarzą do drzwi, a padające na nią bezpośrednio światło było tak intensywne, że wydobywało najmniejszy szczegół. Przysiadłem na brzegu łóżka, by przyjrzeć jej się w zauroczeniu wszystkich pięciu zmysłów. Miała czarne włosy i letnie ciało. Poddano ją jakimś zabiegom higienicznym i upiększającym, nie pomijając nawet lekko wschodzącego meszku na wzgórku łonowym. Skręcono jej włosy w loki, paznokcie u dłoni i nóg pokryto lakierem naturalnym (…)

W roku mych dziewięćdziesiątych urodzin chciałem sprawić sobie w prezencie szaloną noc miłosną z nieletnią dziewicą.

Tak pięknie mógł tę opowieść przedstawić tylko Marquez, precyzyjnie posługując się słowem i wplatając w przyziemny ciąg zdarzeń, opisy stanu ducha głównego bohatera. Wiele w nich intymnych myśli i głębokich przeżyć. Do tego brak tradycyjnych dialogów, bo wtopione są one w ciąg liter i zdań. A wszystko to po to, by na 100 stronach, z dużą dawką niedopowiedzenia, przedstawić zazdrość, fascynację, starość i wreszcie miłość, na którą podobno nigdy nie jest za późno.

Lektura książki możliwa była dzięki Wydawnictwu Muza.

Podobne wpisy:

• Urszula Jarosz, Jerzy Gracz – Ona i On całkiem zwyczajna historia
• Lars von Trier i jego najnowszy film

Rzecz o mych smutnych dziwkach is a post from: Sztuka